Φώναξε: «Χρυσή Αυγή»

Φώναξε: «Χρυσή Αυγή»

Μπορεί να μην χρειάζεται η εισαγωγή, αλλά θα το πω μια και καλή, για να συνεννοηθούμε: Ψηφίζω ΚΑΙ στηρίζω ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Ωραία. Το είπα. Και τώρα μπορεί η Αντιτρομοκρατική να μπουκάρει, να αδειάσει στο πάτωμα τα συρτάρια της ντουλάπας μου, να μαζέψει καμιά εκατοστή κούτες απ’ ό,τι της γυαλίσει προς εξέταση, να σπάσει τους κουμπαράδες με τα φραγκοδίφραγκα των παιδιών μου, και να μου στείλει και τίποτε μυστήριους με το μαλλί τάχαμου μοϊκάνα να πιάνουν στασίδι από το χάραμα έξω απ’ το σπίτι μου.

Λοιπόν, συνέβη κι αυτό, μερικούς μήνες πριν, ένα χρόνο και, για την ακρίβεια. Και τρόμαξα. Πολύ. Όχι για τα πεταμένα πράγματα, για την παραβίαση της ζωής μου, για το αγρίεμα των ανήλικων παιδιών μου. Αλλά για τους τύπους που πήγαιναν τον πατέρα των παιδιών μου σαν το λιοντάρι στο κλουβί, με τις χειροπέδες στα χέρια. Και για το άδικο, γι’ αυτά τα δυο.

Λοιπόν, τρόμαξα. Και θύμωσα. Και έκλαψα. Πολύ. Και πέρασα νύχτες παγωμένη, με τα μάτια να κοιτάζουν το σκοτάδι. Κι έκανα ατελείωτα δρομολόγια με καλούς φίλους και καλούς συγγενείς (που φάνηκαν μάγκες και παλικάρια στα δύσκολα), κι έχασα εκατομμύρια εργατοώρες πηγαίνοντας πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, χωρίς αιτία, γιατί έτσι το θέλησε ο Σαμαράς και το παρεάκι του Μαξίμου. Κι έχασε και η Πατρίδα (δηλαδή κι εσύ), απ’ όσα είχε κι έχει να δώσει στην Πατρίδα και σε σένα ο Αρχηγός, κι ο συναγωνιστής μου κι οι συναγωνιστές μας.

Κι αφού έγιναν όλα αυτά, και με τρόμαξαν, και μ’ έκαναν να κλαίω, κι εγώ, και τα παιδιά και τα σόγια και οι φίλοι. Μάντεψε. Η μάλλον, Κοίταξε.

Είμαστε εδώ. Στη Χρυσή Αυγή.

Σταθήκαμε απέναντι στους αέρηδες. Ισιώσαμε τα πανιά μας. Μαζέψαμε τον θυμό μας και τη στενοχώρια μας και τα κάναμε ΚΑΤΙ. Αντί να μουρμουρίζουμε και να παραπονιόμαστε και να καταριόμαστε τα σκοτάδια, καταπώς έγραφαν οι μιλιταίρ τσάντες μας, όταν ήμασταν δεκάξι, κάναμε αυτό:

Ανάψαμε μισό εκατομμύριο λαμπάδες ίσαμε το μπόι της Ελλάδας, γιατί ΝΑΙ, τόσο θάρρος θέλει, για να πάρεις τα πόδια σου, να μπεις πίσω από το άθλιο  παραβάν της άθλιας «δημοκρατίας» που δεν ανέχεται άλλη γνώμη από αυτή του Σαμαρά, και να ρίξεις το χαρτάκι που γράφει ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ μες στο κουτί με το χαμόγελο. Τόσο απλό.

Μην μου λες λοιπόν ότι φοβάσαι. Πες πως προτιμάς να πεθάνεις ταπεινωμένος από τον  γκαβό (ζητώ συγγνώμη από όλους τους υπολοίπους γκαβούς πλην Σαμαρά) που δίνει εντολές στον Παναθηναϊκάκια να σε (#@%). Πες στο: Προτιμώ να @#% την Πατρίδα και το σόι μου η Μέρκελ, ο Βενιζέλος κι ο Σαμαράς.

Αλλά μην μου λες ότι φοβάσαι.

Εμείς οι Χρυσαυγίτες ζήσαμε τον φόβο, κι είμαστε εδώ. Με το κεφάλι ψηλά, με το κεφάλι σοφότερο, ναι, όταν χρειάζεται και με την γλώσσα έξω, στο πολιτικάντικο σκυλολόι των υποκριτών, των κλεφτών και των ψευτών.

Λάκισαν, θα πεις, δυο απ’ τους πρώτους δεκαοχτώ. Δες τους και πες στον εαυτό σου αν τους μοιάζεις. Αν τους μοιάζεις , ώρα καλή. Λυπάμαι, αλλά δεν σε λυπάμαι.

Αν όμως μοιάζεις σε κάποιον έστω  από τους δεκάξι  που έμειναν, η θέση σου είναι μαζί μας και πουθενά αλλού. Δεν χρειάζεται να μπεις στην φυλακή. Δεν χρειάζεται καν να μείνεις κλεισμένος στο σπίτι, ή με το χανζαπλάστ στο στόμα (με εντολή Σαμαρά). Μόνο να πας στις 25, μια βδομάδα και λίγο από σήμερα, και να ψηφίσεις τους μόνους που στάθηκαν όρθιοι για σένα.

Τα γράφω αυτά, μιας και είμαστε στην αρχή της χρονιάς, και είμαστε λίγο πριν τις εκλογές, και βλέπω τα ποσοστά των αναποφάσιστων που κοντεύουν να βγάλουν αυτοδυναμία, κι ακούω την δικαιολογία πως «ο κόσμος φοβάται να πει ότι ψηφίζει ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ». Και παρότι δεν μου αρέσει καθόλου να γράφω με κεφαλαία, θα το πω μεγαλοφώνως και κεφαλαιογράμματα:

ΜΗΝ ΦΟΒΟΣΑΣΤΕ-ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ

Ψηφίζω Χρυσή Αυγή για χίλιους δυο λόγους. Τους βασικούς θα τους διαβάσεις στο Πρόγραμμά μας. Αυτοί είναι μερικοί επιπλέον:

Για να μην φοβάσαι, εσύ ο φοβισμένος, να βγεις από την πόρτα σου.

Για να μπορείς να μιλάς Ελληνικά με τα παιδιά σου, τον παπά, τον δάσκαλο και τον μπακάλη της γειτονιάς σου.

Για να παίρνεις το ταίρι σου αγκαλιά και να κοιτάτε μαζί το φεγγάρι χωρίς το φόβο του εισαγόμενου συμπλεγματικού με το γιαταγάνι.

Γιατί πιστεύω ότι σαν Έλληνας που είσαι, σου αξίζει να ζεις με αξιοπρέπεια, με μπόλικα κεραμίδια πάνω απ’ το κεφάλι σου, και μια δουλειά που να έχει νόημα κι αποτέλεσμα.

Γιατί πιστεύω ότι οι ελαιώνες και τα δάση με τις βελανιδιές και τα πουρνάρια, τους κέδρους και τις οξιές, και οι απέραντες θάλασσες όπου σάλπαρε ο Οδυσσέας, δίδαξαν οι Κένταυροι και χόρεψαν οι Νύμφες δεν είναι παραμύθια μα υπάρχουν σε ένα σύμπαν τόσο μικρό και τόσο μεγάλο όσα τα μόρια του σώματός σου.

Για ακόμη περισσότερους λόγους στηρίζω την Χρυσή Αυγή.

Γιατί είναι η μόνη αληθινή. Ξέρεις άραγε πόσο δρόμο και πόσο κουράγιο θέλει η Αλήθεια;

Γιατί ξέρω πού βρίσκομαι με την Χρυσή Αυγή.

Γιατί μπορώ να λέω τις σκέψεις μου ανοιχτά, να διαφωνώ, να συμφωνώ, να προχωρώ μαζί της.

Γιατί γράφω στα μετερίζια της κάμποσα χρόνια, πολλά και διαφορετικά, κι ο Αρχηγός δεν με λογόκρινε ποτέ.

Γιατί, γιατί, γιατί…

Πίστεψε, λοιπόν, και μη φοβάσαι.

Κάνε να βγει η ψυχή τους απ’ τον φόβο. Κάνε τους να μετανιώσουν που σου βγάζουν κάθε μέρα την ψυχή, φόρο το φόρο το μισθό, κόψιμο το κόψιμο τη σύνταξη , και φέτα-φέτα το πιο ακριβό, τα όνειρά σου για τη Ζωή σε τούτη την υπέροχη Πατρίδα.

Κάντε τους να τους βγει η ψυχή, λοιπόν!

Ένα από τα πολύ καλά συνθήματα αυτών των εκλογών, ένα από τα δυο αγαπημένα μου, είναι αυτό: “Ήρθε η ώρα να φωνάξεις-Χρυσή Αυγή, η φωνή σου”.

Εμπρός λοιπόν! Δείξε πως ζεις!

Φώναξε δυνατά και κάνε τους να φύγουν. Φώναξε με την αληθινή φωνή σου.

Φώναξε: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/fwnaje-chrush-augh#ixzz4oiHVu3c3

ΔΗΚΤΙΚΑ: Το τύμπανο

a3d1f3687bb2dc9aa8e5f5b7a56d0110

Μερικές δεκαετίες πριν, τότε που οι Έλληνες τιμούσαν τις ονομαστικές τους γιορτές, δηλαδή τους προστάτες Αγίους τους. Αφορμή για παρέα. Οι κουρτίνες πιασμένες θεατρικά στο πλάι, το φως από τα αμπαζούρ κάνει τη ζωή μελί.

Από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου κοιτάζω τους ανθρώπους. Εκεί χορεύουν. Απέναντι «Εις υγείαν». Πιο δίπλα, «Σοκολατάκι;». Οι λέξεις δεν ακούγονται, αλλά καταλαβαίνεις από τις κινήσεις.

Μια ομάδα Χάρε Κρίσνα περνάει χτυπώντας κουδουνάκια. Οι περαστικοί παραμερίζουν.

Κάθε ένας από μας γεννιέται με έναν δικό του ρυθμό που τον οδηγεί στη ζωή. Μια μουσική που παίζει μέσα μας, άλλοτε κλειδοκύμβαλο, άλλοτε μαρς. Άλλοι ακούνε, άλλοι όχι. Ο έξω θόρυβος πολύς. Το τύμπανο δυναμώνει. Απαιτεί να ακουστεί. Ζήτημα, λέει, ζωής ή θανάτου.

Γύρω, ο φορτωμένος οικογενειακά κρίματα Ψυχάρης του κατοχικού Βήματος απαιτεί ισόβια για την Χρυσή Αυγή ώστε να μπορεί ανεξέλεγκτο το χοντρόπετσο πολιτικό-μηντικακό σινάφι του να κάνουν πλιάτσικο στην Ελλάδα και να εξευτελίζουν τον Ελληνικό λαό. Μια ανακρίτρια με το όνομα Κλάπα που θα ‘πρεπε να σταλεί δάνειο στη Βόρειο Κορέα, βάζει βουλευτή σε κατ’ οίκον περιορισμό γιατί το κόμμα του ετόλμησε να πει τις βδέλλες που πίνουν το αίμα του λαού του, κλέφτες.  Και το διαδικτυακό χωνί εκείνου του πρωθυπουργού που έκανε κουρελόχαρτο το Σύνταγμα και βιάζει την ελληνική Δικαιοσύνη, παραληρεί υποκριτικά ότι “Δεν ανέχεται δολοφόνους και βιαστές της ελληνικής δημοκρατίας».

Και οι Έλληνες; Πού πήγαν οι Έλληνες;

“Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,

ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονάν

τη θεία τραχειά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι …

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,

και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι,

λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί

και ψωριασμένοι οι σκύλοι

κι οι χαροκόποι αδιάντροποι

και πόρνη η Ρωμιοσύνη”,

γράφει Κωστής Παλαμάς.

Στην μακρινή Βιρμανία, που μοιάζει πολύ με την Ελλάδα των Σαμαροβενιζέλων,  μια γυναίκα πολιτικός, η Αουνγκ Σαν Σου Τσι, κόρη ενός από τους ήρωες της χώρας της για την απελευθέρωση από την βρετανική αποικιοκρατία,  εξελέγη Πρωθυπουργός το 1990. Το στρατιωτικό καθεστώς αρνήθηκε να της παραδώσει την εξουσία. Έθεσε εκτός νόμου το κόμμα της και της επέβαλλε κατ’ οίκον περιορισμό που διήρκεσε με μικρά διαλείμματα, δεκαπέντε χρόνια.

Είχαν προηγηθεί δυο χρόνια εξέγερσης και οδομαχιών με προεξάρχοντες τους νέους που διαμαρτύρονταν « ενάντια στην άρνηση του δικαιώματός τους στη ζωή από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς το οποίο στερούσε νοήματος το Παρόν και δεν έδινε καμία ελπίδα για το Μέλλον» όπως περιγράφει η Αουνγκ.

Σε αυτόν, έναν  από τους διασημότερους λόγους της ο οποίος επιγράφεται “Ελευθερία από το Φόβο”,  η Αουγκ λέει: “Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει, αλλά ο φόβος. Ο φόβος να χάσουν την εξουσία διαφθείρει αυτούς που την ασκούν, εξίσου με αυτούς που, υποταγμένοι, φοβούνται και υποκύπτουν στην ωμή βία της εξουσίας.

Και πιο κάτω αναφέρει:

«Η ουσιώδης  επανάσταση είναι εκείνη του πνεύματος, που γεννιέται από μια διανοητική πεποίθηση της ανάγκης για αλλαγή σε αυτές τις ψυχικές στάσεις και αξίες που διαμορφώνουν την πορεία της ανάπτυξης ενός έθνους. Μια επανάσταση που αποσκοπεί απλώς στην αλλαγή των επίσημων πολιτικών και θεσμών με στόχο την βελτίωση των υλικών συνθηκών έχει ελάχιστες πιθανότητες για πραγματική επιτυχία. Χωρίς μια επανάσταση του πνεύματος, οι δυνάμεις που παράγουν τις αδικίες της παλιάς τάξης πραγμάτων θα συνεχίσουν να είναι σε λειτουργία (…)

Ο Παντιτ Νεχρού, ο πατέρας της σύγχρονης Ινδίας, γράφει πως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Γκάντι ήταν πως στάλαξε θάρρος στον ινδικό λαό. «Το μεγαλύτερο δώρο για έναν άνθρωπο ή ένα έθνος είναι η ελευθερία από τον φόβο, όχι απλά η ρωμαλεότητα του σώματος αλλά η απουσία φόβου από το μυαλό» .

Το παράδειγμα αποικιών που αναζήτησαν την ανεξαρτησία τους είναι κατάλληλο τούτη την ώρα, για ένα Έθνος υπό αποικιοκρατική κατοχή.

Το Έθνος μας έχει ανάγκη από μια επανάσταση. Μια επανάσταση για το Λαό και την  Πατρίδα. Όχι μια ψοφοδεή επανάσταση, όχι μια επανάσταση φλύαρων που θα επιχειρηματολογούν ναρκισσιστικά απολαμβάνοντας ωραίους λόγους και τυπωμένα χαρτιά. Αλλά μια επανάσταση σκέψεως, αντιλήψεως, αξιών και αισθητικής, μια επανάσταση ψυχής  η οποία θα οδηγήσει τον γενναίο Ελληνικό λαό μακριά από τον φόβο που του έχουν επιβάλλει οι ευνουχισμένοι καιροί μας.

Αγαπητέ αναγνώστη,

Κάθε ένας από μας έχει μέσα του μια μουσική που παίζει είτε την ακούμε είτε όχι. Η φλυαρία του σύγχρονου κόσμου την πνίγει με άχρηστες γνώσεις, πληροφορίες, και επιλογές. Μην αρνείσαι να ακούσεις την ψυχή σου. Η επανάσταση ψυχών έχει αρχίσει, μα χρειάζονται περισσότεροι, και πιο γρήγορα. Τι περιμένεις; Σπάσε τις αλυσίδες του φόβου. Όλοι πεθαίνουν, ολίγοι ζουν. Τόλμησε να ζήσεις! Πέρνα στην εθνική αντίσταση!

Η ΟΧΙΑ

(Δημοσιεύθηκε στο φ.880

της εβδομαδιαίας λαϊκής εθνικιστικής εφημερίδος Χρυσή Αυγή,

11-6-2014)