ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ -Απάντηση στις εξαγγελίες Τσίπρα από το υπουργείο Εργασίας

 

xrysh_augh_logo__thumbnail

 

Ο ανεπάγγελτος Τσίπρας, που δεν κόλλησε ούτε ένα ένσημο στη ζωή του, δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της ανεργίας και της φτώχειας, που η αντιμετώπισή τους απαιτεί εθνική ηγεσία και μακρόπνοο σχέδιο εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Ελλάδος.

 

Γραφείο Τύπου – Χρυσή Αυγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ο δρόμος του Ηρακλή

Ο δρόμος του Ηρακλή

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι ζούσαν ελεύθεροι, και δεν χρειάζονταν κανέναν να τους ευαγγελιστεί τι είναι ελευθερία. Ήξεραν ποιές δυνατότητες είχαν, κι αν αυτές δεν τους έφθαναν, σκέφτονταν τρόπους και τις ξεπερνούσαν.  Ήξεραν πότε έπρεπε να περιμένουν σαν τους αίλουρους, και πότε να φύγουν σαν τα ελάφια, και τι έπρεπε να κάνουν για να προχωρήσουν στην ζωή, να ανοίξουν νέους δρόμους ή να περπατήσουν σε αυτούς που ήδη είχαν ανοίξει.

Οι άνθρωποι φύλαξαν την ιστορία του Ηρακλέους με την διττή επιλογή το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» γιατί η ανάμνηση της ελευθερίας του να διαλέγεις πού να πας και τι να αφήσεις, είναι τόσο αρχαία, τόσο αναγκαία στην ανθρώπινη ψυχή, που εκεί καταφεύγει, κι από κει, στην ρίζα της ψυχής του, παίρνει τον χρησμό. Σαν όλους τους χρησμούς, κι αυτός δέχεται ερμηνείες. Αυτό είναι το σωστό, γιατί, τι ελευθερία θα ήταν αν χωρούσε μόνο μια απάντηση; Και τι ελεύθερος άνθρωπος θα ήταν κανείς, αν έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει τούτον το δρόμο κι όχι τον άλλο;

Ο δρόμος που όλοι βλέπουν, ήταν και είναι ο δρόμος των κοπαδιών όπου τα αμέριμνα πρόβατα προχωρούν βελάζοντας περιστασιακά, εν αναμονή της απόφασης του θηρίου. Θα είναι τάχα τώρα η ώρα τους, ή μήπως το θηρίο τα λυπηθεί και τα καταβροχθίσει τελευταία; Γιατί να είμαστε πρόβατα; Γιατί να περιμένουμε την θέληση του βοσκού ή του λύκου; Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή να αναρωτηθούμε. Πριν από κάμποσα χρόνια, καλοκαίρι σαν και τώρα, ένα παιδί μου, μου είχε κάνει αυτή την ερώτηση, γιατί οι άνθρωποι περνούν δυστυχισμένοι όλο τον χρόνο, για να ζήσουν την ζωή που πραγματικά επιθυμούν, μερικές μέρες τον χρόνο. Με έκανε να σκεφτώ.

Στην δεκαετία του 1980, εκατοντάδες σύλλογοι ξεφύτρωσαν σε όλη την Ελλάδα, για τον «εκπολιτισμό» των Ελλήνων. Χορευτικοί σύλλογοι, εργαστήρια τοπικών προϊόντων, συνεταιρισμοί και ενώσεις πολιτών δημιουργήθηκαν, και χτίστηκαν δομές αλληλοϋποστήριξης σύμφωνα με την μόδα της εποχής. Οι Αριστεροί συνειδητοποίησαν πραγματιστικά την αναγκαιότητα του «δράσε τοπικά» και επένδυσαν στις τοπικές δομές για να ριζώσουν στις τοπικές κοινωνίες. Βρήκαν νόμους, προσόδους και δρόμους για να χρηματοδοτούν τις δράσεις τους, και κατάφεραν να γίνουν πνευματικό αλλά και επιχειρηματικό καθεστώς.

Η διαφορά με τους Εθνικιστές έγκειται, πέραν της ιδεολογικής αφετηρίας, στο γεγονός ότι οι Αριστεροί, αν και δεν έχουν αντίληψη της κρισιμότητας των περιστάσεων, -δεν θεωρούν, για παράδειγμα, την μεταναστευτική εισβολή, τα κέντρα φιλοξενίας κοκ, επικίνδυνα για τις τοπικές κοινωνίες-, επενδύουν τοπικά, αλληλοβοηθούνται ώστε να εγκατασταθούν στην ύπαιθρο και να προωθήσουν τα προϊόντα τα οποία παράγουν, υλικά και άυλα, με δυο λόγια, κάνουν πράξη όσα οι Εθνικιστές υποστηρίζουν θεωρητικά και εξ ιδεολογίας.

Πράγμα παράδοξο, οι Εθνικιστές είμαστε η πλειοψηφία αυτού του τόπου, -γιατί οι Έλληνες αν απεκδηθούν την επιβεβλημένη ρητορική της πολιτικής ορθότητας, είναι βαθιά Εθνικιστές-, αλλά παραμένουμε ατομικιστές, σπαταλώντας σε άκαρπους ηλεκτρονικούς διαξιφισμούς και αδιέξοδους θυμούς, χρόνο, σκέψη και ενέργεια. Καθώς, αγαπητοί αναγνώστες, πολλοί εξ υμών θα οδεύετε σε λίγο προς τα χωριά και τις εξοχικές σας κατοικίες, ας φανταστούμε πώς θα διαμορφωνόταν η πραγματικότητα του καθενός, του Κινήματος και της Πατρίδας, εάν οι Εθνικιστές επένδυαν ο ένας στον άλλο. Πώς θα ήταν να δημιουργούσαμε δίκτυα μέσα από τα οποία Εθνικιστές θα παρήγαγαν και θα προωθούσαν τα προϊόντα τους. Εκατοντάδες Ελληνικές οικογένειες θα έπαιρναν δύναμη, θα ζούσαν καλύτερα, και τα χρήματα των Εθνικιστών θα πήγαιναν σε Εθνικιστές, δημιουργώντας τις βάσεις για ένα υγιές συντεχνιακό πρότυπο.

Η απροσδιόριστη «εθνική αναγέννηση» θα ξεκινούσε να γίνεται πράξη. Εργασία, εκπαίδευση, κατοικία, νεολαία, δημογραφικό, ασφάλεια της μεθορίου, θέματα που απασχολούν και το Εθνικιστικό πρόγραμμα και τον λαό μας, θα έκαναν βήματα προς το να βρουν λύσεις. Χρειάζεται γι’ αυτό να μειώσει τον χρόνο που αφιερώνει καθείς στην σκέψη του καταναλωτικού προτύπου. Χρειάζονται σύντροφοι με τους οποίους να μπορεί να μοιραστεί το ίδιο όραμα. Για τα αδιέξοδα δεν φταίει μόνον η εξουσία αλλά και ο παθητικός τρόπος με τον οποίο αναμασούμε την απέχθειά μας προς αυτήν.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως το σφάλμα βρίσκεται στα γυαλιά με τα οποία μάθαμε να θωρούμε τον κόσμο, το πρότυπο μέσα στο οποίο ζούμε, και το οποίο έχει αποτύχει παταγωδώς. Είναι μια επιλογή ούτε εύκολη, ούτε γρήγορη. Είναι όμως εποικοδομητική και οπωσδήποτε πιο ευχάριστη από το να κοιτάζει κανείς το κενό του ακαλύπτου της πολυκατοικίας του.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι πιθανώς να μας προ- λάβουν τα διαστημόπλοια, και οι ομάδες οι οποίες διαγκωνίζονται για την σωτηρία των Ελλήνων. Ακόμα κι έτσι, ας διευκολύνουμε τις αόρατες δυνάμεις, βάζοντας οι ίδιοι ένα χεράκι, όχι από διάθεση για επίδειξη και εντυπωσιασμό, που μπορεί αύριο να αλλάξει αποδέκτη, αλλά με την απόφαση να αλλάξουμε την οπτική και την ζωή μας.

Προσδιορίζοντας τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μπορούμε να θέσουμε τοπικά τις βάσεις της νέας Ελλάδας που οραματιζόμαστε. Όσο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά άθελά μας παραχωρούμε το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις για την ζωή μας σε πρόσωπα έξω από εμάς, στους πολιτικάντηδες και τους εκμεταλλευτές που μας χειραγωγούν πνευματικά, και δίνουμε στα αρπακτικά τον πρώτο λόγο στην ζωή μας.

Μαθαίνοντας το τι θέλουμε, μαθαίνουμε το πού θέλουμε, και το πώς μπορούμε να κινήσουμε τον τροχό της δράσεως. Τότε θα συναντήσουμε στον δρόμο μας ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο με μας όραμα, ακόμα και αν δεν έχουν τώρα συνείδηση του Εθνικισμού τους, οι οποίοι με την εμπειρία τους θα βοηθήσουν στην υλοποίηση των οραμάτων μας. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε ενεργώντας μεταξύ μας, συζητώντας μεταξύ μας, χωρίς ανακοινώσεις και φανφάρες, τοπικά και συντροφικά. Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/o-dromos-tou-hraklh#ixzz4n5bCxszD

17 Ιουλίου 1958: Ο αγωνιστής Νικόλας Ιωάννου χάνει τη ζωή του σε «τροχαίο», προκαλούμενο από την Σκότλαντ Γιαρντ

Ο Νικόλας Ιωάννου, γεννήθηκε το 1936 στην Ιορδανία, όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς του. Με τον επαναπατρισμό της οικογένειάς του από την Ιορδανία, φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου, αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας το 1955 και όταν σκοτώθηκε ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο του Λονδίνου, όπου σπούδαζε Χημεία και Μηχανολογία.

Στην ΕΟΚΑ εντάχθηκε από τις αρχές του Αγώνα μαζί με τη μητέρα και τα αδέλφια του, χωρίς τον πατέρα του τον οποίο είχε χάσει. Το σπίτι τους χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο για επιθέσεις της πρώτης ομάδας εκτελεστικού Λευκωσίας και ως καταφύγιο για απόκρυψη καταζητούμενων προσώπων μεταξύ των οποίων και ο ήρωας Μιχαλάκης Καραολής.

Στο Λονδίνο ο Νικόλας είχε συνδεθεί με το Γραφείο Εθναρχίας της Κύπρου που υπήρχε και την Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων Αγγλίας, προεκτείνοντας την αγωνιστική του δράση στο σχεδιασμό δραπέτευσης πολιτικών καταδίκων, αγωνιστών της ΕΟΚΑ, που κρατούνταν στις φυλακές Γουώρμγουντ Σκραπς του Λονδίνου και Γουέκφιλντ του Γιορκσιάιαρ, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αδελφός του Γεώργιος.

Το όλο σχέδιο περιλάμβανε συνεργασία με τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (ΙRA) και θα διεκπεραιωνόταν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου του 1958. Άνδρες του IRA θα συνόδευαν, μετά τη δραπέτευσή τους, τους άνδρες της ΕΟΚΑ μαζί με κρατούμενους του IRA στην Ιρλανδία, όπου θα εκπαιδεύονταν με στόχο το μυστικό επαναπατρισμό τους για συνέχιση της δράσης τους στις τάξεις της ΕΟΚΑ στην Κύπρο.

Το σχέδιο φαίνεται ότι περιήλθε σε γνώση του Ειδικού Κλάδου της Σκότλαντ Γιαρντ, η οποία παρακολουθούσε κάθε του κίνηση. Στις 17 Ιουλίου 1958 επέστρεψε στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ, όπου είχε αφήσει τη μοτοσικλέτα του, από δεύτερη επίσκεψή του στο Δουβλίνο. Από το Μάντσεστερ ο Νικόλας ξεκίνησε με τη μοτοσικλέτα για το Λονδίνο, καθ’ οδόν όμως καταπλακώθηκε κοντά στο Πάνμπουρι από φορτηγό αυτοκίνητο, που οδηγούσε φρουρός των φυλακών Γουέκφιλντ.

Πριν αναχωρήσει για το Δουβλίνο είχε πει στην αδελφή του Ειρήνη Νιούμαν, κάτοικο Λονδίνου, ότι όλα ήταν έτοιμα για την απόδραση. Με βάση το σχέδιο αυτό δραπέτευσε αργότερα από τις φυλακές του Γουέκφιλντ ο Σέιμους Μέρφυ, Ιρλανδός συνεργάτης των Κυπρίων καταδίκων, μέλος του IRA.

ΕΛΑΜ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/17-iouliou-1958-o-agwnisths-nikolas-iwannou-chanei-th-zwh-tou-se-trochaio-p#ixzz4n5X2sAVx