N.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Η “Χρυσή Αυγή” του Λαού και  η “ακροδεξιά” του συστήματος

Η “Χρυσή Αυγή” του Λαού και  η “ακροδεξιά” του συστήματος

“Εμείς Ανάψαμε Την Δάδα
Σε Μας Γεννήθηκε Η Οργή
Μια Νέα Θέλουμε Ελλάδα
Που Θα Σκεπάσει Όλη Τη Γη”

ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής και πάλι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ με αφορμή μία δήλωση του προέδρου της Ν.Δ., η οποία ήταν κατ’ ουσίαν υβριστική για το Κίνημά μας. Ανακοινώσεις τύπου από τον ΣΥΡΙΖΑ και κατηγορίες περί δήθεν συνεργασίας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ με την Ν.Δ., συνεργασία η οποία υπάρχει μόνον στην φαντασία του αριστερού συνονθυλεύματος, όπως στην φαντασία της Νέας Δημοκρατίας υπήρχε στο παρελθόν, αλλά αναφέρεται και σήμερα κατά περίσταση, συνεργασία των εθνικιστών με τους νεομπολσεβίκους!

Γιατί “πονάει” η Χρυσή Αυγή”

Ανάμεσα στα τόσα δημοσιεύματα και το πρωτοσέλιδο και κύριο άρθρο της εφημερίδας “ΕΣΤΙΑ”, της Παρασκευής 30ης Ιουνίου 2017, το οποίο είχε τίτλο “Γιατί “πονάει” η Χρυσή Αυγή”. Στο άρθρο αυτό, λοιπόν, παραθέτοντας την κατά τον συντάκτη του, νεωτέρα πολιτική ιστορία, αναφερότανε ότι μεταπολιτευτικά η “κεντροδεξιά παράταξις”, δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία, έλαβε διαζύγιο από την ηγεσία της ακροδεξιάς και αυτό είχε “τεράστιο εκλογικό κόστος” για την Ν.Δ.

Αυτό το “τεράστιο πολιτικό κόστος”, στο οποίο αναφέρεται, είναι το 7% στις εκλογές του 1977 από την Εθνική Παράταξη, το οποίο δεν κόστισε τίποτε στην Νέα Δημοκρατία, αφού ως γνωστόν κέρδισε τις εκλογές του 1977. Επί πλέον, την Εθνική Παράταξη κατόρθωσε η Ν.Δ. και την διέλυσε πριν τις εκλογές του 1981 και με τις ψήφους των τεσσάρων από τους πέντε βουλευτές της εξελέγη πρόεδρος της δημοκρατίας ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Για να αντιληφθεί κανείς τι είδους “ακροδεξιά” ήταν η Εθνική Παράταξη, η οποία όπως αναφέραμε λεηλατήθηκε από την Ν.Δ., αρκεί να αναφέρουμε ένα γεγονός, ένα όνομα. Το όνομα του ενός από τους πέντε βουλευτές της: Χασάν Ιμάμογλου. Τι σχέση μπορεί να έχει τώρα το Λαϊκό και Εθνικιστικό Κίνημα με ένα κόμμα αποτελούμενο από παλαιοκομματικούς, οι οποίοι ξεπουλήθηκαν ωμά στην φιλελεύθερη παράταξη, τι σχέση μπορεί να έχει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ με ένα κόμμα με μουσουλμάνο και Τούρκο κατά την δήλωσή του βουλευτή;

Μέσα σε τέτοιες παρανοήσεις και παγιδεύσεις είχαν θέσει στο περιθώριο το Εθνικιστικό Κίνημα, το οποίο εκφράστηκε γνήσια και μοναδικά και με ευρύτατη απήχηση από την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ του Λαού και όχι από αμερικανόδουλους επαγγελματίες “εθνικόφρονες” πιστούς στην γραμμή του ψυχρού πολέμου ακόμη και εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων!

Εμείς και η “ακροδεξιά”: Τι έγραφα στα 1999

Το 1992 όταν και ξεκίνησε κατ’ ουσίαν ο πολιτικός αγώνας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ με αφορμή το Β’ Συνέδριο του Κινήματος, έγραψα ένα βιβλίο με τίτλο “ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ”. Το 1999 έγινε η Β’ έκδοση, στην οποία προσέθεσα ένα επίμετρο, το οποίο είχα γράψει τον Αύγουστο εκείνου του έτους στην πατρογονική μου Γη, στην Μάνη. Στο επίμετρο αυτό ξεκαθάριζα ότι δεν έχουμε καμία σχέση με την αστική “ακροδεξιά” γράφοντας χαρακτηριστικά:

Σε αντίθεση με την πολιτική των “τεσσάρων τοίχων” και της “καθώς πρέπει”… πολιτικές πρωτοβουλίες των δήθεν εθνικιστών, οι Χρυσαυγίτες, όλα αυτά τα χρόνια μάτωσαν στο πεζοδρόμιο, δείχνοντας μια συνεχή δυναμική παρουσία στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Πραγματοποίησαν ανοικτές συγκεντρώσεις και πορείες με χιλιάδες νέους. Θα ήθελα στο σημείο αυτό να αναφερθώ σε ένα ζήτημα καίριο που αφορά αυτόν τον ίδιο τον ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα του Κινήματός μας. Το ζήτημα αυτό είναι το κατά πόσον η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι ένα Κίνημα της λεγόμενης ακροδεξιάς ή όχι.”

Στην συνέχεια του κειμένου αναφερόμενος αναλυτικά ξεκαθάριζα ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχει καμία σχέση με τα απολιθώματα του αστικού κράτους του ψυχρού πολέμου και είναι ένα Κίνημα Λαϊκό και Εθνικιστικό! Δεν είχε καμία σχέση και δεν έχει ουδεμία προέλευση από τα διάφορα πολιτικά σχήματα αυτού του είδους, τα οποία εμφανίστηκαν κατά καιρούς και απέτυχαν!

Είναι γεγονός ότι σε κάποιες περιπτώσεις συμπορευτήκαμε εκλογικά, και αυτό ήταν ΛΑΘΟΣ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήμασταν ιδεολογικά και πολιτικά ενταγμένοι σε όλα αυτά τα κόμματα και τις παρατάξεις, που δεν ήσαν τίποτε άλλο από την “ακροδεξιά” του συστήματος, από μία πολιτική παραφυάδα του παλαιοκομματικού καθεστώτος, η οποία προσπαθεί ακόμη και σήμερα να επιβιώσει, αλλά αυτό έχει καταστεί απαγορευτικό από την στιγμή κατά την οποία η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει μετατραπεί σε ένα μαζικό λαϊκό Κίνημα σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ας επανέλθουμε όμως στο άρθρο της “ΕΣΤΙΑΣ”.

“Φιλοδοξία τους η ενσωμάτωσις στο σύστημα”

Αναφερόμενη, λοιπόν, η “ΕΣΤΙΑ”, στην ουσιαστική διαφορά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ με την λεγόμενη ακροδεξιά, γράφει χαρακτηριστικά:

Τα άκρα της εποχής Καραμανλή (σ.σ.: Από 2004 έως 2009) δεν ήταν αποκλεισμένα από τα ΜΜΕ, όπως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Εύρισκαν στασίδι στους άμβωνες της διαπλοκής και μέσα από τους κόλπους της ξεπήδησαν οι μεταγραφές της Ν.Δ. του 2012. Ακροδεξιές μόνον στην έκφραση, γιατί διάθεση για ριζοσπαστισμό μηδέν: φιλοδοξία τους ήταν η ενσωμάτωσις στο σύστημα”.

Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχει καμία σχέση και με τα πρόσφατα λεγόμενα ακροδεξιά σχήματα, τα οποία στην πράξη απέδειξαν ότι σκοπός τους μοναδικός ήτανε και είναι (για τα απομεινάρια της) να ενταχθούν και αυτοί στο αμαρτωλό σύστημα του παλαιοκομματισμού και της ξενοκρατίας και να ωφεληθούν προσωπικά με την πλέον χυδαία εάν θέλετε έννοια του όρου.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ η αποκλεισμένη από την τυραννία της μιντιοκρατείας των “νταβατζήδων”. Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ των δύο Εθνομαρτύρων που έχυσαν το Αίμα Τους, φυλάσσοντας Θερμοπύλες στην Λεωφόρο Ηρακλείου, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ των φυλακισμένων βουλευτών δεν έχει καμία σχέση με όλους αυτούς που αναζητούν μια θέση κάτω από τον ήλιο της κλεπτοκρατίας.

Επί πλέον είναι ένα κίνημα αυθεντικά Λαϊκό και αυτό το ομολογούν με τρόμο και ανησυχία και οι δημοσκοπικές εταιρίες, οι οποίες διαπιστώνουν τα μεγάλα ποσοστά του Κινήματός μας στις λαϊκές περιοχές, στους φτωχούς, τους άνεργους και τους αγρότες.

Από πλευράς των μαρξιστών συναντούμε το απόλυτο μίσος με κάθε είδους απαγορεύσεις και αποκλεισμούς. Από κοντά και οι φιλελεύθεροι, έχοντας σαν πρωτοπορία αυτούς οι οποίοι εκφράζουν την πλέον βάρβαρη εκδοχή του καπιταλισμού, τους νεοφιλελεύθερους. Δεν μας πολεμούν όμως μόνον αυτοί… Υπάρχουν και κάποιοι ψευτοιδεολόγοι και ψευτοεπαναστάτες που έχουν το θράσος να κατηγορούν την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ των Μεγάλων Νεκρών και των φυλακισμένων για τις Ιδέες τους σαν… συμβιβασμένη! Δεν είναι τίποτε άλλο όλοι αυτοί, με εξαίρεση κάποιους βλάκες και μωροφιλόδοξους, τίποτε άλλο από την 5η φάλαγγα του συστήματος ενάντια στο Εθνικιστικό Κίνημα.

Μία κινέζικη παροιμία λέει ότι είναι προτιμότερο να ανάψεις ένα κερί, παρά να καταριέσαι το σκοτάδι. Εμείς, όπως λέει και ο Ύμνος μας, ανάψαμε μια δάδα και αυτή η δάδα έχει μεταδώσει την φλόγα της σε ολόκληρη την Ελλάδα και έξω από την Ελλάδα, όπου κτυπούν Ελληνικές καρδιές, και φιλοδοξεί να γίνει μία τεράστια εξαγνιστική πυρά μέσα στην οποία θα καταστραφεί ολοκληρωτικά κάθε τι σάπιο και διεφθαρμένο σε αυτόν τον Ιερό τόπο.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-chrush-augh-tou-laou-kai-h-akrodejia-tou-susthmatos#ixzz4mKrZO453

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Η «Ακροδεξιά» μάνα και η «Δεξιά» μητριά

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Οι αυτοκρατορίες του μέλλοντος είναι οι αυτοκρατορίες του νου».
Ουίνστον Τσώρτσιλ (Ομιλία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, 6 Σεπτεμβρίου 1943)

Με τις συμπράξεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς και Αριστεράς αποκαλύφθηκαν ως σαθρές και ψευδείς. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για να ξανασκεφτούμε και να ξαναγράψουμε τους κανόνες σε μια παλιά πολιτική ιστορία. Πριν ακόμη το πολιτικό μάρκετινγκ γίνει καταναλωτικό είδος στις τηλεοπτικές οθόνες, οι νεροκουβαλητές ψηφοφόροι είχαν γίνει τα πειραματόζωα των επίδοξων σωτήρων τους. Θυμάμαι η ίδια παράγοντα της «πατριωτικής Δεξιάς» να προπαγανδίζει στους ψηφοφόρους του κόμματός του να ψηφίσουν «την πρώτη Κυριακή την μάνα, την δεύτερη την μητριά», όπου «μητριά» η Νέα Δημοκρατία.

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η σχέση Δεξιάς και Ακροδεξιάς ανασκαλεύεται όποτε εξυπηρετεί τα δυο «αντίπαλα» κόμματα. Με σκοπό είτε να προσελκύσουν, είτε για να αποτρέψουν την προσέλκυση, τα δύο μεγάλα κόμματα ερίζουν για την «μαγιά» του «πατριωτικού χώρου», η οποία μπορεί να μην είναι τόσο επιθυμητή όσο το πολύφερνο «Κέντρο», αλλά είναι μια εξίσου κρίσιμη μάζα.

Θυμόμαστε την «γραμμή» της Νέας Δημοκρατίας την δεκαετία του ’80 «να φύγει το ΠΑΣΟΚ, και θα τα βρούμε», όποτε γινόταν λόγος για ψήφο στην τότε ΕΠΕΝ. Με αυτό το δόλωμα και τους «ακροδεξιούς» βουλευτές οι οποίοι και οι οποίες χόρευαν με γυροβολιές το «βάστα τα κλειδιά», κράτησαν προσδεδεμένους τους πολίτες, οι οποίοι ψήφιζαν ΝΔ με την υπόσχεση της αποφυλάκισης των Απριλιανών, όταν η ΝΔ θα ερχόταν στα πράγματα. Θυμόμαστε αντιστοίχως το εθνικοπατριωτικό ΠΑΣΟΚ με πρόσωπα τα οποία αναλάμβαναν εν γνώσει τους ή καλή τη πίστη τον ρόλο του καλού χριστιανού και πατριώτη.

Σε εποχές κατά τις οποίες η Αριστερά βρίσκεται σε άνοδο, -επειδή ο λαός έχει απηυδήσει από τις παλινωδίες της ηγεσίας της Δεξιάς-, αναζωπυρώνεται ο «αντικομμουνισμός». Με πρόσχημα τον φραγμό στους «κομμουνιστάς» η συστημική Δεξιά εγκολπώνεται πρόσωπα από τις εφεδρείες του «πατριωτικού χώρου».

Ο Μανιαδάκης, επί παραδείγματι, βρέθηκε από την 4η Αυγούστου του Μεταξά, στην ΕΡΕ, ως βουλευτής της, η δυναμική Εθνική Παράταξη του 7% του 1977 «απορροφήθηκε» από την ΝΔ το 1981, αφού είχε ολοκληρωθεί η αποχουντοποίηση του στρατεύματος, με αντιστάθμισμα την δικαστική ασυλία των «καλών» χουντικών. Στις μέρες μας την ίδια πορεία ακολούθησαν οι αστέρες της «πατριωτικής δεξιάς» οι οποίοι κατέστησαν πρωτεργάτες των διώξεων των Εθνικιστών της Χρυσής Αυγής.

Στην εποχή των μνημονίων τα οποία έφερε το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, εναγκαλίστηκε το Σύστημα με τον εκλεκτό του Πρωθυπουργό- τραπεζίτη σε συνεργασία με την Ακροδεξιά, για να παραδώσει την σκυτάλη στην ανίερη συμμαχία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και στην ακόμη παραδοξότερη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα στεγανά Αριστεράς-Δεξιάς έχουν καταρριφθεί. Αυτό που οι εθνικιστές αποκαλούμε «δύο όψεις του ιδίου νομίσματος» είναι πλέον εμφανές. Τα σπαθιά των συνεταίρων μπήκαν στα θηκάρια, και βγήκαν τα μαχαίρια για να απλώσουν το βούτυρο στα ζεστά ψωμάκια που ζυμώνουν με τον ιδρώτα τους οι πάροχοι του ΕΝΦΙΑ, οι συνταξιούχοι με τις περικομμένες συντάξεις, και οι λοιποί πολίτες, στην υγεία των οποίων θα έπρεπε τουλάχιστον να πίνουν οι καπηλευτές του όρου «δημοκρατία».

Έμαθαν άραγε οι χλιαροί του «πατριωτισμού», από τα λάθη τους; Έμαθαν ότι η συστημική Δεξιά χρησιμοποιεί τους πατριώτες και τους εξαφανίζει; Αντιλαμβάνονται ότι κάθε φορά που οι πατριώτες επιχειρούν να έχουν αυτόνομη παρουσία στον εκλογικό στίβο, οι μηχανισμοί της συστημικής Δεξιάς τους καταπνίγουν; Ότι για την συστημική Δεξιά, οι «συνθήκες» δεν θα είναι ποτέ «ώριμες» για να αρθρωθεί πολιτικός λόγος και να προωθηθούν οι λύσεις που πραγματικά θα βγάλουν την χώρα από το τέλμα;

Είναι ευτύχημα για την πορεία των Εθνικιστικών ιδεών ότι η κρισιμότητα των εθνικών περιστάσεων, καθιστά δύσκολη την συνύπαρξη χωρίς σαφείς «κόκκινες γραμμές». Για να φέρουμε ένα παράδειγμα, η εθνική ισχύς έχει συμπιεστεί λόγω της «κρίσεως», αλλά αυτό δεν μεταβάλλει το εθνικό μας καθήκον να προασπιζόμαστε τους σταθερούς εθνικούς στόχους, οι οποίοι παραμένουν απαράλλαχτοι και αμετάθετοι, όπως και η τουρκική θρασύτητα, καταπώς καταδεικνύουν οι δηλώσεις Τσαβούσογλου περί «επεμβατικών δικαιωμάτων» στο Κυπριακό. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε, επομένως, είναι νέοι τρόποι διαχειρίσεως των ζητημάτων, -πώς δηλαδή με λιγότερα μέσα θα προωθούμε τα αμετακίνητα συμφέροντα του Έθνους μας-, αλλά σε καμία περίπτωση η απεμπόληση των εθνικών μας θέσεων. Το αυτό ισχύει και για θέματα όπως το μεταναστευτικό, το δημογραφικό, την Παιδεία, αλλά και την Οικονομία.

Και με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτό; Αντλώντας από το ορυχείο γνώσεων και εμπειριών του Παρελθόντος, αξιοποιώντας το παρόν στο οποίο οι Εθνικιστές έχουν αποδοχή η οποία διευρύνεται και δημοσκοπικά και ως προς την ποιότητα και την διάδοση των θέσεών μας, και κοιτάζοντας προς ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Με βούληση και αγάπη για την Πατρίδα, θα επανεφεύρουμε το όραμα της Ελλάδας, και θα δώσουμε στον λαό μας ένα μήνυμα αισιόδοξο και εξωστρεφές με προοπτικές εφαρμογής και υλοποίησης. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς και πραγματιστές, αυτό που απασχολεί πρωτίστως τον λαό, και το αναγνώρισαν και οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, είναι η επιτυχής έκβαση του καθημερινού μόχθου, με όποια κριτήρια θέτει το κράτος.

Πράγματι, οι αυτοκρατορίες του Αύριο θα είναι οι αυτοκρατορίες του νου. Αυτές που θα συλλάβουμε, θα σχεδιάσουμε, θα αναπτύξουμε, στο επίπεδο των ιδεών αλλά και των πράξεων. Νάνοι εμείς, έχουμε την εύνοια να στεκόμαστε σε πλάτες Γιγάντων. Ας εργαστούμε εντατικά για την Εθνική ψυχική ενότητα. Στο νέο πλαίσιο το οποίο αναπτύσσεται στην εποχή μας, οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε το καθήκον, αλλά και την δυνατότητα τώρα περισσότερο από ποτέ, να τοποθετηθούμε ως η μοναδική αυθεντική και αξιόπιστη εναλλακτική, και να σηκώσουμε στα χέρια μας την Ελλάδα. 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-akrodejia-mana-kai-h-dejia-mhtria#ixzz4mKllfR3F