” ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΑΚΙΑ “…

Ανάγκη δεν είναι “αόριστη”, αγαπητέ αναγνώστη για τούτη την κατάθεση ψυχής. Της καρδιάς είναι ανερμήνευτη, μα καθόλα “ορισμένη” προσταγή, περνώντας για τη δουλειά μου, “εκάστην πρωίαν”, καθώς θα λέγαμε και στη γλώσσα που δεν πρόλαβα να διδαχτώ, κι’ ομοίως “ανερμήνευτα” αγάπησα, το βουητό ακούγοντας στην τρέχουσα γλώσσα την ελληνική, απ’ τις αυλές των σχολειών που περνώ, ν’ αναντρανίζει, τουτέστιν στην κρητική μου ντοπιολαλιά ν’ αναθαρρεύει, η ψυχή μου. Και βαθειά μελαγχολία να ζώνει την ίδια ψυχή στις διακοπές που των σχολειών τα χτήρια με κοιτάζουν βουβά. Κι’ άθελα τα μάτια υγραίνονται, σα μου ‘ρχεται στο νου εκείνο το “χιλιάδες ΕΛΛΗΝΑΚΙΑ” που “πάνε να πάρουν τα γράμματα”, διαβασμένο μέσ’ από τις σελίδες του παλιού αναγνωστικού. Τα ΕΛΛΗΝΑΚΙΑ. Γλυκειά κουβέντα, γλυκειά σαν και κάθε “μικρογραφία”. Σαν κι’ εκείνα τα λιονταράκια που καρτερούσα ανυπόμονα να δω στις κυριακάτικες προβολές του “σινεάκ”. Εκείνη η εικόνα που γλύκαινε την ψυχή, όπως το ίδιο την πίκραινε, σε κείνες τις “πολεμικές” τάχατες ταινίες η εικόνα με τους βασανισμούς ανθρώπων στην ανάκριση, που παρακαλούσα να μην φανούν στην οθόνη, ντρεπόμενος για λογαριασμό των πρωταγωνιστών, όντας αποσβολωμένο, μπροστά στην εικόνα παιδί, που ΑΚΑΘΟΔΗΓΗΤΑ αρνιόταν ν’ αποδεχτεί το “δικαίωμα” στην πρόκληση του πόνου. Παρένθεση, που ίσως σου φανεί περιττή, αγαπητέ αναγνώστη, αλλά πώς αλλοιώς να σου δώσω να καταλάβεις, πως ετούτη η εμμονή στα “ελληνάκια” κι’ όχι στα “ανθρωπάκια”, αόριστα και γενικά, δεν έχει να κάμει με όσα οι επαγγελματίες “ανθρωπιστάδες” της ακαταλαβίστικης “πολιτικής ορθότητας”, χρεώνουν ως “μίσος” κι’ “απανθρωπιά” στον ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ που δηλώνω πως ΕΙΜΑΙ απερίφραστα. Γι’ αυτά λοιπόν τα “χιλιάδες Ελληνάκια”, χρέος έχω να νοιώσω ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τούτο τον πόνο, για το μέλλον που τους επιφυλάσσουν οι τύραννοι της ζωής και της σκέψης μας. Και στο κάτω κάτω ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ είναι ο πόνος κι’ ότι γουστάρω τον κάνω, αδιαφορώντας για ό,τι κι’ αν μου προσάψει το κάθε μισθοδοτούμενο της “πολιτικής ορθότητας” αλαλάζον κύμβαλο, που ‘καμε επάγγελμα τον “ανθρωπισμό”, που χτυπιέται κι’ οδύρεται τάχατες για “προσφυγάκια”-άλλοθι της …βολικής υποκρισίας του κάθε προοδευτικάριου που βάλθηκε να βαφτίσει “ιδεολογία μίσους” την αγάπη σ’ ό,τι έχει το χρώμα σου, σ’ ό,τι προφέρει τη γλώσσα που πρωτάκουσες απ’ τη μάνα σου, δηλαδή σε κείνα τα μικρά κι’ άδολα “λιονταράκια” που ξεχύνονται στους δρόμους της ΠΑΤΡΙΔΑΣ, δηλαδή της ΜΗΤΡΙΔΑΣ, του τόπου δηλαδή που διαβιοί η ΡΑΤΣΑ μου…
ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

120 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ – ΔΙΓΕΝΗ

10854216_1523463057907862_461974994147111662_o

Σαν σήμερα στις 6 Ιουνίου 1897 στα ιερά χώματα της Κύπρου, τα γεμάτα ιστορία, γεννήθηκε ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής που με τη ζωή και τη δράση του θα επηρέαζε καθοριστικά τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και, ιδιαίτερα, την ιστορία των Ελλήνων της Κύπρου.
Οι πληροφορίες τόσο για τον τόπο όσο και για την ημερομηνία γέννησης είναι κάπως ασαφείς. Στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως φαίνεται ότι γεννήθηκε στη Λευκωσία, στις 6 Ιουνίου 1897, ενώ στα στρατιωτικά του έγγραφα υπάρχουν οι ημερομηνίες 1η Ιανουαρίου 1898 και 23 Μαΐου 1898. Επίσης, πάλι στα στρατιωτικά του έγγραφα, αλλά και σε βιογραφικά σημειώματα, καθώς και στη διαθήκη που συνέταξε ο ίδιος το 1954, δείχνει να έχει γεννηθεί στο χωριό Τρίκωμο της επαρχίας Αμμοχώστου. Το χωριό του, το Τρίκωμο, όπου θα μεγαλώσει, ήταν πάντα μέσα στην καρδιά του και γι’ αυτό προφανώς ήθελε να το δηλώνει ως γενέτειρά του.
Πάντως ο πιο πιθανός τόπος γέννησης πρέπει να ήταν η Λευκωσία, γιατί, καθώς οι γονείς του είχαν χάσει το πρώτο τους παιδί, την Κατερίνα, από έλλειψη νοσηλευτικής φροντίδας, παραμένοντας μετά το γάμο τους, το 1890, στο χωριό, η μητέρα του γέννησε τα υπόλοιπα παιδιά της -και τον Γεώργιο- στην πρωτεύουσα, στο σπίτι της μητέρας της, στον Άγιο Κασσιανό. Το νεογέννητο έλαβε το όνομα του θείου του, Γεώργιου Χατζημιχάλη (αδελφού της μητέρας του), που το 1897 έφυγε μαζί με άλλους Κύπριους, για να καταταγεί στον ελληνικό στρατό και να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους. Ήταν παράδοση στο νησί να δίνουν τα ονόματα στα νεογέννητα αγόρια, όταν κάποιος από την οικογένεια πήγαινε στο πόλεμο και μπορεί να χανόταν σε κάποια μάχη, όπως, πράγματι, έγινε και με τον Γεώργιο Χατζημιχάλη, που έπεσε ηρωικά στην Κρήτη. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο κυπριακός εθελοντισμός ήταν σημαντικός και μεγάλος στους αγώνες τους Έθνους, από την επανάσταση του 1821 μέχρι τον πόλεμο του 1940, τόσο σε έμψυχο όσο και σε άψυχο υλικό.
Γονείς του Διγενή ήταν ο Θεόδωρος Ιωάννου Γρίβας από το Τρίκωμο και η Καλομοίρα Χατζημιχάλη από τη Λευκωσία. Υπήρχαν φήμες ότι η καταγωγή του Θεόδωρου Γρίβα ήταν από τη μητροπολιτική Ελλάδα και, μάλιστα, κάποιες από αυτές τον ήθελαν να είναι συγγενής του οπλαρχηγού της επανάστασης του 1821, Θοδωράκη Γρίβα. Στην πορεία των χρόνων βρέθηκε κάποια ρίζα στη Ελλάδα, αλλά το όλο ζήτημα της καταγωγής του πατέρα ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκε πλήρως.
Η οικογένεια του Θ. Γρίβα είχε αποκτήσει συνολικά οκτώ παιδιά, αλλά τα δύο χάθηκαν πολύ νωρίς. Κατά σειρά ήταν: Κατερίνα (πέθανε 40 ημερών στο Τρίκωμο), Ελένη, Μαρία, Ανδρέας (αρρώστησε και πέθανε 9 μηνών), Μιχαήλ, Γεώργιος, Θεοπίστη και Νιόβη. Η μητέρα του, μετά τη γέννηση του κάθε παιδιού, κι αφού περνούσαν 40 ημέρες, επέστρεφε στο χωριό όπου κατοικούσαν. Έτσι έγινε και με τον νεογέννητο Γιώργο: μόλις σαράντισε επέστρεψαν μαζί στο πατρικό σπίτι στο Τρίκωμο.

Σπύρος Δημητρίου
Αντιπρόεδρος Ιδρύματος Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα – Διγενή

Πηγές:
Σπύρου Δημητρίου Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας –Διγενής. Ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Εκδόσεις Πελασγός Αθήνα 2017
Λεωνίδου Λεωνίδας, Γεώργιος Γρίβας Διγενής, Βιογραφία, Τόμος Πρώτος, (1897-1950), Εκδόσεις Επιφανίου Λευκωσία, 1995