9 Μαΐου 1956: Όταν ο “Εθνάρχης” Καραμανλής δολοφονούσε Έλληνες Πατριώτες που διαδήλωναν υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα

Η επέτειος της 9ης Μαΐου 1956 δεν πρόκειται να αναφερθεί ούτε από κανένα κόμμα του «συνταγματικού τόξου» ούτε από κάποιο συστημικό ΜΜΕ. Ενοχλούν βαθύτατα τόσο το περιεχόμενό της όσο και το πρόσωπο του ηθικού αυτουργού των όσων έγιναν εκείνη την ημέρα. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με την σειρά.

9 Μαΐου, 1956. Χιλιάδες Αθηναίοι συγκεντρώθηκαν στο συλλαλητήριο στην πλατεία Ομονοίας. Διαδήλωναν υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και υπέρ των ηρώων του ΕΟΚΑ, Μιχάλη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου που θα εκτελούνταν την επόμενη ημέρα, στις 10 Μαΐου 1956, από την βρετανική κυβέρνηση.

Ανάμεσα στα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές, ξεχώριζαν τα αντιβρετανικά συνθήματα: “Γκάνκστερ Χάρτινγκ, θα πεθάνεις”, “Κύπρος – ‘Ενωσις”, “Αμερικανοί, είναι η τελευταία σας ευκαιρία”, “Ο ΟΗΕ είναι το τελευταίο ειρηνικό μας όπλο”, “Όλοι Έλληνες είμεθα ΕΟΚΑ. Ήταν μια περίοδος ιδιαίτερα τεταμένη για τις δύο χώρες. Η ΕΟΚΑ αγωνιζόταν για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους βρετανούς και την Ένωση με την Ελλάδα.

Η βρετανική κυβέρνηση, τον Μάρτιο του 1956, έδιωχνε στην εξορία τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, στις Σεϋχέλλες, καθώς πίστευε ότι υποκινούσε τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Για να επιταχύνει την διάλυση της οργάνωσης, η Βρετανία έστειλε στην Κύπρο τον σκληρό κυβερνήτη Τζον Χάρτινγκ, ο οποίος πήρε μια σειρά από απάνθρωπα μέτρα κατά του κυπριακού λαού. Παράλληλα, αποφασίστηκε η εκτέλεση δια απαγχονισμού των Κύπριων αγωνιστών Καραολή και Δημητρίου. Ολόκληρη η Κύπρος βρισκόταν σε πρωτοφανή αναβρασμό και κινητοποίηση.

Τόσο στην Λευκωσία, όσο και την Αθήνα πραγματοποιούνταν κινητοποιήσεις και ογκώδεις διαδηλώσεις κατά των Βρετανών. Στις 9 Μαΐου, χιλιάδες Έλληνες υπό την Πανελλήνια Επιτροπή Ενώσεως Κύπρου (ΠΕΕΚ) βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν υπέρ των αγωνιστών που θα εκτελούνταν και να φωνάξουν για μια ακόμα φορά το αίτημα τους για Ένωση με την Κύπρο. Ωστόσο, το ειρηνικό συλλαλητήριο γρήγορα εξελίχτηκε σε πεδίο μάχης που είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρεις διαδηλωτές και ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν συνολικά 265 άτομα.

Ο κόσμος ήταν συγκεντρωμένος στην πλατεία Ομονοίας και φώναζε συνθήματα για την Κύπρο. Κατά τις 4 το μεσημέρι, αφότου τελείωσε η ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δωρόθεου, πρόεδρου της ΠΕΕΚ, χιλιάδες διαδηλωτές κινήθηκαν προς τις οδούς Σταδίου και Πανεπιστημίου με σκοπό να φτάσουν έξω από τη βρετανική πρεσβεία στο Κολωνάκι. Όταν έφτασαν στην οδό Πεσμαζόγλου συνάντησαν ισχυρή αστυνομική δύναμη. Οι αστυνομικοί είχαν εντολή να εμποδίσουν τους διαδηλωτές να πλησιάσουν τις ξένες πρεσβείες. Στη συμβολή των οδών Σταδίου και Πεσμαζόγλου, οι διαδηλωτές ανακόπηκαν από τους αστυνομικούς και ακολούθησαν ισχυρές συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών. Οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στους αστυνομικούς με καδρόνια και πλακάτ που κρατούσαν και οι αστυνομικοί τους χτυπούσαν με τα γκλομπ. Οι εκατέρωθεν επιθέσεις έγιναν ακόμα πιο βίαιες όταν οι διαδηλωτές άρπαξαν τούβλα από την τράπεζα, που ήταν υπό κατασκευή, στην οδό Πεσμαζόγλου και τα πέταξαν προς τους αστυνομικούς, τραυματίζοντας τον Διευθυντή της Αστυνομίας. Προς στιγμήν, οι διαδηλωτές κατάφεραν να ξεφύγουν από την αστυνομία και κατευθύνθηκαν στα γραφεία της Αμερικάνικης Υπηρεσίας Πληροφοριών, τα οποία και κατέστρεψαν.

Η απάντηση της αστυνομίας ήταν άμεση, τραυματίζοντας πολλούς διαδηλωτές και πυροβολώντας προς το μέρος τους. Κανείς δεν πίστευε ότι οι σφαίρες ήταν πραγματικές καθώς οι περισσότεροι θεώρησαν ότι ήταν πυροβολισμοί εκφοβισμού. Οι διαδηλωτές φώναζαν “Αίσχος – Αίσχος” προς τους αστυνομικούς και τους πετούσαν ό,τι έβρισκαν στον δρόμο τους. Όταν ο πρώτος διαδηλωτής έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού επικράτησε πανικός και το πλήθος διαλύθηκε. Οι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς ξεχωριστές κατευθύνσεις. Το κέντρο της Αθήνας θύμιζε πεδίο μάχης, καθώς δεκάδες τραυματίες και θύματα κείτονταν στους δρόμους. Συνολικά, εκείνη την ημέρα, σκοτώθηκαν τρεις διαδηλωτές και ένας αστυνομικός που άφησε την τελευταία του πνοή αργότερα, στο νοσοκομείο. Έχασαν τη ζωή τους ο 21χρονος Ιωάννης Κωσταντόπουλος, ο 23χρονος Φραγκίσκος Νικολάου, ο 28χρονος Ευάγγελος Γερόντης και ο αστυφύλακας Κώστας Γιαννακούρης.

Η επόμενη μέρα βρήκε την Κύπρο να θρηνεί για τον απαγχονισμό των νεαρών αγωνιστών της και τον Τύπο της Ελλάδας να επιτίθεται στην κυβέρνηση επιρρίπτοντας τις ευθύνες για το αιματοκύλισμα της πορείας. Οι περισσότεροι κατηγορούσαν την κυβέρνηση Καραμανλή ότι διέταξε την χρήση όπλων για να διαλυθεί διαδήλωση. Η αντιπολίτευση δήλωσε πως “η κυβέρνηση αίματος πρέπει να φύγει αμέσως” και καλούσε τον Καραμανλή σε άμεση παραίτηση. Η κυβέρνηση Καραμανλή έριξε το φταίξιμο στους… αναρχικούς, αναφέροντας σε ανακοίνωση: “Δυστυχώς την πατριωτικήν ταύτην εκδήλωση χιλιάδων λαού ημαύρωσαν αναρχικά στοιχεία. Εφαρμόζοντα την γνωστή εκ του παρελθόντος τακτικήν, με τραγικόν αποτέλεσμα την δημιουργίαν πολλών θυμάτων. Αι προθέσεις των είναι διαφανείς και βεβαιωμέναι. Κατόπιν τοιούτων εκδηλώσεων βίας, η κυβέρνησις δηλοί ότι είναι αποφασισμένη να επιβάλη κυρώσεις κατά των ενόχων και να πατάξη του λοιπού πάσαν αναρχικήν εκδήλωσιν, η οποία υπό το πρόσχημα του πατριωτισμού αποβλέπει ευθέως σε αντεθνικούς σκοπούς”!

Ο Καραμανλής «άνοιξε λογαριασμό» εκείνη την ημέρα για την προδοσία και το ξεπούλημα της Κύπρου, αφού αργότερα προστέθηκαν οι αντεθνικές συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου το 1959 και το περιβόητο «Η Κύπρος κείται μακράν» το 1974. Αυτή η επιτομή του προδότη, ο οποίος δολοφονούσε Έλληνες Πατριώτες που διαδήλωναν υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα για να μην δυσαρεστηθούν οι βρετανοί εντολείς του, θεωρείται σήμερα θεμέλιο της μεταπολίτευσης και «εθνάρχης» (!), βρωμίζοντας το νόημα και την αξία μιας τέτοιας ιδιότητας.

Τιμώντας την Μνήμη τόσο των Ελλήνων που έπεσαν νεκροί στις 9 Μαΐου 1956 από το καραμανλικό κράτος όσο και των Καραολή και Δημητρίου, που την επόμενη ημέρα δολοφονήθηκαν από τους βρετανούς αποικιοκράτες, δεν ξεχνούμε ποτέ τους Ήρωες και τους προδότες που σημάδεψαν την νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Η Μάχη της Γραβιάς

Σαν Σήμερα: Η Μάχη της Γραβιάς

Από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη

Και με την ίδια ορμή αυτείνοι οι Τούρκοι και πασσάδες, οπού σκότωσαν τους ολίγους και τον Διάκον, κινήθηκαν, όλη αυτείνη η δύναμη, να μπούνε εις τα Σάλωνα και ’σ τ’ άλλα μέρη να εφοδιάσουνε τους ντόπιους Τούρκους και να λύσουνε και τους πολιορκημένους, οπού ’ταν εις το κάστρο Σαλώνου, Λιβαδειάς, Αθήνας και τ’ άλλα μέρη αυτά, και να προχωρέσουν δια την Πελοπόννησο. Ήταν ο Ομέρ Βεργιόνης κι’ άλλοι πασσάδες, όλο διαλεμένο και πολύ ασκέρι. Και εις το χάνι της Γραβιάς εκλείστη ο Δυσσέας, ο κακός πατριώτης, κι’ ο Γκούρας κι’ άλλοι και πολέμησαν μ’ αυτείνη την μεγάλη δύναμιν εκατό ανθρώποι. Και φαίνονται ως την σήμερον οι τάφοι των Τούρκων εκεί εις το χάνι. Και τους αφάνισαν, και τους χάλασαν όλα τους τα σκέδια. Και γλύτωσε ο κόσμος, οπού θα σκλάβωναν αυτείνοι τους περισσότερους και μπορούσε να κιντυνέψη κι’ όλη η πατρίς, Ρούμελη και Πελοπόννησο (ότ’ ήταν αυτά τα πρώτα κινήματα), αν προχωρούσανε μέσα και να ’βγαιναν και τους πολιορκημένους Τούρκους.

Πατρίς, να μακαρίζης γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν δια σένα να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθής άλλη μίαν φορά ελεύτερη πατρίδα, οπού ήσουνε χαμένη και σβυσμένη από τον κατάλογον των εθνών.

Όλους αυτούς να τους μακαρίζης. Όμως να θυμάσαι και να λαμπρύνης εκείνους οπού πρωτοθυσιάστηκαν εις την Αλαμάνα, πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων, κ’ εκείνους οπού αποφασίστηκαν και κλείστηκαν σε μίαν μαντρούλα με πλίθες, αδύνατη, εις το χάνι της Γραβιάς, κ’ εκείνους οπού λυώσανε τόση Τουρκιά και πασσάδες εις τα Βασιλικά, κ’ εκείνους οπού αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια εις την Λαγκάδα του Μακρυνόρου, οπού πολεμήθηκαν συνχρόνως σε αυτές τις δυο θέσες, οπού ’ναι τα κλειδιά σου, ένα η Πόρτα του Μακρυνόρου και τ’ άλλο των Θερμοπύλων. Κι’ αφού πήγανε κι’ από τα δυο μέρη ν’ ανοίξουνε δρόμο οι Τούρκοι, εκείνοι οι αθάνατοι τόσοι ολίγοι, (ογδοήντα ένας εις την Λαγκάδα) γιόμωσαν τον τόπον κόκκαλα εκεί. Και τους καταδιάλυσαν εκείνοι οι ολίγοι ’σ τ’ άλλο το μέρος των Θερμοπύλων κι’ αλλού.

Αυτείνοι σε ανάστησαν και δεν μπήκε δύναμη και ζαϊρέδες και πολεμοφόδια, αυτείνοι ψύχωσαν εκείνους οπού πολιορκούσαν τους ντόπιους Τούρκους και φρουρές. Και νηστικούς κι’ αδύνατους τους περιλάβαν και τους σφάξαν σαν τραγιά. Και τέλος πάντων, πατρίδα, αυτείνοι κατατρέχονται από τους Εκλαμπρότατους, από τους Εξοχώτατους, από τον Κυβερνήτη σου κι’ αδελφούς του. Ο Αγουστίνος κι’ ο Βιάρος αυτείνων των σκοτωμένων τις γυναίκες και κορίτζα κυνηγούν. Αυτούς τους αγωνιστάς κατατρέχουν και τους λένε να πάνε να διακονέψουν: «Ποιος σας είπε, τους λένε, να σηκώσετε άρματα να δυστυχήσετε;» Έχουνε δίκαιον, ότι ο Ζαΐμης χρώσταγε των Τούρκων ένα μιλιούνι γρόσια, και οι Ντεληγιανναίγοι και οι Λονταίγοι και οι άλλοι, κι’ ο Μεταξάς, κόντες της πιάτζας, χωρίς παρά, κι’ ο Κωλέτης ένας γιατρός, ο Μαυροκορδάτος τζιράκι της Κωσταντινοπόλεως. Τους φκειάσαν αυτείνοι οι διακονιαραίγοι, οι αγωνισταί, Εκλαμπρότατους, τους λευτέρωσαν από τους Τούρκους κι’ από τα χρέη, οπού χρώσταγαν των Τούρκων, κ’ έγιναν τώρα μεγάλοι και τρανοί.

Γύμνωσαν και τους Τούρκους, παίρνοντας το βιον τους, και το έθνος το γύμνωσαν και το αφάνισαν, γιόμωσαν φατρίες και κακίες τους ανθρώπους του αγώνος. Τους καταδιαιρούν – γιομόζουν αυτείνοι αγαθά. Και οι Κολοκοτρωναίγοι οι φίλοι τους τα καλύτερα υποστατικά και πλούτη της πατρίδος. Έμειναν οι αγωνισταί διακονιαραίοι, τους κατατρέχει ο Κυβερνήτης μας κι’ ο Αγουστίνος κι’ ο Βιάρος, καταφρονούν όλους αυτούς και βαθμολογούνε πολλούς, οπού ’παιζαν το μπιλλιάρδο μέσα τους καφφενέδες και τώρα είναι σπιγούνοι του Κυβερνήτη και των αλλουνών.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/san-shmera-h-machh-ths-grabias1#ixzz4gZ9SBEQZ

Ακόμα και ο Σημιτάνθρωπος Αλιβιζάτος άδειασε τους σκευωρούς: «Το να είσαι βουλευτής της Χρυσής Αυγής, δεν σημαίνει ότι είσαι μέλος εγκληματικής οργάνωσης»

Ακόμα και ο Σημιτάνθρωπος Αλιβιζάτος άδειασε τους σκευωρούς: «Το να είσαι βουλευτής της Χρυσής Αυγής, δεν σημαίνει ότι είσαι μέλος εγκληματικής οργάνωσης»

Με την κατάθεση ενός δεδηλωμένου εχθρού της Χρυσής Αυγής, του Συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου, συνεχίστηκε η δίκη στο Εφετείο Αθηνών κατά τις δύο τελευταίες συνεδριάσεις (03 και 08 Μαΐου).

Αίσθηση προκάλεσε στο δικαστήριο το γεγονός ότι ο Αλιβιζάτος (ο οποίος σημειωτέον είναι δεδηλωμένος εκσυγχρονιστής και συνοδοιπόρος του Σημίτη) πήρε σαφείς αποστάσεις από τις διώξεις που ασκήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2013 σε βάρος των Βουλευτών της Χρυσής Αυγής.

Αρχικά, έκανε μια δήλωση που άφησε εμβρόντητους τους υποστηρικτές του στο ακροατήριο: «Κυρία Πρόεδρε συγχωρήστε με, το λέω για να μην παραπλανήσω κανέναν και παρακαλώ σεβαστείτε το. Για τα γεγονότα που με ρωτάτε έχω μια θολούρα και αυτό μειώνει το βάρος των όσων λέω». Δηλαδή, μόνος του συνομολόγησε την αναξιοπιστία των όσων κατέθετε!!!   

Περαιτέρω, ξεκαθάρισε ότι είναι αντίθετος με την άσκηση δίωξης σε βάρος όλων των Βουλευτών«Δεν σας κρύβω ότι τα αμάχητα τεκμήρια με ενοχλούν πάρα πολύ ως νομικό. Όταν είδα ότι όλοι οι Βουλευτές παραπέμφθηκαν, δεν μου άρεσε. Το λέω και έχω επίγνωση ότι με αυτό δίνω επιχειρήματα στην υπεράσπιση.»

Βέβαια, προκειμένου να μην εκτεθεί τελείως (καθώς ως μάρτυρας κατηγορίας δεν θα μπορούσε δημοσίως να παραδεχθεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι όλοι οι βουλευτές είναι αθώοι), είπε στην τύχη 4 ονόματα (Ν. Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Παναγιώταρος, Παππάς) και ισχυρίστηκε ότι αυτοί διευθύνουν την υποτιθέμενη εγκληματική οργάνωση.

Μέγιστο ενδιαφέρον έχουν όμως τα κριτήρια τα οποία χρησιμοποίησε για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, καθώς από μόνα τους καταδεικνύουν το άτοπο του ισχυρισμού του:

«Μ: Κυρία Πρόεδρε, εμένα η ενημέρωσή μου είναι από τις εφημερίδες. Οι εφημερίδες έλεγαν ότι αυτοί δίνουν τις εντολές.
Π: εσείς προσωπικά ξέρετε κάτι;
Μ: όχι, μόνο από τις εφημερίδες. Μόνο να εικάσω μπορώ. Από αυτά που διάβαζα αισθάνθηκα ότι υπάρχει ένα ενιαίο καθοδηγητικό κέντρο.
Π: Αναφορικά με το ρόλο του αρχηγού, έχετε κάτι να μας πείτε; Ποιος είναι ο ρόλος του αρχηγού;
Μ:  Όχι κυρία Πρόεδρε.
Π: Ποιο ρόλο έχει σε σχέση με τη δομή και την οργάνωση;
Μ: Ρωτήσατε προηγουμένως αν ξέρω κάτι συγκεκριμένο που να έχει κάνει. Δεν ξέρω. Απλά υποθέτω ότι είναι πανταχού παρών και ελέγχει τα πάντα. Αυτά τα εικάζω όμως, δεν τα ξέρω. Είναι θέματα εικασίας, δεν μπορώ να έχω άποψη. Δεν γνωρίζω συγκεκριμένα γεγονότα ή εντολές. Μόνο ό, τι διάβασα από τις εφημερίδες.

Π: Προηγουμένως είπατε 4 ονόματα.
Μ: Ναι.
Π: Με ποια στοιχεία τα είπατε;
Μ: Είμαι βέβαιος ότι είναι αυτοί, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Δεν μπορώ να το στηρίξω σε περιστατικά συγκεκριμένα γιατί έχω ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το θέμα.
Εις: Δηλαδή από τους βουλευτές που εμπλέκονται σε αυτήν την υπόθεση ,ενδεικτικά ποιους θεωρείτε δηλαδή ότι πράγματι ενέχονται;
Μ  Δεν θυμάμαι ,είπα τέσσερα ονόματα τυχαία.
Εις: Με ποια κριτήρια;
Μ: ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ(!!!). Επικαλούμαι την πείρα μου από  τη ζωή. Μεγαλώνουμε και αποκτούμε πείρα. Το καταλαβαίνω από τον τόνο της φωνής τους. ό, τι και να πούνε εμπεριέχει τη βία. Εξάλλου, αυτοί βγαίνουνε πιο συχνά στα κανάλια.»

Γίνεται επομένως αντιληπτή η «βασιμότητα» των ισχυρισμών του μάρτυρα. Όταν ο «έγκριτος» συνταγματολόγος επικαλείται ως απόδειξη ένταξης και συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, τον τόνο της φωνής και το βλέμμα κάποιου ή το πόσο συχνά βγαίνει στα κανάλια, γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της ένδειας των στοιχείων του κατηγορητηρίου και ο λόγος που αυτή η δίωξη από την πρώτη στιγμή έχει καταγγελθεί ως πολιτική.

Σας να μην έφθαναν όλα αυτά, ο Αλιβιζάτος με τις απαντήσεις του σε ερωτήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης κατέδειξε και την μέτρια γνώση του για τα νομικά ζητήματα για τα οποία κατέθεσε:

«Δ: Στην προηγούμενη συνεδρίαση είπατε ότι δεν έχετε βαθιά γνώση του ποινικού.
Μ: για να μην πω και ελαφρά.
Δ: ελαφρά γνώση;
Μ: Ναι.
Δ: Το πώς προσδιορίζεται η έννοια του άρθρου 187 ΠΚ στην αιτιολογική έκθεση του νόμου, το γνωρίζετε;
Μ: Όχι. Δεν το θυμάμαι.
Δ: Παρόλα αυτά καταθέτετε εδώ για ένα κόμμα, αν είναι ή δεν είναι εγκληματική οργάνωση…

Διαβάστε την συνέχεια στο diki-xa.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/akoma-kai-o-shmitanthrwpos-alibizatos-adeiase-tous-skeuwrous-to-na-eisai-bo#ixzz4gZ6t9ay2