Ομολογία Αθανασίου: Οι σιωνιστές έδωσαν εντολή για την παράνομη δίωξη της Χρυσής Αυγής – Πήρα και εγώ τηλέφωνο για την “επίσπευση”! Ηχητικό

Ο Μπάμπης Αθανασίου, ένας εκ των βασικών ενορχηστρωτών της παράνομης πολιτικής δίωξης και της σκευωρίας κατά της Χρυσής Αυγής μίλησε σήμερα στα “Παραπολιτικά Fm” και προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Σαμαράς-Αθανασίου

Στην μάταιη προσπάθειά του να πείσει πως η συμμορία Σαμαρά δεν έκανε παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη, προχώρησε σε δύο ακόμη κυνικές ομολογίες.

α) Το σιωνιστικό λόμπυ, “μια διεθνώς αναγνωρισμένη οργάνωση” όπως είπε και ο ίδιος, άσκησε πιέσεις στον πρώην πρωθυπουργό Σαμαρά για να στηθεί η σκευωρία κατά της Χρυσής Αυγής. Ο Αθανασίου ομολόγησε πως κάτι τέτοιο “είναι εύλογο και είναι υποχρεωμένος ο πρωθυπουργός να τους ακούσει”! Αυτό εξάλλου είχε αποκαλύψει και ο Ρουπακιώτης.

β) Ο Αθανασίου για ΠΟΛΛΟΣΤΗ φορά παραδέχτηκε πως παρεμβαίνει τηλεφωνικά και ασκεί πιέσεις σε δικαστικούς λειτουργούς. Αυτήν την φορά ομολόγησε πως… συμβαίνει ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Δικαιοσύνης να συνομιλούν με δικαστικούς και να ζητούν την “επίσπευση” έκδοσης μιας απόφασης, όταν αυτή ενδιαφέρει την κοινωνία! “Το έχω κάνει και εγώ” ομολόγησε κυνικά.

Τι είδους “επίσπευση” των διαδικασιών ζήτησε ο Αθανασίου από την προϊσταμένη στο Πρωτοδικείο Αθηνών, Μαίρη Τσάμη όταν της τηλεφώνησε από τις Βρυξέλλες την ώρα που απολογούνταν ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής; Πήρε για να μάθει πώς πάει η κατάσταση;

Ιδού ακόμα 3 ομολογίες (2 στην Βουλή) του Αθανασίου, όπου παραδέχεται το επίμαχο τηλεφώνημα προς την προϊσταμένη Τσάμη:

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/omologia-athanasiou-oi-siwnistes-piesan-gia-thn-paranomh-diwjh-ths-chrushs#ixzz4iZYASFG0

Ερντογάν στις εκδηλώσεις για την σφαγή των Ελλήνων: «Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν ένα μάθημα για την ανθρωπότητα»

Ερντογάν στις εκδηλώσεις για την σφαγή των Ελλήνων: «Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν ένα μάθημα για την ανθρωπότητα»

Όπως κάθε χρόνο, χθες η ηγεσία της «φίλης» τουρκίας γιόρτασε σε εκδηλώσεις έντονου οθωμανικού κιτς την κατάκτηση της Πόλεως. Σε πλήρη αντίθεση, στην Ελλάδα, όπως σημείωσε ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής στην χθεσινή του ομιλία, κανένα κόμμα, πλην Χρυσής Αυγής βεβαίως και σε αυτό το θέμα, δεν κατέθεσε έστω ένα στεφάνι στην μνήμη όλων αυτών που θυσιάστηκαν στα Τείχη της Πόλεως.

Στις εκδηλώσεις που περιείχαν χορωδίες γενίτσαρων, τελετουργικό κάψιμο και γκρέμισμα των τειχών της Πόλεως, τυμπανοκρουσίες και παραλήρημα ανθελληνικού μίσους, κεντρικός ομιλητής ήταν φυσικά ο νέος σουλτάνος της τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος προκάλεσε για άλλη μία φορά, λέγοντας ότι η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν «γεμάτη μαθήματα για όλη την ανθρωπότητα».

Αναλυτικότερα, ο Ερντογάν υποστήριξε προκλητικά και ανιστόρητα ότι «Η Κωνσταντινούπολη που υπήρξε πρωτεύουσα για διαφορετικά κράτη και κουλτούρες από την εποχή της ίδρυσής της έγινε το κέντρο ειρηνικής συνύπαρξης και ανοχής κάτω από την δίκαιη ηγεσία του Μωάμεθ του Πορθητή». Τι ειρηνική συνύπαρξη ήταν αυτή με Γενοκτονίες και βασανιστήρια είναι ένα πραγματικό ερώτημα…

Συνέχισε δε με υπονοούμενα για τις Γενοκτονίες που βίωσαν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και άλλοι πληθυσμοί που βρέθηκαν υπό τον τουρκικό ζυγό, λέγοντας: «Όλα τα στοιχεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έζησαν φιλικά σε αυτή την περιοχή ζουν με τον ίδιο ειρηνικό και φιλικό τρόπο στην σημερινή δημοκρατία της Τουρκίας. Όπως έδειξε η ιστορία αυτοί που θέλησαν να καταστρέψουν αυτό το ειρηνικό κλίμα αντιμετώπισαν απογοήτευση».

Πέρα από τις ανθελληνικές και προκλητικές δηλώσεις του, πάντως, ο Ερντογάν είχε ένα δίκιο, που δεν το κατάλαβε και που ο ίδιος δεν το εννοούσε έτσι. Όντως η Άλωση της Πόλεως αποτέλεσε ένα μάθημα για όλη την ανθρωπότητα τότε. Ήδη από το 1463 ο Κροκόδειλος Κλαδάς και τα παλικάρια του είχαν αναλάβει ένοπλη δράση κατά των Οθωμανών, αρχικά στην περιοχή της Μάνης και αργότερα μέχρι την Ήπειρο. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο και περίπου την ίδια περίοδο, τον Ιούνιο του 1462, ο Μωάμεθ γνώριζε την συντριβή στην ευρύτερη περιοχή της Βλαχίας. Η Ευρώπη θωρακίστηκε και εν τέλει οδηγηθήκαμε στην πρώτη πολιορκία της Βιέννης το 1529 και την ήττα του Σουλεϊμάν του «Μεγαλοπρεπούς».

Όντως, λοιπόν, η Άλωση της Πόλεως ήταν ένα μάθημα τότε για την ανθρωπότητα. Ένα μάθημα που θα πρέπει να αναγνωστεί και σήμερα, διότι είναι τραγικά επίκαιρο. Ένα μάθημα που πρωτίστως θα πρέπει να θυμηθούμε και πάλι στην Ελλάδα, που – επαναλαμβάνουμε – κανείς, πλην Χρυσής Αυγής, δεν τίμησε τους τελευταίους υπερασπιστές της Πόλεως.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/erntogan-stis-ekdhlwseis-gia-thn-sfagh-twn-ellhnwn-h-katakthsh-ths-kwnstant#ixzz4iYcisSjt

29 MAΙΟΥ – ΟΤΑΝ ΟΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΜΙΛΟΥΝ – «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ»

alosi-konstantinoupoli-1453-660_0

Γράφει ο Σταύρος Κρίκος

Η Άλωση της Κωνσταντινούπο­λης ήταν το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, από τον Οθω­μανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β’. Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Η πο­λιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως τις 29 Μαίου 1453. Όταν τελικά η Κωνστα­ντινούπολη αλώθηκε, η υπερχιλιετής Βυ­ζαντινή Αυτοκρατορία, έπαψε να υπάρ­χει.

Το Βυζάντιο ήταν εξασθενημένο και διαιρεμένο τους τελευταίους δύο αιώνες. Άλλωστε η άλωση του 1453, δεν ήταν η πρώτη.

Η Πρώτη Άλωση έγινε το 1204 από τους Σταυροφόρους. Αργότερα, οι πολι­τικές και θρησκευτικές έριδες, η αδυνα­μία και απροθυμία βοήθειας από την Δύ­ση, η άσχημη οικονομική κατάσταση και η φυγή ανθρώπινου δυναμικού, οδήγησαν στη σταδιακή εξασθένηση. Έτσι, η Άλωση ήλθε ως φυσικό αποτέλεσμα της αδιάκο­πης επέκτασης της Οθωμανικής Αυτο­κρατορίας.

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς ως γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννη­σης. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών συμφω­νούν στο ότι η μαζική μετακίνηση πολλών Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη στην Ιταλία, λόγω της Άλωσης, έπαιξε καθορι­στικό ρόλο στην διαμόρφωση του περιε­χομένου και της φιλοσοφίας που ακολού­θησαν τα πρόσωπα της Αναγέννησης, κα­θώς δέχθηκαν σαφής επιρροές από τους λόγιους που δραστηριοποιούνταν στην Πόλη, που αποτέλεσε την κοιτίδα του πο­λιτισμού της εποχής.

Η παρακμή της Αυτοκρατορίας

Η παρακμή του Βυζαντίου χρονολογεί­ται στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ. όταν οι Αυλικοί επιβλήθηκαν στην ηγεσία του Στρατού. Οι σπάταλοι αυτοκράτορες και η καμαρίλα διασπάθισαν τα οικονομικά αποθέματα με αποτέλεσμα να δημοπρατούν τελωνειακές διευκολύνσεις στους εμπόρους της Βενετίας, της Γένοβας και της Φλωρεντίας, συρρικνώνοντας μακρο­πρόθεσμα το ετήσιο εισόδημα του Κρά­τους και εξοντώνοντας τους εμπόρους.

Οι Σταυροφορίες των Λατίνων είχαν ανυπολόγιστες συνέπειες για την συνοχή του κράτους και του πληθυσμού του Βυ­ζαντίου, ενώ το Δεσποτάτο της Ηπείρου και η Αυτοκρατορία της Νίκαιας εξήντλη- σαν τις δυνάμεις τους σε εμφύλιους. Άλ­λες Βυζαντινές πόλεις και νησιά είχαν κα­ταληφθεί από τους Ενετούς, Λατίνους ή ληστρικές συμμορίες και είχαν αυτονομηθεί.

Έτσι, ο Βυζαντινός χώρος κατακερμα­τίστηκε σε μικρά φέουδα όπου οι κατά τόπους άρχοντες, κατέφευγαν σε εξο­ντωτική φορολόγηση των φτωχών, δη­μιουργώντας κοινωνικά προβλήματα και εξεγέρσεις.

Την ίδια περίοδο, οι Οθωμανοί είχαν κατακλύσει τα εδάφη της Μικράς Ασίας καταστρέφοντας Χριστιανικές πόλεις και σφάζοντας ή υποδουλώνοντας τους χριστιανούς, ενώ από τα μισά του 14ου αιώ­να μ.Χ. ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας ήταν φόρου υποτελής στον Οθωμανό Σουλτά­νο.

Η Εκκλησία υπέσκαπτε την εξουσία των Παλαιολόγων και προκαλούσε με την τεράστια περιουσία της καθώς οι ιερωμέ­νοι και οι μοναχοί δεν φορολογούνταν και ήταν απαλλαγμένοι από στρατιωτικές υποχρεώσεις.

Η άμυνα που αντέταξε το Βυζαντινό κράτος στην τελευταία αναλαμπή του, ήταν αποτέλεσμα της δραστηριότητας δύο κορυφαίων προσωπικοτήτων: του Γεώργιου Γεμιστού και του Βησσαρίωνα κα­θώς και της γενναίας θυσίας του τελευ­ταίου Θρυλικού Αυτοκράτορα της Πόλης, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Η Άλωση της Βασιλεύουσας χαράχτη­κε πολύ βαθιά στη μνήμη του λαού μας, με ακλόνητη την πεποίθηση ότι θα αποκα­τασταθεί η φυσική τάξη, όπως αποτυπώ­νεται στο δημοτικό τραγούδι του Πόντου

«Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία ‘πάρθεν, η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο».

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος γεννή­θηκε το 1405 και ήταν ο τέταρτος γιος του Μανουήλ Παλαιολόγου και της Ελένης Δραγάση, πριγκίπισσας της Σερβίας. Ο ίδιος ως χαρακτήρας διακρινόταν για την ενεργητικότητα και την ανδρεία του. Ένας Ιταλός ανθρωπιστής ο Φρατζέσκο Φίλελ φο τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο «με ευ­σεβές και ανώτερο πνεύμα». Όταν ήταν ακόμη νεαρός, ο πατέρας του τού είχε αναθέσει την διοίκηση πόλεων του Εύξεινου Πόντου. Ξαναγύρισε στην Ελλάδα το 1427 όπου ανέλαβε με επιτυχία την Δεσποτεία της Βοστίτσας. Η Δεσποτεία του ήταν ένας διαρκής αγώνας κατά των  Φράγκων και των Τούρκων, ενώ μετείχε στις επιτροπές των Βυζαντινών που προσπαθούσαν να πετύχουν την ένωση των Εκκλησιών (Ορθοδόξων – Καθολικών).

Τον Οκτώβριο του 1443 ανέλαβε Δε­σπότης του Μυστρά. Σκοπός του ήταν να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος με κέ­ντρο την Πελοπόννησο και πρωτεύουσα τον Μυστρά.

Τον Οκτώβριο του 1448 ο βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιωάννης πέθανε και ο λα­ός και η Εκκλησία εξέλεξαν νέο Αυτο­κράτορα τον Κωνσταντίνο. Το Βυζαντινό κράτος που παρέλαβε αποτελούνταν ου­σιαστικά από την ίδια την Πόλη, κάποιες πόλεις στον Εύξεινο Πόντο και κάποια νησιά του Αιγαίου.

Η Πόλη έπεσε μια Μαύρη Τρίτη, στις 29 Μαίου 1453 και ο Κωνσταντίνος προ­τίμησε να πέσει ως απλός στρατιώτης, ως αγνός Έλληνας στο πεδίο της μάχης παρά να διαφύγει. Μία από τις δραματι­κότερες στιγμές στην ιστορία του ελλη­νισμού αποτέλεσε ταυτόχρονα ορόσημο για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστο­ρία.

Οι εκρήξεις των κανονιών μαζί με τους ξερούς ήχους που έκαναν τα βλή­ματα πάνω στο τείχος, ήταν η καθημερι­νή συντροφιά των γενναίων υπερασπι­στών της Πόλης. Ο βομβαρδισμός συνε­χιζόταν ακατάπαυστα και με ιδιαίτερη σφοδρότητα, καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας αναγκάζοντας τους υπερασπι­στές να μπαλώνουν όπως-όπως τα χά­σματα που εμφανίζονταν συνεχώς στα τείχη, μόλις έπεφτε το σκοτάδι.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αρνήθηκε την πρόταση του Μωάμεθ να παρα­δώσει την Πόλη και αντιμετώπισε την με­γάλη πρόκληση χωρίς συμμάχους, παρά μόνο με ελάχιστους Έλληνες υπηκόους του και λίγους ξένους-εθελοντές ή μι­σθοφόρους. Ο Βασιλιάς της Βασιλεύου­σας πολέμησε ως απλός στρατιώτης και έπεσε ηρωικά μαχόμενος μεταξύ των στρατιωτών του εμπρός από την πύλη του Ρωμανού. Ο θρύλος τον θέλει να περιμένει την ώρα που θα σηκωθεί για να οδηγήσει τους Έλληνες ξανά στην δόξα.

Οι μογγόλοι μπαίνουν στην Πόλη και μια κραυγή σκίζει τον αέρα, ένας θρήνος σείει την πόλη από άκρου σ’ άκρο: ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ . Οι τούρκοι με άγρια μανία σφάζουν, βιάζουν, λεηλατούν. Ο βάρβα­ροι μπαίνουν στις γεμάτες κόσμο εκκλη­σίες, στο τελευταίο καταφύγιο των απελ­πισμένων. Τα στίφη των μογγόλων αλα- λάζοντας από την μόνη χαρά που είναι ικανοί να νιώσουν, την χαρά της σφα­γής, μετατρέπουν τους ναούς σε κολα­στήρια και νεκροταφεία.

Τα είκοσι χρόνια πνευματικής ανάτα­σης και δημιουργίας υπό τον Μεγάλο Δάσκαλο Γεώργιο Γεμιστό ή Πλήθωνα δεν κατάφεραν να αντιστρέψουν την φθίνουσα πορεία της Αυτοκρατορίας. Ο μεγάλος αυτός Πλατωνικός οραματιστής που γνώρισε τον τελευταίο αυτοκράτορα και επηρέαζε τη σκέψη του, από την επο­χή που ζούσε στην αυλή του, είχε ήδη προετοιμάσει τον σωτήριο Ελληνικό λό­γο που θα έφερνε την Εθνική Αναγέννη­ση. Βασισμένος σε Ελληνοκεντρικό, στρατιωτικό, σοσιαλιστικό πνεύμα, προλείανε το έδαφος που θα έφερνε την ανασυγκρότηση της Αυτοκρατορίας.

Ο αυτοκράτορας θα γίνει μύθος και σύμβολο που περιφρονεί τους αιώνες, την λήθη, τα συμφέροντα και την συμβα­τική ιστορία. Μύθο που μπόλιασε τις προδομένες γενιές των παππούδων μας… Μύθος του Αίματος, της Ελπίδας και της Νίκης. Αλλά όσο υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που δεν είναι ραγιάς η ελπίδα θα παραμένει άσβεστη μέχρι την τελική νίκη. Η κουρασμένη Βασιλεύ­ουσα της χαμένης αυτοκρατορίας μας χάρισε σαν το πιο ακριβό δώρο τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Ας τον κρατή­σουμε στη Χρυσόπορτα της καρδιάς

πηγή

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις Κάννες: Βράβευσαν προπαγανδιστική ταινία τούρκου σκηνοθέτη που στοχοποιεί τον Λαϊκό Σύνδεσμο!

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στις Κάννες: Βράβευσαν προπαγανδιστική ταινία τούρκου σκηνοθέτη που στοχοποιεί τον Λαϊκό Σύνδεσμο!

Το ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ «πουλάει» είναι κάτι το οποίο παραδέχονται και οι πλέον φανατικοί εχθροί της. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε να γίνεται αναφορά (άμεση ή έμμεση) σ’ αυτήν ακόμα και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Μετά την πρόσφατη αναφορά στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στην τελευταία εκδοχή των ταινιών περιπέτειας Τζέισον Μπορν (οι σκηνές με τον Μαίανδρο, το Κομματικό Λάβαρο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, είναι χαρακτηριστικές), τώρα έχουμε ένα νέο κρούσμα. Αυτή την φορά, βεβαίως, τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει ο σκηνοθέτης είναι σαφώς ξεκάθαρα αρνητικά. Για να μπούμε, όμως, «στο ψητό» και ας δούμε τι έγραψε σχετικά μ’ αυτήν την ταινία ο γνωστός κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Δανίκας στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος»:

“Απίστευτο κι όμως εντελώς αληθινό. Ο περίπου «σωσίας» του Ηλία Κασιδιάρη καθώς και η «Χρυσή Αυγή», οι πρωταγωνιστές της σημερινής, πρωινής προβολής μιας δραματικής ιστορίας με τίτλο «Aus Dem Nichts» του Φατίχ Ακίν!

Με αποτέλεσμα την τελευταία στιγμή να ανάψει μικρή σπίθα, απρόβλεπτης έκπληξης. Λίγο πριν πέσουν τα ρολά των προβολών για τις ταινίες που θα διεκδικήσουν τον Χρυσό Φοίνικα! Πράγμα που σημαίνει ότι τίποτα δεν αποκλείεται. Γιατί αυτή η ιστορία του Τουρκογερμανού Φατίχ Ακίν μπορεί να καταφέρει να «κλέψει» κάποιο βραβείο!

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Ο Γιάννης Οικονομίδης, πασίγνωστος σκηνοθέτης κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου («Στέλλα κοιμήσου») υποδύεται, ας πούμε, τον Ηλία Κασιδιάρη. Που καταφθάνει στο Αμβούργο, προσέρχεται ως μάρτυρας υπεράσπισης νεανικού ζεύγους Γερμανών νεοναζί και  δηλώνει περίπου «τα παιδιά αποκλείεται να έβαλαν την βόμβα γιατί εκείνο το διάστημα είχαν καταλύσει στο ξενοδοχείο μου. Ορίστε και το βιβλίο επισκεπτών»!

Το δικαστήριο, βασιζόμενο σε αυτή τη μαρτυρία του Έλληνα Χρυσαυγίτη, αναγκάζεται να απαλλάξει τους δύο νεοναζί τρομοκράτες, λόγω έλλειψης επαρκών αποδεικτικών στοιχείων! Το τραγικό γεγονός αρχίζει όταν αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός τινάζει στον αέρα τα γραφεία ενός Γερμανού πολίτη, τουρκικής καταγωγής. Με αποτέλεσμα αυτός και ο εξάχρονος γιος του να γίνουν κομμάτια!

Η μητέρα, εντελώς ξανθιά Γερμανίδα, τρελαίνεται από την αφόρητη οδύνη. Η ιστορία καταλήγει στο δικαστήριο και την απαλλαγή των δύο νεοναζί. Έτσι, εκείνη αποφασίζει να εκδικηθεί. Καταφθάνει στην Αττική, κάπου στον Σχοινιά, εντοπίζει το τροχόσπιτο των δύο δολοφόνων. Παρακολουθεί τον… Κασιδιάρη (Γιάννη Οικονομίδη) και στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ετοιμάζει και αυτή αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Η συνέχεια και το φινάλε μπορεί να «τσακίσουν» τα νεύρα του θεατή! […]

Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της ιστορίας είναι η σχέση της με τη σημερινή πραγματικότητα. Από τις ελάχιστες ταινίες του επίσημου, διαγωνιστικού, προγράμματος που αναφέρονται στο σήμερα, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στα μεγάλα, καυτά, προβλήματα. Οι περισσότερες ταινίες που είδα είναι ερμητικά κλειστές «κατασκευές». Μερικές πολύ καλές. Όμως «κατασκευές»!

Ο Φατίχ Ακίν αντιστρέφει τους όρους της τρομοκρατίας. Και πολύ σωστά ενοχοποιεί την άνοδο του νεοναζισμού στη Γερμανία. Και μάλιστα τη συνδέει, υπογείως, με τη «Χρυσή Αυγή» της Ελλάδας! Για να δούμε. Μπας και την τελευταία στιγμή η «Χρυσή Αυγή» κερδίσει κάποιο μεγάλο βραβείο!”

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Α) Είναι φανερό ότι η ταινία αυτή («Από το τίποτα» η ελληνική μετάφρασή του) αποτελεί προϊόν αχαλίνωτης φαντασίας ενός τούρκου, ο οποίος βρήκε τρόπο να εκφράσει τα ανθελληνικά του αισθήματα ακολουθώντας την πεπατημένη: καταγγελία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και του Εθνικισμού γενικότερα. Οι «κακοί» είναι πάντοτε οι γηγενείς κάτοικοι, είτε αυτοί είναι Έλληνες είτε Γερμανοί, με τους «καλούς» να βρίσκονται (επίσης πάντοτε) στους τούρκους. Πολύ πρωτότυπο… Ο «τουρκογερμανός» σκηνοθέτης Ακίν σκέπτεται και φέρεται σύμφωνα με αυτό που το οποίο εθνοτικά είναι, δηλαδή ως τούρκος.

Β) Ο πρωταγωνιστής «κακός Έλληνας» της ταινίας Γιάννης Οικονομίδης είναι αυτός που, ως σκηνοθέτης, έχει γυρίσει τα κουλτουριάρικα… αριστουργήματα «ψυχή στο στόμα» και «το μικρό ψάρι», όπου οι απίστευτες βωμολοχίες, που ακούγονται σ’ αυτές στο μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς τους, θα έκαναν ακόμα και θαμώνες της τρούμπας να κοκκινίσουν από την ντροπή τους.

Γ) Το «στόρυ» της ταινίας την παραπέμπει άμεσα στο βραβείο του «χρυσού βατόμουρου» και εννοιολογικά παραπέμπει όντως στον τίτλο της, αφού «από το τίποτα» ο σκηνοθέτης θέλει να βγάλει από την μύγα ξύγκι. Την ώρα που η ισλαμική τρομοκρατία σαρώνει σ’ όλη την Ευρώπη (και στην Γερμανία), ο τούρκος σκηνοθέτης επαναλαμβάνει μια από τα ίδια, με βεβαιωμένη κατάληξη (εκτός από την παραπληροφόρηση) και το χασμουρητό…

Δ) Αλλά και το τελείωμα του Δανίκα δεν πάει πίσω. Ο φοβερός και τρομερός αυτός τύπος (ο οποίος αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε στο παρελθόν σύζυγος της Μαρίας Δαμανάκη, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό…), που είχε «θάψει» πριν από δέκα χρόνια με απύθμενο μίσος την ταινία «300» του Σνάιντερ, ως εθνικιστική και πολεμοχαρή, και κατήγγειλε την πρόσφατη ταινία διαστημικού τρόμου «Life» ότι τάσσεται κατά της… λαθρομετανάστευσης(!), δίνει και… πολιτικό μήνυμα στο τέλος της (ο Θεός να την κάνει) κριτικής του.

Τον διαβεβαιώνουμε, πάντως, πως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ έχει κερδίσει πολλά μεγάλα βραβεία: Αυτά της συνέπειας απέναντι στις ιδέες της, της αντοχής στην ανέντιμη και παράνομη πολεμική εναντίον της, της ψυχραιμίας απέναντι στην προελαύνουσα βλακεία εχθρών και «φίλων» και φυσικά της Εκτίμησης, του Σεβασμού και της Αγάπης εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που βλέπουν στο πρόσωπό της ένα Γνήσιο Εθνικό και Λαϊκό Κίνημα ασυμβίβαστων ανθρώπων.

Το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι το πώς θα είναι η επόμενη κινηματογραφική αναφορά στο ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο που λέγεται ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Μιας, όμως, και η φαντασία κάποιων καλπάζει και οργιάζει δεν είναι και τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε από τώρα τι θα συμβεί…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-chrush-augh-stis-kannes-brabeusan-propagandistikh-tainia-tourkou-skhnothe#ixzz4iT33tAr4

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ελληνικός Όρθρος

Ελληνικός Όρθρος

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι” 

“Οι λαοί ζούνε με μύθους, ζουν απάνω σε μύθους, ωσάν απάνω σε ρίζες. Είναι και οι μύθοι ρίζες. Και είναι συχνά ιστορία οι μύθοι, ιστορία μυθοποιημένη”. Έτσι ξεκινά ο πρόλογος στον Ελληνικό Όρθρο (1963) του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη (1904-1995), την εξιστόρηση του Όρθρου της Επανάστασης, που έφερε «δι’ ευχών και διά έργων» την ελευθερία της Ελλάδος. Πόσο γεμίζει υπερηφάνεια την καρδιά η σκέψη των Ελλήνων προγόνων που έβαλαν τα στήθη, και τα κεφάλια, και τα χέρια τους απέναντι στον Τούρκο, πουλώντας την ζωή τους ακριβά για να κατακτήσουν ένα μέτρο τόπο ελληνικό, μιας ώρας ελεύθερη ζωή. Πόσο με οργίζει που Έλληνες στο όνομα μπακαλεύονται όσα ελευθέρωσαν εκείνοι! Πόσο με θλίβει η χαώδης ασυνέπεια αυτού του λαού που μέσα σε εκατό χρόνια από τότε που ελευθέρωσε Ήπειρο και Μακεδονία, με ποταμούς αίματος και εκατόμβες θυσιών, επιτρέπει τώρα πρόθυμα και αδιαμαρτύρητα να του αρπάζουν την γη του με την δική του υπογραφή. Πόσο ράθυμος, πόσο παραδομένος στην ξενομανία έγινε ο λαός που ξέκρινε τον Έλληνα από τους βαρβάρους;

Κάθε φορά που ακούω κάποιον ανιστόρητο και συμπλεγματικό συμπατριώτη μας να διαμαρτύρεται πως «δεν θα γίνουμε Ευρωπαίοι», εμείς, οι γεννήτορες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, θυμούμαι «το ευγενέστερο και πλέον υπερήφανο είδος του Έλληνα», καταπώς περιγράφει τον Περικλή Γιαννόπουλο ο Δημήτρης Πικιώνης. «Η ξενομανία είναι χωριατιά. Είναι προστυχιά. Είναι κουταμάρα. Είναι αφιλοτιμία. Είναι αφιλοπατρία. Και είναι ξιπασιά. Και είναι αμάθεια», γράφει ο ωραιότερος των Νέων Ελλήνων. Πόσο υπολογισμένο ήταν το σχέδιο του ξεριζωμού του λαού μας από την γη του, από την υπνοβατική κάθοδό του στην ηθική χαλάρωση και την εκπόρνευση ψυχών και σωμάτων, ως την τωρινή απάθεια των μαζών, ώστε μέσα σε δυο γενιές ο Ελληνας να καταντήσει άπατρις και περιπλανώμενος, ως φοιτητής, δημόσιος υπάλληλος, «δια βίου εκπαιδευόμενος» από το Σύστημα διαχείρισης του νου και της ζωής του, ξεριζωμένος και έρμαιο στους αέρηδες της Ιστορίας, δίχως μια χούφτα χώμα δικό του στο δισάκι του! «Κοσμοπολίτες γίνονται εκείνοι που κουράστηκαν να παλεύουν με τους ανθρώπους κι ευρίσκουν πιο βολικό να ζουν όσο μπορούν πιο ασυλλόγιστα (χωρίς σκοτούρες δηλαδή), γράφει ο Ίων Δραγούμης, στο «Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες».

Μετά την Καταστροφή της Σμύρνης, γράφει ο Διομήδης, «Έσβησε η Μεγάλη Ιδέα από τη μια μέρα στην άλλη, η Ιδέα που έθρεφε ως τότε τις γενεές του Νέου Ελληνισμού, έσβησε τραγικά στη Σμύρνη μεσ’στο λυκόφως των φλογών, των καπνών και της στάχτης. Τα παιδιά των Ελλήνων παράδερναν άξαφνα δίχως φάρους, δίχως Πολικό Αστέρα. Τα πήρε κι αυτά τότε ο άνεμος που φυσούσε από τ’ ανοιχτά. Γινήκανε συνθήματα και Σειρήνες ο Κοσμοπολιτισμός, η φυγή, το Ταξίδι. Κ’ ήταν μαζί –παράλληλα και παράταιρα- μια κούραση, της ψυχής κούραση, που καταντούσε σε πολλούς αρρώστεια, αρρώστεια αληθινή. Ήταν η Ανία». Σαν να γράφηκαν χθες οι λέξεις του.

Κούραση και ανία έχει τυλίξει τους Έλληνες σαν το πουκάμισο του Νέσσου τον Ηρακλή και σχίζει και ξεκολλά τις σάρκες τους με πόνο ατελέσφορο που δεν οδηγεί σε καμία λύτρωση. Ο μύθος, αιώνιος κι αθάνατος, είναι αυτός που δίνει την απάντηση και πάντα δικαιώνεται. Φωτιά! Σαν την φωτιά στην οποία έπεσε ο Ηρακλής, για να αποθεωθεί στην αγκαλιά του Ολύμπου, ο μέγιστος των Ηρώων. Φωτιά! Σε τούτο τον κόσμο που ποτίζει δηλητήριο τις σάρκες του Έθνους! «Φωτιά και τσεκούρι» στους συμβιβασμένους, στους προσκυνημένους, στους μωρούς.

Οι φλόγες θα καθαρίσουν τους νεκρούς κορμούς που σήκωσαν η θύελλα κι η καταστροφή. Θα καταλαγιάσει το χώμα μας, κι εκείνα τα παράδοξα της Φύσης, τα περιπλανόμενα σπερματόφυτα, γονιμοποιημένα από την Μνήμη που κουβαλούν, κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά τους, μες στους στροβίλους της Ιστορίας, θα γίνουν οι σπόροι που θα βλαστήσουν την νέα γενιά. Κι η νιότη θα ξεπροβάλλει εκεί που καμιά λογική των ανθρώπων της ανίας, δεν θα το περιμένει. «Τι Παλάτι θα ηθέλατε; Κλείσετε τα μάτια σας και φαντασθήτε. Έπειτα ανοίξετε τα μάτια σας: Το έχετε εμπρός σας, ωραιότερον του ωραιοτέρου ονείρου. Είναι η ΓΗ ΣΑΣ.» (Π. Γιαννόπουλος, «Ελληνικόν Χρώμα», 1904). «Τότε μόνο γίνεται η ιστορία κοινό κτήμα ενός λαού και ενεργό στοιχείο της ύπαρξής του που κυκλοφορεί σαν αίμα μέσα στις φλέβες του και τροφοδοτεί την ψυχή του, όταν γίνει μύθος ή θρύλος».

Ο μύθος είναι ο «όρθρος Αληθείας» της Φυλής που αναγεννάται. Είναι η Δοξολογία που και καταλήγει στην Θυσία, φως εκ φωτός, σαρξ εκ της σαρκός, το θείο Αίμα. Απάνω στους μύθους, που είναι ιστορία, όπως οι μύθοι που μεταφέρει το σώμα των αγωνιστών της Χρυσής Αυγής, πάνω στις ρίζες που ξεπετούν Λεωνίδες και Παλαιολόγους, Ηλιάκηδες αλλά και Γέροντες, που θα διασταυρώνονται με τον Θάνατο φωνάζοντας «Ζήτω η Χρυσή Αυγή!», έχει ανάγκη να σταθεί ο Ελληνισμός.

Και θα σταθεί, όσο είμαστε Πιστοί σε νόμους που δεν γράφονται σε πλάκες που σπουν, μα σε θελήσεις που είναι πρωταρχικές κι αιώνιες, σε ψυχές που ζητούν την Αλήθεια και την Ελευθερία. Όσο είμαστε πρόθυμοι να πούμε ξανά το «και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Από τα γκρεμίσματα της Πόλης και τους βράχους των Ιμίων θα ακουστεί ξανά ο κρωγμός «Εγώ είμ’ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω, καίγομαι, στάχτη γίνομαι, και πάλι ξανανιώνω».

Ξέρετε ποιος είναι ο μεγάλος “εχθρός” για τον Zuckerberg; Ο εθνικισμός

Mark-Zuckerberg-Facebook-cult-North-Korea-sexism-580712

Ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ κατά την ομιλία του στο Χάρβαρντ δήλωσε ότι ο αγώνας ενάντια στις δυνάμεις του εθνικισμού “είναι ο αγώνας της εποχής μας”.

Ο Ζουκερμπεργκ αναγνώρισε την Πέμπτη ότι «υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μείνει πίσω εξ αιτίας της παγκοσμιοποίησης σε ολόκληρο τον κόσμο» και μάλιστα παραδέχτηκε ότι «υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε χώρα υπέρ της παγκόσμιας σύνδεσης και καλοί άνθρωποι εναντίον της».

“Είναι δύσκολο να νοιαζόμαστε για ανθρώπους σε άλλα μέρη, αν δεν αισθανόμαστε καλά για τη ζωή μας στην πατρίδα”, είπε. “Υπάρχει πίεση να στραφείς προς τα μέσα”.

Είπε ότι ο αγώνας της εποχής μας θα είναι μεταξύ “των δυνάμεων της ελευθερίας, της ανοικτότητας και της παγκόσμιας κοινότητας ενάντια στις δυνάμεις του αυταρχισμού, του απομονωτισμού και του εθνικισμού“.

«Οι δυνάμεις υπέρ της ροής της γνώσης, του εμπορίου και της μετανάστευσης εναντίον εκείνων που θα ήθελαν την επιβράδυνσή τους», συνέχισε. «Δεν πρόκειται για μάχη εθνών, είναι μια μάχη ιδεών».

πηγή

Διαβάστε στο φύλλο 202 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

Διαβάστε στο φύλλο 202 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

  • Ελλάδα για πάντα
  • ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Ο «καταλύτης» παραμένει αμετάβλητος
  • SURVIVOR :Εργαλείο των τουρκικών συμφερόντων
  • ΜΥΤΙΛΗΝΗ – ΚΩΣ:Εξαπλώνονται οι επιχειρήσεις του τούρκου Κοτς
  • Ν.Γ. Μιχαλολιάκος: Είμαστε το δίκαιον του Έθνους και θα νικήσουμε!
  • Ακόμα τούτη η Άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι
  • Οι «αντιφασιστικές» ελίτ και η ιδεολογία της αναβράζουσας παθητικότητας
  • Ο Ήρωας Ηρακλής
  • Κλειώ: Μια Μούσα πολύ ιδιότροπη
  • Ελληνικός Όρθρος

Κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Μαΐου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30  ευρώ

Λόγω της αργίας του Αγίου Πνεύματος, το επόμενο φύλλο της εφημερίδος θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017

Ο Αισθητικός Ανθρωπισμός του Ιωάννη Συκουτρή

Ο Εθνικισμός στην Τέχνη - 2ος κύκλος [#9]

 

 

«Ο αισθητικός ανθρωπισμός καταδικάζει κάθε μονομέρειαν. Όσον αφορά την διάκρισιν ψυχικών και σωματικών ιδιοτήτων πρώτα-πρώτα: ο άνθρωπος είναι σύνθεσις ψυχής και σώματος, και σύνθεσις αδιαίρετος και αδιάσπαστος εφ’ όσον ζη. Ζωή άλλωστε ειν’ αυτή ακριβώς η σύνθεσις. Επομένως και ο άνθρωπος πρέπει να έχει κατά τρόπον άρτιον και ισόρροπον ανεπτυγμένας και του σώματος και της ψυχής τας ιδιότητας, όχι μόνον την αρετήν αλλά και την υγείαν, όχι μόνον την κρίσιν αλλά και την ωραιότητα, όχι μόνον την καθαρότητα αλλά και την καθαριότητα. Αναπτυγμένας συμμέτρως και δικαίως. Όχι λοιπόν πόλεμος, αλλ’ αρμονία της ψυχής προς το σώμα, αποτελεί το θεμελιώδες γνώρισμα του Ανθρώπου».

Στην Φιλοσοφία της Ζωής oκαθηγητής Ιωάννης Συκουτρής παραθέτει τις διάφορες μορφές ενός ιδεατού τρόπου ζωής και επιδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι ενσυνείδητοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ζωή. Μια από αυτές τις κοσμοθεάσεις είναι και ο αισθητικός ανθρωπισμός, κατά τον οποίο η αισθητική είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για μια αξιοπρεπή και ωραία ζωή.

Με τον όρο αισθητική, νοείται η αρμονία σώματος και ψυχής, με ανεπτυγμένες τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχικές αρετές. Ούτε λατρεία μονομερώς του σώματος, ούτε αποκλειστικά η ανάπτυξη του πνεύματος. Είναι η αισθητική, ήτοι η μελέτη του ωραίου, που διαμορφώνει ένα ιδανικό τρόπο ζωής.

Η τέχνη λοιπόν, μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν ενσυνείδητο αλλά και ωραίο βίο, αναζητώντας συνεχώς την αρμονία και την ισορροπία ανάμεσα στις ψυχικές δεξιότητες και τις σωματικές ικανότητες.

πηγή