Η σφαγή του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων του Δημ. Ψαρρού

(Αναδημοσίευση από επιστολή της 18ης Απριλίου 2015)

71 χρόνια σήμερα από τις 17 Απριλίου 1944.όπου στο Κλήμα Δωρίδας σφαγιάζονται από δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τον Άρη Βελουχιώτη ο Συνταγματάρχης Δ. Ψαρρός και δεκάδες πατριωτών συμμαχητών του στο 5/42 Συντάγματος Ευζώνων. Αυτό μάλλον θα εννοούσε και στη βουλή ο βουλευτής του ΚΚΕ Παφίλης βρίζοντας εκτός εαυτού το Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών μιλώντας για τους αγώνες και τις θυσίες που έκανε το κόμμα των εκδοροσφαγέων. Μιλούν αυτοί που το κόμμα τους όχι μόνο χάρηκε για τη μικρασιατική καταστροφή αλλά και την επεδίωξε. Αυτοί που δεν έχουν ζητήσει ακόμη συγγνώμη για τα εγκλήματα στη διάρκεια των δεκεμβριανών και του συμμοριτοπόλεμου. Αυτοί που άρπαξαν κοντά τριάντα χιλιάδες παιδιά από την αγκαλιά των γονιών και της πατρίδας τους αναβιώνοντας το παιδομάζωμα που γινόταν στην τουρκοκρατία, με σκοπό τη δημιουργία γενίτσαρων. Αυτοί που με τη λήξη της κατοχής άφησαν του Γερμανούς να φύγουν αντουφέκιστοι. Οι ίδιοι λακέδες που στην 5η ολομέλεια τους έκαναν λόγο για σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Μακεδονίας και τη Θράκης με σκοπό τον ακρωτηριασμό Εθνικού εδάφους. Το κόμμα του αίματος και της προδοσίας όπως το ονόμασαν ακόμη και αστοί πολιτικοί και που σήμερα αποτελεί το κολαούζο της ψοφοδεξιάς και στυλοβάτη του καπιταλισμού.

ΑΘΑΝΑΤΗ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ..

Ε.Φ.

Dimitrios_psarros

 

Ό Δημήτριος Ψαρρός γεν­νήθηκε στό Χρυσό Παρναασίδος τό 1893. Άφού τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αμφισσα φοίτησε στή Φιλοσο­φική Σχολή του Πανεπιστημίου ‘Αθηνών. Τό 1913 κατά τόν Μα­κεδόνικο αγώνα κατατάσιοεται εθελοντής στό Πυροβολικό όπου καί διακρίθηκε γιά τήν γενναιό­τητα καί τό θάρρος του.

Έν συνεχεία φοίτησε στή Σχολή Ευελπίδων άπ’ όπου βγήκε τό 1916 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Ή συμμετοχή του ήταν ολοκληρωτική στις επιχει­ρήσεις τοϋ Μακεδόνικου μετώ­που 1916 – 1919. Γιά τήν ανδρεία καί τήν αγάπη, του προς τήν πα­τρίδα ή Ελλάδα τόν αντάμειψε καί τόν προβίβασε στους βαθ­μούς τοϋ Υπολοχαγού καί Λο­χαγού.

Μετά τους Βουλγάρους ό Ψαρρός έλαβε μέρος στήν εκ­στρατεία τής Ρωσσίας (1919 -1920) όπου καί τραυματίσθηκε.

Γιά ένα χρόνο παρέμεινε στό Παρίσι γιά νά έκπαιδευθή καί άπό έκεϊ τοποθετήθηκε στό Επι­τελείο τοϋ Γενικού Στρατηγείου τό 1921 καί βοήθησε τήν άναδιοργάνωσι τοϋ Στράτου τοϋ Έβρου.

Φοιτώντας στή Σχολή πολέ­μου διακρίθηκε, ώς συνήθως καί εκεί, καί έγινε μετά τήν έξοδο του άπό τή σχολή καθηγητής σ’ αυτήν. Ό Ψαρρός έδωσε ψυ­χή καί σώμα στήν Ελλάδα. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις του, τήν ευφυΐα του, τό κουράγιο του καί τό πνεύμα του στήν δημιουργία καί στό ανέβασμα τής τότε μι­κρής Ελληνικής αεροπορίας. Τό 1933 τοποθετήθηκε ώς Αντισυν­ταγματάρχης πλέον έπιτελάρχης στήν Μεραρχία Βερροίας μέχρι του κινήματος τοϋ 1935 οπότε καί απομακρύνθηκε άπό τό στράτευμα.

Σάν πατριώτης που ήταν στον πόλεμο τοϋ 40 έζήτηισε τήν έ-τίανένταξί του στό στράτευμα. Δύο μήνες μετά τή κατάρρευσι, τον Ιούλιο τοϋ 1941 ό Ψαρρός δέν μπορεί νά ήσυχάση.

Βλέποντας τους κατακτητάς καί τήν κατάντια τής υπόδου­λης Ελλάδος, αϊσθανόμενος βαθιά τήν ανάγκη ενός απελευθε­ρωτικού αγώνα, νοιώθοντας ότι είχε τή δυνατότητες καί τις ικανότητες γιά κάτι τέτοιο, ί­δρυσε πολύ πριν ακόμη υπάρ­ξει τό ΕΑΜ μαζί μέ λίγους “Έλ­ληνες πατριώτες τήν Απελευθε­ρωτική Όργάνωσι «Εθνική καί κοινωνική Άπελευθέρωσις» (ΕΚΚΑ). Ή δράσις εναντίον τών Γερμανών καί Ιταλών άρχισε. Κάτω άπό τό φόβο τών συλλή­ψεων, τών μπλόκων, τών επικη­ρύξεων, τών προδοσιών ό Ψαρ­ρός, αρχές τοϋ 1942 πήγε στή Μακεδονία καί έβγαλε στό βου­νό τις πρώτες ανταρτικές ομά­δες καί τήν Πρώτη Απελευθε­ρωτική Επαναστατική εφημερί­δα πού τής έδωσε τήν πιό φυσι­κή, τήν πιό πρέπουσα στους Έλληνες ονομασία «Ελευθερία». Ή άνταπόκρισις στή δη­μιουργία τών ανταρτικών ομά­δων τής ΕΚΚΑ είναι μεγάλη. Ό αγώνας είχε αρχίσει καθαρός καί άπολιτικοποίητος. Καί τόν Α­πρίλιο τοϋ 1942 τό θρυλικό-5/42 Σνύταγμα Ευζώνων – ΕΚΚΑ δρούσε μέ αρχηγό τόν Ψαρρό γιά την άπελευθέρωσι στή Πε­ριοχή Παρνασσίδος Δωρίδος.

Ό Ψαρρός πολέμησε, αγωνί­στηκε, δόθηκε γιά τήν Ελλάδα. Προσπάθησε νά κρατήση καί τόν εαυτό του και τους άλλους Ελληνες μακριά άπό κομματι­κές επιδιώξεις καί σκοπούς, διό­τι τότε όλοι οποιασδήποτε πολ. παρατάξεως, είχαν ένα κοινό εχ­θρό. Βρήκε όμως στό έργο του αυτό, αντιμέτωπο τό ΕΑΜ – Ε ΛΑΣ πού σκοπός του ήτο ή έξαφάνισις καθενός αντάρτικου σώματος πού δέν ήταν όργανο τών πολιτικών σκοπών των. Ό Ψαρρός πίστευε, όπως καί μερι­κοί άλλοι ότι, όλοι τότε αγωνι­ζόντουσαν γιά τήν ελευθερία τής Ελλάδος μέ αγνότητα καί άπλό πατριωτισμό. Απατήθηκε καί έπειδή στάθηκε εμπόδιο στά σχέ­δια τών κομμουνιστών δολοφο­νήθηκε άπό αυτούς τή στιγμή πού τους παρακινούσε νά ενω­θούν, νά αγωνισθούν άπό κοι­νού, νά άδελφωθοϋν. O θάνατος του έγκλημα και ή δολοφονία του τό μοναδικό δεΐγμα τρόπου συμπεριφοράς τών έαμελασιτών.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s