Εγκληματική οργάνωση ΝΔ: Στο στόχαστρο του εισαγγελέα εγκλημάτων διαφθοράς Βορίδης, Γεωργιάδης και άλλοι τρεις νεοδημοκράτες υπουργοί!

Εμπλοκή της συμμορίας Σαμαρά σε βαρύτατα κακουργήματα βλέπει ο Εισαγγελέας, που διαβίβασε στη βουλή τον φάκελλο του σκανδάλου “Ερρίκος Ντυνάν”.

Μπουμπούκος, Βορίδης και όλο το κύκλωμα της διαφθοράς (που πολέμησε με κάθε παράνομο μέσο την Χρυσή Αυγή) θα ήταν ήδη στο εδώλιο για αδικήματα που επισείουν πολυετείς ποινές κάθειρξης, αν δεν τους κάλυπτε ο άθλιος νόμος Βενιζέλου.

Όλως τυχαίως, ο φάκελος για την εγκληματική οργάνωση ΝΔ έφτασε στη βουλή, λίγες ημέρες μετά την παραίτηση της Ράικου, που κάλυπτε με νύχια και δόντια τους εγκληματίες νεοδημοκράτες.

Πιο συγκεκριμένα, στη Βουλή διαβιβάστηκε σήμερα από το υπουργείο Δικαιοσύνης η δικογραφία για την υπόθεση του Νοσοκομείου “Ερρίκος Ντυνάν”.

Για την υπόθεση ζητείται από τις δικαστικές αρχές να εξεταστούν τυχόν ποινικές ευθύνες των πρώην υπουργών Άδωνι-Σπυρίδωνα Γεωργιάδη, Κωνσταντίνου Χατζηδάκη, Παναγιώτη Μηταράκη, Ανδρέα Λυκουρέντζου και Μαυρουδή Βορίδη.

Να σημειωθεί ότι τους Γεωργιάδη, Βορίδη, άλλα και τον Υπουργό του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Λοβέρδο, φέρεται μεταξύ άλλων να «καίει» και ο πρώην Πρόεδρος του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν» Ανδρέας Μαρτίνης, με ένορκη κατάθεση που έδωσε λίγους μήνες πριν για την υπόθεση αυτή, μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου βρίσκεται προφυλακισμένος.

Ο Μαρτίνης καταγγέλλει τους συγκεκριμένους Υπουργούς για πράξεις και παραλείψεις που οδήγησαν στο ξεπούλημα του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Ερρίκος Ντυνάν» μέσω αναγκαστικού πλειστηριασμού το 2014 σε εταιρεία συμφερόντων του Ομίλου Πειραιώς και για ζημία σε βάρος του Δημοσίου από μη αναγγελία στον πλειστηριασμό για οφειλόμενους φόρους ύψους 4,5 εκατ. ευρώ.

Η συγκεκριμένη, είναι άλλη μία δικογραφία για ποινικές ευθύνες Υπουργών ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η οποία μέχρι χθες βρίσκονταν στο συρτάρι της προσφάτως παραιτηθείσας Εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/egklhmatikh-organwsh-nd-sto-stochastro-tou-eisaggelea-egklhmatwn-diafthoras#ixzz4cXVPDb1B

Αγωγή 100 εκατ. ευρώ κατά της Heineken και της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας

Αγωγή 100 εκατ. ευρώ κατά της Heineken και της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας

Στην Ολλανδία και στα δικαστήρια του Άμστερνταµ µεταφέρεται η ελληνική «µάχη» για την αγορά της µπίρας, µετά την αγωγή-µαµούθ που κατέθεσε η Ζυθοποιία Μακεδονίας-Θράκης εναντίον του παγκόσμιου κολοσσού της Heineken International, αλλά και της θυγατρικής της στην Ελλάδα, της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας. Η ελληνική εταιρεία, που παρασκευάζει τη γνωστή µπίρα «Βεργίνα», ζητά συνολικά 100 εκατοµµύρια ευρώ από τη Heineken, κατηγορώντας την για κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης που έχουν εδώ και δεκαετίες οι Ολλανδοί στην ελληνική αγορά. Πρόκειται για µια διαμάχη που κρατά εδώ και 14 χρόνια, καθώς η πρώτη φορά που η ζυθοποιία της Κοµοτηνής στράφηκε εναντίον της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας και της ολλανδικής µητρικής της ήταν το 2003.

Τότε η ελληνική εταιρεία είχε καταγγείλει τη Heineken για καταχρηστικές πρακτικές στη Γενική ∆ιεύθυνση Ανταγωνισµού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το αποτέλεσµα ήταν να της επιβληθεί ένα πρόστιµο ύψους 31,45 εκατ. ευρώ από την Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισµού, µια απόφαση εναντίον της οποίας η Αθηναϊκή Ζυθοποιία έχει ασκήσει έφεση. Η νέα αγωγή έρχεται να κλιµακώσει τη διαμάχη µεταξύ των δύο εταιρειών, η οποία µάλιστα έχει λάβει δηµοσιότητα ακόµα και εκτός Ελλάδας.

Διαβάστε αναλυτικά το δημοσίευμα της Realnews

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Γ. Τερτσέτης “Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;”

Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην της γεννήσεως μας;” αντιγύρισε καταπρόσωπο ο Γεώργιος Τερτσέτης στον Εδουάρδο Μάσον, τον «εμπαθή εκείνο πολέμιο της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη», εισαγγελέα στην δίκη του Γέρου του Μωρηά. Και συνέχισε παραθέτοντας ως υπεράσπισή του τον νόμο, αλλά και κάτι ακόμη «Ο Εθνισμός μας!… Ο Εθνισμός μας, ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευθέντων εις τον αγώνα. Και δεν ήταν θέλημα Θεού ημείς, εις την 26 Μαΐου, να φθάσομεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του εθνισμού από τα σπλάχνα μας η επωμίδα του Υπουργού».

Να είχαμε σήμερα Τερτσέτηδες δικαστές, να πετάξουν στα πρόσωπα των δολοφόνων του λαού μας, τον Εθνισμό μας! Mα ούτε στρατιωτικός, να πολεμά 49 χρόνια τον τούρκο, όπως ο Κολοκοτρώνης, ούτε δικαστής να αμφισβητεί με το θάρρος της επιστημοσύνης και της Ελληνικότητάς του, τα γαλόνια του υπουργού. Αλαζόνες και μοιραίοι οι υπάλληλοι των τοκογλύφων οδηγούν το κοπάδι των προσκυνημένων στον χαμό του.

Μόνο μια δράκα βουλευτών και μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων τολμούν, αντιστέκονται, επιμένουν, υβριζόμενοι, διωκόμενοι, φυλακιζόμενοι και φιμωμένοι από την νοητική Χούντα της Μεταπολίτευσης, την μονοκρατορία του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και την μαφία των καναλαρχών. Μια δράκα πιστοί στο δικαίωμα της Ελλάδας να ζήσει, απέναντι στους εθελόδουλους, τους παραδομένους και τους μοιρολάτρες. Αυτοί οι αριθμητικά λίγοι είναι οι Έλληνες που αμφισβητούν την δικαιοδοσία του ξένου στην γη τους. Και μην μηρυκάσει κάποιος τις υποκρισίες των πολιτικάντηδων πως κανείς, δήθεν, δεν είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο.

Γιατί αυτός που ενώ εμφανιζόταν Πατριώτης και πρόμαχος του Έθνους, αλλά βάζει την υπογραφή του και πουλάει Πατρίδα, είναι προδότης. Και για να τελειώνουμε και με την «καλή» Αριστερά, οι Συριζαίοι καπιταλομαρξιστές είναι αριστεροί. Δεν είναι «δήθεν αριστεροί». Και αυτός που ήταν πάντοτε προδότης, προδότης παραμένει. Όταν ακούω να χάνουν τον χρόνο τους συνέλληνες, για να καταριούνται τον Σόρος, τον Κίσινγκερ, τον έναν και τον άλλο ληστή τοκογλύφο, που μέρα νύχτα καταπιάνεται για το πώς θα εξοντώσει τους Έλληνες, αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνει κάτι ωφέλιμο. Να καλλιεργήσει μια τοματιά, ας πούμε, σε μια γλάστρα, να δώσει ένα σκούπισμα στο πεζοδρόμιο, να προσφέρει μια προσευχή στον Θεό. Να πάει να ακούσει και ομιλίες, και να δει πώς μπορεί να βοηθήσει και πολιτικά. Να αλλάξει κάτι, αυτό είχαν στον νου τους οι αρματωμένοι με τις τσουγκράνες του Διονυσίου Φιλοσόφου, γι’ αυτό αγωνίστηκαν οι Έλληνες πέρα από κάθε λογική, στα 400 χρόνια της βάρβαρης σκλαβιάς, μέχρι να αρματώσει η Μπουμπουλίνα κι ο Κολοκοτρώνης τον στρατό και το ναυτικό μας.

Έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ το 1828, ένα ποίημα για την καταστροφή της Χίου από τους τούρκους, στις 30 Μαρτίου 1822. Περιγράφει (σε μετάφραση εδώ Κωστή Παλαμά) ένα Ελληνόπουλο να κάθεται ξυπόλυτο, «το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη». «Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες για να τα ιδώ τα θαλασσά ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι με τα μαλλάκια τα χρυσά; Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω; Διαβάτη, μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι: Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!».

Να είχαμε σήμερα Ελληνόπουλα να παίζουν στρατιωτάκια αντί για κινητά τηλέφωνα και ηλεκτρονικά παιχνίδια! Να δούλευε το μυαλό και να φτερούγιζε το φρόνημά τους, αντί να ασφυκτιούν από το ρεύμα που περισφίγγει τα σπίτια τους! Πόσο καλά γνωρίζετε σεις οι δυνάστες πώς να κυβερνάτε με τον φόβο και την απειλή! Πόσο δίκιο έχετε που συστηματικά αποκόβετε το Έθνος από ό,τι το γέννησε, το ανέθρεψε, από ό,τι μας έκανε Έλληνες!

Ποιοι είστε εσείς που παίζετε με μας, Γερούν, Αγγέλα, Βόλφγκανγκ, σοροί εκβιαστών, βάρβαρα στίφη που ξεπεζέψατε απάνω στα στρωμένα αναισθησία, δειλία και ωχαδελφισμό, σαλόνια των μπουκωμένων νεοελλήνων, και ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια χούφτα ευλογημένο με βασιλικό και προσευχή, προζύμι, απάνω σε μια γη «άφθαρτων αερικών και ειδώλων». Κι αν σήμερα απομείναμε ως Έθνος χωρίς ποιήματα, χωρίς προσευχές, σπαράγματα κυνηγημένα από τους καιρούς, χωρίς ένα σπαθί να σπρώξουμε στο χώμα, και μια πένα να πιαστούμε από τον ουρανό, εμείς οι λίγοι θα είμαστε πάντα αρκετοί. Θα το διαβούμε το φαράγγι των θλίψεων.

Πόσα «ευχαριστώ» θα χρειαστεί να πούμε στους άνδρες και τις γυναίκες που στάθηκαν αληθινοί και ακλόνητοι στην φλόγα που έκαιγε στις καρδιές τους, και στο αίμα που έρεε στις φλέβες τους; Πού θα τους πλύνουμε τα κόκαλά τους τα ιερά, με τα δάκρυα της συγγνώμης ενός Έθνους που Εκείνοι του χάρισαν την Ελευθερία του, με επαναστάσεις 400 χρόνων, κι εκείνο κατάφερε σε 40 χρόνια χορτάτης κοιλιάς να την ξεπουλήσει, και να σκλαβωθεί εθελουσίως; Θα διαβούμε. Θα πεθάνουμε και θα γεννηθούμε.

«Σκλάβες τουρκών μη ζήσουμε, παιδιά μου, μαζί μου ελάτε!» είπε η Δέσπω του Μπότση σε νύφες και αγγόνια στον πύργο που αγνάντευε την θάλασσα. Στα κάστρα του Ελληνισμού, στο Σούλι, την Μάνη, την Τριπολιτσά, την Κρήτη και την Ρούμελη, εκεί στήσαμε τα πόδια οι Έλληνες. Εκεί, αγναντεύοντας την θάλασσα, γεννήθηκε και γέννησε, γιγαντώθηκε και γιγάντωσε, πέθανε και αναστήθηκε ο εθνισμός μας.

Κι εκεί θα αναστηθούμε, και θα αναστήσουμε την Πατρίδα μας. Ξέρεις ποιοι είμαστε εμείς; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/poios-eisai-esu-pou-paizeis-me-mas#ixzz4cWNYXFSe

«O θεσμός του γάμου στην αρχαία Σπάρτη» Β’ Μέρος

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#15]

 

 

Επίσης, αξιοσημείωτο παραμένει ότι στην Σπάρτη η περιουσία ανήκε και στις γυναίκες, με τον Ηρόδοτο μάλιστα να τις αποκαλεί «πατρούχες», δηλαδή κατόχους της πατρικής γης. Το γεγονός αυτό δεν ήταν άξιο απορίας για την πολιτεία της αρχαίας Σπάρτης, καθώς οι πολεμικές εκστρατείες και κατ’ επέκταση ο συνεχώς μειούμενος αριθμός των ανδρών, οδήγησε στο να περιέλθει σταδιακά η γη στην κατοχή των γυναικών. Οι μητέρες που ζούσαν χωρίς τους άνδρες τους δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, καθώς ο νόμος τις αναγνώριζε ως ισάξιες με τις άλλες γυναίκες, ενώ μπορούσαν να κληρονομήσουν την περιουσία των γονέων τους, με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να είναι ανεξάρτητες και ευκατάστατες.

Επιπλέον, ο θεσμός του γάμου, για να διατηρηθεί αναλλοίωτος, πλαισιωνόταν και από κάποιους νόμους, οι οποίοι προέβλεπαν τιμωρία, μέσω ειδικών προστίμων, του «αγαμίου» για όποιον δεν παντρευόταν, του «οψιγαμίου» για όσους παντρεύονταν σε μεγάλη ηλικία, καθώς και του «κακογαμίου» για εκείνους που είχαν συνάψει κακό γάμο. Σχετικά με αυτό, μας παραδίδεται μέσω του Πλούταρχου ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου ο βασιλιάς Αρχίδαμος τιμωρήθηκε από τους Έφορους, γιατί είχε νυμφευτεί γυναίκα πολύ νεότερη, με συνέπεια να μην είναι δυνατόν να γεννηθούν άρτια τέκνα.

Άξιο αναφοράς είναι, επίσης, το γεγονός ότι οι άνδρες που έμεναν ανύπαντροι αντιμετώπιζαν ποινές και επιτιμήσεις, ενώ παράλληλα αποκλείονταν από την παρακολούθηση των «γυμνοπαιδιών» ή την συμμετοχή σε αυτές, και τον χειμώνα η πολιτεία τους υποχρέωνε να βαδίζουν εντός ενός κύκλου επί της αγοράς, τραγουδώντας ένα μειωτικού χαρακτήρα τραγούδι, το οποίο ανέφερε ότι δικαίως υφίσταντο αυτή την αντιμετώπιση. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι κατά την σπαρτιατική αντίληψη ένας άνδρας θεωρείτο «αθάνατος», μόνο όταν είχε αρσενικά παιδιά, καθώς μόνο έτσι θα εξασφαλιζόταν η συνέχεια της γενεάς.

Άλλωστε, χαρακτηριστική περίπτωση των ηθών και των αντιλήψεων που επικρατούσαν στην Σπάρτη περί των αγάμων ήταν και ο στρατηγός Δερκυλίδας, ο οποίος αν και διακεκριμένος στο πεδίο της μάχης, αντιμετωπιζόταν αρνητικά ως άγαμος, γεγονός το οποίο δικαιολογούσε την επίδειξη μειωμένου σεβασμού προς το πρόσωπο του. Σύμφωνα, λοιπόν, με την παράδοση, όταν ο στρατηγός Δερκυλίδας θέλησε να καθίσει κάπου και τα καθίσματα ήταν κατειλημμένα από νέους, ο νέος στον οποίο απευθύνθηκε για να σηκωθεί δεν του παραχώρησε την θέση του, λέγοντας του: «Στρατηγέ,  δεν έχεις γιο που θα δώσει το κάθισμα του σε εμένα».

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι τα ήθη που ίσχυαν στην αρχαία Σπάρτη είχαν καταστήσει τις όποιες διαστροφές, όπως ήταν η ομοφυλοφιλία και η παιδεραστία, φαινόμενα άγνωστα, τα οποία απαγορεύονταν δια νόμου, ενώ ο εντοπισμός τέτοιων κρουσμάτων είχε βαρύτατες συνέπειες και ο πέλεκυς του νόμου ήταν αμείλικτος. Εκτός αυτού, η διάπραξη τέτοιων διαστροφών είχε ως συνέπεια την αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων, την εξορία, ακόμα και την θανάτωση του διαπράξαντος τούτο.  Άλλωστε, ενδεικτικό αυτού είναι ότι ο Λυκούργος είχε θεσπίσει αυστηρότατους νόμους, με σκοπό την αποτροπή εκδηλώσεως διαστροφικών έξεων και αισχρών επιθυμιών.

Συμπερασματικά, λοιπόν, φαίνεται ότι αποκλειστικός στόχος αυτής της σπαρτιατικής πρακτικής ήταν πέρα από την ηθική, η υποστήριξη των δικαίων και των συμφερόντων της σπαρτιατικής πολιτείας, με βασική επιδίωξη των Σπαρτιατών να διατηρήσουν την στρατιωτική τους ισχύ και να αποτρέψουν την οποιαδήποτε εξέγερση των πολυαρίθμων ειλώτων, οι οποίοι καραδοκούσαν.

πηγή

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία – Α’ Μέρος

Οι «Νύμφες» κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία - Α’ Μέρος

Οι «Νεράιδες» κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στον χώρο του «Αλλόκοσμου», γεγονός που το καταμαρτυρεί σύσσωμη η μυθολογία των Ευρωπαϊκών λαών, η οποία διαθέτει πληθώρα ιστοριών αναφορικά με την καθημερινότητα και τις περιπέτειες των πλασμάτων αυτών. Άλλωστε, κατά την αρχαιότητα οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν με δέος και σεβασμό την Φύση, αποδίδοντας της υπερφυσικές ιδιότητες. Θεωρούσαν ότι έχει υπόσταση με ψυχή και τα πλάσματα της υποφέρουν όταν πληγώνονται. Σε αυτό το πάνθεον των οντοτήτων που είχαν άμεση σχέση με την Φύση, την χλωρίδα και την πανίδα, ανήκουν και οι περιώνυμες «Νύμφες», η εικόνα των οποίων αποδίδεται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα, μέσα από την αρχαία ελληνική αντίληψη για τα πλάσματα αυτά.

Κατά την ελληνική μυθολογία, λοιπόν, οι Νύμφες ήταν γυναικείες, ιδεατές μορφές θεϊκής καταγωγής, νεαρής ηλικίας, οι οποίες ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, τρεφόμενες με αμβροσία. Κατατάσσονταν ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους, ως ημίθεες, αλλά δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητες από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Αντιθέτως, ήταν σεβαστές, έχαιραν ιδιαίτερης εκτιμήσεως και διέθεταν ιδιαίτερους λατρευτικούς χώρους, τα «Νυμφαία». Παρόλο τον θεϊκό χαρακτήρα τους, δεν απολάμβαναν το προνόμιο της αθανασίας, αλλά ήταν υπερβολικά μακρόβιες, διατηρώντας την φρεσκάδα και την λάμψη της νιότης τους. Εξαίρεση αποτελούσαν, όπως θα δούμε και παρακάτω, εκείνες που ήταν προστάτιδες ενός δέντρου, οι οποίες ζούσαν τόσο, όσο εκείνο το δέντρο. Ήταν προστάτιδες των βοσκών, των κοπαδιών, των βουνών, των δασών, των σπηλαίων, των πεδιάδων, των λιβαδιών, των θαλασσών, των λιμνών, των ποταμών, των πηγών, των φρεάτων και σχεδόν όλων των επί της γης όντων.

Επικρατούσα άποψη υπήρξε ότι ήταν κόρες του Δία, ενώ συχνά θεωρούνταν κόρες ποταμών, είτε του Ωκεανού, δηλαδή του μεγαλύτερου ποταμού, είτε του Αχελώου, είτε των τοπικών ποταμών ενός τόπου. Εντούτοις, υπήρχαν και κάποιες νύμφες του ονομάζονταν «Μελίες» ή «Μελιάδες», οι οποίες είχαν γεννηθεί από τις αιμάτινες σταγόνες του Ουρανού που έρρευσαν στην Γη, όταν ο γιος του, Κρόνος, ακρωτηρίασε τα γεννητικά του όργανα.  Από το ίδιο αίμα γεννήθηκαν οι Γίγαντες και οι Ερινύες. Προτιμούσαν να ζουν στα δέντρα της μελίας ή μελιάς, δηλαδή της φλαμουριάς. Σε ανάμνηση της γέννησης τους από αίμα, το ξύλο της φλαμουριάς χρησιμοποιείτο για την κατασκευή δοράτων που προκαλούσαν τον θάνατο. Από τις Μελίες Νύμφες λέγεται ότι προήλθε και το «χάλκινο γένος», δηλαδή το τρίτο γένος που κατοίκησε την γη, το οποίο ήταν πολεμοχαρές, σκληρό και εξαφανίστηκε.

Η μορφή τους ήταν ανθρώπινη, αλλά ξεχώριζαν για την αξεπέραστη ομορφιά τους. Για αυτό, εξάλλου, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι οντότητες αυτές εμπλέκονταν ποικιλοτρόπως στους μύθους, με αφορμή το σαγηνευτικό τους κάλλος. Παρουσιάζονται ως θηλυκές υπάρξεις εκπάγλου καλλονής, με αγνά αισθήματα, οι οποίες απέφευγαν τις ανάρμοστες ή φιλήδονες σχέσεις, αλλά στοχοποιούνταν από το πάθος άλλων θεών ή ανθρώπων, με αποτέλεσμα συνήθως να υποφέρουν.

Βέβαια, μυθολογικά εντοπίζονται και εξαιρέσεις, που χαρακτηρίζονται από έντονα και αχαλίνωτα πάθη. Συχνά ερωτεύονται θνητούς, κυρίως βοσκούς που βόσκουν στις όχθες των ποταμών, τους οποίους απαγάγουν και βιώνουν τον έρωτα μαζί τους μέσα σε σπηλιές. Συνηθισμένοι εραστές των Νυμφών είναι τα πνεύματα της φύσης, ο Παν, οι Σάτυροι, ο Πρίαπος, ποτάμιοι θεοί όπως ο Κηφισός, αλλά και ολύμπιοι θεοί, όπως ο Δίας, ο Διόνυσος, ο Απόλλων και ο Ερμής, από τους οποίους γεννούν γενναίους γιους, αλλά θνητούς, κυρίως μάντεις (Τειρεσίας), σοφούς (Επιμενίδης), γιατρούς (Ασκληπιός), γενάρχες (Αιακός), όμορφους νέους (Νάρκισσος), θεές και βασιλοπούλες (Πασιφάη).

Η παράδοση τις φέρει άλλοτε να τριγυρνούν στα βουνά συνοδεύοντας την θεά Άρτεμη, άλλοτε να ακολουθούν τον θεό Πάνα, χορεύοντας και τραγουδώντας όταν εκείνος έπαιζε μουσική με τον αυλό του, άλλοτε να υφαίνουν στα λιβάδια και στις πλαγιές και άλλοτε κοντά σε πηγές, υμνώντας με τις γλυκές τους φωνές τους Ολύμπιους θεούς. Ήταν ουσιαστικά θεότητες της βλάστησης, και όπως πολύ χαρακτηριστικά παραδίδεται στην «Ιλιάδα», κατοικούσαν«στα όμορφα άλση και στις πηγές των ποταμών και στα χλοερά λιβάδια…».

Ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν πλησίον των ποταμών, των πηγών, καθώς και μέσα στα βουνά από τα οποία αυτά πήγαζαν. Φαίνονται να συνοδεύουν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι την ζωογόνο του δύναμη και τον καθοριστικό του ρόλο στην ύπαρξη της ζωής, συνδεόμενες, με τρόπο άμεσο, με την βλάστηση. Το νερό, σύμβολο ζωής και γονιμότητας, είναι το στοιχείο εκείνο που υποβοηθά την ανάπτυξη και ζωογονεί κάθε ζωντανό οργανισμό. Όπως, δηλαδή, το νερό τρέφει τα πάντα, έτσι και οι Νύμφες θεωρούνταν τροφοί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Έτσι, λοιπόν, σε μια περισσότερο διευρυμένη αντίληψη, οι Νύμφες θεωρούνταν πνεύματα της βλάστησης, συμβολίζοντας έτσι την οργιαστική δύναμη της φύσης, για την οποία το υγρό στοιχείο έχει ιδιαίτερη σημασία, ευεργετική όταν είναι ελεγχόμενο και καταστρεπτική στην αντίθετη περίπτωση. Η ιδιότυπη αθανασία τους, αλλά και ο ρόλος τους ως κουροτρόφων, τις καθιστά φύλακες της ζωής, καθώς και εγγυητές της συνέχειας της μέσα σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε βλάστηση.

Οι Νύμφες χωρίζονταν σε τέσσερεις μεγάλες κατηγορίες, τις Ουράνιες, τις Εναέριες, τις Επίγειες και τις Έφυδρες, ανάλογα με το σημείο που ζούσαν, αλλά συχνά συναντάμε και πολλές άλλες ονομασίες, ανάλογα με το τι είχαν υπό την επίβλεψή τους. Ειδικότερα, πιο γνωστές ήταν οι «Ναϊάδες», οι νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών, οι «Ορεστιάδες» που κατοικούσαν στα βουνά εκείνα που υπήρχαν πηγές και οι «Δρυάδες» ή «Αμαδρυάδες», οι νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών. Ωστόσο, λιγότερο γνωστές υποκατηγορίες ήταν οι «Αλσηιτίδες», προστάτιδες των αλσών, οι «Ναπαίες», που κατοικούσαν στις κοιλάδες, οι «Χλωρίδες» που είχαν σχέση με το χορτάρι κ.α.

πηγή