Το ΝΑΤΟ εξαίρεσε τη Λήμνο από άσκηση με απαίτηση της Τουρκίας – Αποχώρησε η Ελλάδα

ImageHandler
Προβληματισμό προκαλεί η απόφαση του ΝΑΤΟ να αποκλείσει τη Λήμνο από άσκηση, ύστερα από απαίτηση της Τουρκίας.

Ο επιτελάρχη της Τουρκίας, που υπηρετεί στο Ραμστάϊν της Γερμανίας, σύμφωνα με πληροφορίες, απαίτησε να εξαιρεθεί το νησί από τη νατοϊκή άσκηση που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα. Την ίδια ώρα πέρυσι η άσκηση είχε γίνει κανονικά με τη Λήμνο εντός σεναρίου.

Το ΝΑΤΟ με την σειρά του ενημέρωσε την Αθήνα, αλλά αργοπορημένα. Παρόλα αυτά, από το ΓΕΕΘΑ έγιναν όλες οι απαραίτητες ενέργειες και διαμαρτυρίες.

Το ΝΑΤΟ, όμως, δεν άλλαξε άποψη και έτσι η Ελλάδα ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την άσκηση.

Σε αυτό το κλίμα ο  Α/ΓΕΑ Πτέραρχος Χρήστος Χριστοδούλου πέταξε σήμερα με μαχητικό αεροσκάφος F-16 το οποίο έχει προσγειωθεί στην Λήμνο

πηγή

Η Συνταγματική αναθεώρηση και το δικαίωμα συνδικαλισμού και απεργίας των ΕΔ και ΣΑ

ellinikos_stratos__article

Αρθρο στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 18 Μαρτίου 2017.

Στις 8/3/17 η Επιτροπή Διαλόγου για την Συνταγματική Αναθεώρηση συνεδρίασε υπό τον πρωθυπουργό. Το σύστημα δρομολογεί μία σειρά μεταβολών, σύμφωνα με τις επιδιώξεις του, όπως: Μεταβολή του πολιτεύματος, Άσκηση εθνικής κυριαρχίας, Κυβερνητική λειτουργία, Αυτοδιοίκηση, Δημοψηφίσματα, Χρηματοδότηση κομμάτων, ΜΜΕ, Θρησκεία, Ορκωμοσία, Δικαιοσύνη, Απεργία, Μισθός, Κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες, Εκπαίδευση, Δημόσια περιουσία, Ιδιωτικοποιήσεις, Πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά, κα.

Θα υπενθυμίσουμε την ξεκάθαρη θέση του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή σε δύο θέματα. Κατάργηση ή αναστολή του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών και πρωθυπουργών, όπως πολλάκις πρότεινε ο Αρχηγός της στην Βουλή, και διαγραφή των προβλέψεων περί εθνικής κυριαρχίας των άρθρων 27 και 28, όπως αναλυτικά περιγράφεται στο φύλλο της εφημερίδος μας στις 6/7/16.

Ο λόγος που υπενθυμίζουμε τα δύο αυτά θέματα είναι γιατί συνδέονται με το τρίτο, στο οποίο θα σταθούμε. Πρόκειται για το άρθρο 23, περί συνδικαλιστικής ελευθερίας και απεργίας στους Δικαστικούς Λειτουργούς, στα Σώματα Ασφαλείας (ΣΑ) και στις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ).

Ο συνδικαλισμός όμως έχει ήδη εισαχθεί και θεσμοθετηθεί με τον νόμο 4407/2016 (και συγκεκριμένα με το άρθρο 50) στους εν ενεργεία στρατιωτικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο νόμος ψηφίσθηκε και περιέχει διακρίσεις και προνόμια για τους συνδικαλιστές, όπως συμμετοχή σε συμβούλια, ειδικές μεταθέσεις και επιπλέον άδειες, αλλά και ειδική μεταχείριση. Όλα αυτά θέτουν σε κίνδυνο την πειθαρχία και την ιεραρχία των ΕΔ και των ΣΑ. Θα ακολουθήσει η κατάδοση από τους συνδικαλιστές όσων δεν πιστεύουν στον συνδικαλισμό;

Γιατί στο επίπεδο των διακρίσεων μεταθέσεων, δηλαδή το δικαίωμα παραμονής στην φρουρά περιέχονται και διακρίσεις βαθμού (μέχρι αντισυνταγματάρχη); Ποιοι είναι οι λόγοι εξαιρέσεως των μεγαλυτέρων βαθμών; Ποιο είναι το πνεύμα του νόμου όταν εξαιρεί μία κατηγορία; Μήπως είναι ταξικός νόμος;

Ο νόμος προβλέπει συμμετοχή συνδικαλιστή στα συμβούλια μεταθέσεων, γεγονός που αποδεικνύει μια άλλη μορφή ειδικής μεταχείρισης (δια του ρουσφετιού). Κατά συνέπεια όποιος συμμετέχει και θα ευνοείται και θα επηρεάζει.

Προβλέπεται ακόμη η χρηματοδότηση των συνδικαλιστών, όμως παραμένει άγνωστο εάν κάποιος δύναται να …αυτοεξαιρεθεί! Πονηρά ο νόμος προβλέπει και παρακράτηση από τους συνταξιούχους, οι οποίοι δεν το γνωρίζουν και δεν τους αφορά. Ευτυχώς διαπιστώσαμε ότι υπάρχει η δυνατότητα εξαιρέσεως και αρκετοί αρνούμαστε την παρακράτηση αυτή.

Το κυριότερο είναι ότι ως στόχος τίθεται η διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών συμφερόντων. Καμμία αναφορά δεν γίνεται για τα εθνικά συμφέροντα και είναι φυσικό γιατί ο συντάκτης δεν ενδιαφέρεται για το Έθνος, αλλά για το άτομο και την διάσπαση του συνόλου. Αδιαφορεί για το έθος, το ηθικό, δίδει προτεραιότητα στο υλικό, το οποίο διασπά την ενότητα των στρατιωτικών.

Ο Νόμος αλλάζει και τροποποιείται όταν κάτι δεν λειτουργεί καλώς. Στην εξεταζόμενη περίπτωση υπάρχει πρόβλεψη για τέτοιες περιπτώσεις και είναι η διαδικασία παραπόνου, η οποία μάλιστα συνδέεται με το θάρρος της γνώμης, χάρισμα που πρέπει να διακρίνει τον στρατιωτικό. Ομοίως προτέρημα αποτελεί και το ενδιαφέρον για τον υφιστάμενο. Εάν εφαρμοσθεί ο νόμος αυτός, θα απωλεσθεί η ακεραιότητα του χαρακτήρα των στρατιωτικών, εκτός εάν γυρίσουν την πλάτη τους σε αυτές τις διαδικασίες.

Επακόλουθο όλων αυτών θα μπορούσε να αποτελέσει και η απεργία. Αναλογισθείτε την περίπτωση κατά την οποία στρατιωτικοί θα υποκινηθούν σε απεργία. Οι στρατιώτες θα πεινάσουν γιατί η απεργία θα συμπεριλαμβάνει και το συσσίτιο, θα αρρωστήσουν από την έλλειψη καθαριότητος, θα υστερήσουν σε εκπαίδευση, και άλλα πολλά καταστροφικά. Κυρίως θα πάψει να υπάρχει εμπιστοσύνη προς τους ανωτέρους, οι οποίοι μέχρι τότε επέλυαν τα προβλήματα αυτού του είδους και ο εργατοπατερισμός θα λάβει τα ηνία επί των θεμάτων της μέριμνας για το προσωπικό. Ο κοινός κίνδυνος αντί να ενώνει το προσωπικό, θα το διασπά, και θα οδηγήσει σε ήττες.

Ο συνδικαλισμός και η απεργία στο στράτευμα θα αναστείλουν το αίσθημα της ευθύνης των ηγετών. Η ευθύνη είναι κρίσιμη γιατί οδηγεί σε λύσεις των προβλημάτων από αυτόν που έχει την ευθύνη και δυστυχώς αυτή θα μειωθεί όταν υπάρξει πρόβλεψη διαφορετικής διαδικασίας. Εύλογα η εξουσία του υπεύθυνου διοικητή θα μειωθεί, θα περιορισθεί και θα εξελιχθεί σε γραφειοκράτη. Τα κόμματα θα εισέλθουν ισχυρότερα στο στράτευμα και η στάση, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσει, δίνοντας στον εχθρό την δυνατότητα δημιουργίας 5ης φάλαγγος και μάλιστα οπλισμένης, σε συνδυασμό με την κατάργηση του γένους.

Η πολιτική διάσταση του πράγματος μας οδηγεί σε μία παρομοίωση με τα οικονομικά μέτρα, τα οποία ψηφίζονται. Μόνον με μία κυβέρνηση Αριστεράς θα μπορούσαν να περάσουν τέτοια αντιλαϊκά, οικονομικά μέτρα. Μόνον με έναν δήθεν «πατριώτη» υπουργό Αμύνης θα μπορούσαν να περάσουν τέτοια αντιστρατιωτικά μέτρα. Στον νόμο αυτό είδαμε και την «αξιοποίηση της περιουσίας των ΕΔ».

Το πρώτο δείγμα έχει φανεί, όταν προ ημερών λάβαμε ανοικτή επιστολή από στρατιωτικούς περιφέρειας, οι οποίοι προβληματίζονται από την εφαρμογή του νόμου. Συγκεκριμένα παρατηρήθηκε «διάσπαση της συλλογικής έκφρασης, με αφορμή την αθρόα εμφάνιση νεοσύστατων σωματείων, ως μέσο εξυπηρέτησης προσωπικών ιδιοτελών επιδιώξεων και συμφερόντων». Το θέμα μελετάται από το νομικό μας τμήμα και τον τομέα αποστράτων.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: πόσες ενώσεις έχουν συσταθεί; πόσοι στρατιωτικοί συμμετέχουν; πώς χρηματοδοτούνται; πως διεξάγονται οι εκλογές;

Η θέση της Χρυσής Αυγής ήδη έχει καταγραφεί στο πολιτικό πρόγραμμά της και προβλέπει «πλήρη απεξάρτηση από τα κόμματα» των εν ενεργεία στελεχών ΕΔ και ΣΑ και «Καθιέρωση ενιαίου μισθολογίου προσωπικού Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας με κριτήρια τον βαθμό, την θέση ευθύνης, τις σπουδές, την οικογενειακή κατάσταση, την «γεωγραφία υπηρέτησης» και τον βαθμό ετοιμότητας. Κανένας μισθολογικός βαθμός του ευρύτερου δημόσιου τομέα δεν θα ξεπερνά τους αντίστοιχους των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας αναλογικά με τα παραπάνω κριτήρια».

Με τον τρόπο αυτό, και όχι με συνδικαλισμό και απεργίες, θα κτίσουμε ισχυρές  ΕΔ και ΣΑ, για το καλό του λαού και της Πατρίδος.

Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

(Φ. 172)

EMPROS192c

«O θεσμός του γάμου στην αρχαία Σπάρτη» Α’ Μέρος

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι [#14]

 

 

Στην αρχαία Σπάρτη η έννοια της «μητρότητας» καταλάμβανε εξέχουσα σημασία, για αυτό και οι Σπαρτιάτισσες τύγχαναν απόλυτου σεβασμού και εκτίμησης, καθώς και την μέγιστη αναγνώριση του ιερού έργου που επιτελούσαν για την πατρίδα τους, εξασφαλίζοντας την συνέχεια του λαού και της φυλής. Οσύζυγος της κάθε Σπαρτιάτισσας αποκτούσε μέσω αυτής γνήσιους απογόνους και η πολιτεία ελεύθερους πολίτες και ταυτόχρονα γενναίους πολεμιστές, που θα μάχονταν για αυτή με κάθε τίμημα.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο ο θεσμός του γάμου ήταν υποχρεωτικός, για όλο τον ελεύθερο και υγιή πληθυσμό, ενώ η επιλογή του συντρόφου ήταν καθαρά προσωπική υπόθεση και όχι υπόθεση των γονέων. Χρέος των νέων γενεών ήταν να υπερβούν τους πρεσβύτερους σε γενναιότητα και σε πολεμικά κατορθώματα, όσο και σε ειρηνικά έργα. Ενδεικτική υπόμνηση αυτού του στόχου αποτελούσε και η υπόσχεση «Άμμες δε γ’ εσόμεθα, πολλώ κάρρονες», που σήμαινε «εμείς θα γίνουμε πολλοί καλύτεροι σας», την οποία έδιναν οι έφηβοι στις μεγαλύτερες γενεές.

Η κατάλληλη ηλικία γάμου για την γυναικά της Σπάρτης ήταν μεταξύ των δεκαοχτώ έως είκοσι ετών, γεγονός που σήμαινε ότι η ανάπτυξη της θα έχει ολοκληρωθεί σε βιολογικό επίπεδο και εκείνη θα βρίσκεται στην ακμή της νιότης της, σε αντίθεση με την γυναίκα στην αθηναϊκή κοινωνία που παντρευόταν στην εφηβεία. Ο χρόνος τέλεσης του γάμου ήταν ορισμένος μέσω συγκεκριμένου νόμου, όταν γυναίκες και άνδρες βρίσκονταν στην σωματική τους ακμή, ενώ οι επαφές τους έπρεπε να γίνονται με έλεγχο των ενστίκτων τους, έτσι ώστε πάντα να επιθυμούν ο ένας τον άλλο και να είναι ο καρπός της ένωσης τους δυνατός.

Η τελετουργία του γάμου ήταν αρκετά ασυνήθιστη για τις υπόλοιπες πόλεις – κράτη του αρχαίου ελληνικού κόσμου, καθώς στην σπαρτιατική κοινωνία συνηθιζόταν η «αρπαγή» των γυναικών από τους άνδρες. Όσον αφορά στα κριτήρια επιλογής, αυτά ήταν συνήθως η φυσική ομορφιά του κοριτσιού και το ήθος του.

Ο νεαρός Σπαρτιάτης απήγαγε την νύφη κατά την διάρκεια της νύχτας και την έφερνε στην οικία του, όπου μια μεγαλύτερη έγγαμη γυναίκα την κούρευε και την έντυνε με κοντό ανδρικό μανδύα και σανδάλια για την πρώτη νύχτα του γάμου. Έπειτα, η νύφη παρέμενε στην οικία του μέλλοντα συζύγου της, ο οποίος την επισκεπτόταν κρυφά την νύχτα, και το ζευγάρι τεκνοποιούσε προτού να ιδωθεί στο φως της ημέρας. Η ιδιόμορφη αυτή σχέση κάποιες φορές διαρκούσε τόσο πολύ, που σύμφωνα με τον μύθο πολλοί άνδρες δεν έτυχε να δουν την μητέρα των παιδιών τους υπό το φως του Ήλιου. Οι συναντήσεις αυτές δεν αποτελούσαν μόνο μια άσκηση αυτοελέγχου και αυτοσυγκράτησης, αλλά είχαν σκοπό να είναι οι σύντροφοι γόνιμοι κα πρόθυμοι, ενώ ο Πλούταρχος αναφέρει ότι με αυτόν τον τρόπο διατηρούσαν την θέληση για τον σύντροφο τους και δεν έχαναν ποτέ την φρεσκάδα του έρωτα.

Ωστόσο, ο σύζυγος μετά την ερωτική τους συνάντηση όφειλε να επιστρέψει στον κοιτώνα του, όπου θα εξακολουθούσε να ζει με τους συνηλικιώτες του στις αγέλες, έως ότου συμπλήρωνε τα τριάντα του έτη. Μπορούσε να επισκέπτεται κρυφά την νεόνυμφη, «φοβισμένος» και παίρνοντας όλες τις προφυλάξεις, γιατί ήταν ντροπή να τον αντιληφθεί κάποιος στο σπίτι, ενώ η νύφη μηχανεύονταν διάφορα τεχνάσματα, ώστε να μπορούν να συναντιούνται απαρατήρητοι τις κατάλληλες στιγμές. Αυτό ήταν κάτι που μπορεί να διαρκούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα, δηλαδή όσο ήταν απαραίτητο μέχρι να αποκτήσουν τέκνα. Έως τότε η συγκατοίκηση των συζύγων δεν προβλεπόταν.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον Αθήναιο, στην Σπάρτη υπήρχε και μια ακόμη μορφή σύστασης γάμου, που συνίστατο στην συνάντηση των νέων στα τυφλά. Έκτοτε, ο νεαρός Σπαρτιάτης δεσμευόταν, καθώς όφειλε, να θεωρεί πλέον ως σύζυγο την γυναίκα που γνώρισε με αυτόν τον τρόπο, και μάλιστα χωρίς να λάβει προίκα. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι η μη τήρηση αυτού του τύπου μπορούσε να προξενήσει την ποινική δίωξη του άνδρα, όπως πολύ χαρακτηριστικά μαρτυρείται για τον Λύσανδρο, που προτίμησε μια ομορφότερη γυναίκα, αντί εκείνης που του είχε υποδείξει η τύχη στα τυφλά.

Όσον αφορά, δε, στον θεσμό της προίκας, σύμφωνα με ιστορικές πηγές αυτός δεν υφίστατο στην Σπάρτη. Συγκεκριμένα, υπήρχε ειδική νομοθεσία που απαγόρευε την προίκα, με την αιτιολογία «για να μη μείνει καμία ανύπαντρη λόγω της φτώχειας της και για να μην παντρεύονται οι άλλες για τα πλούτη τους, αλλά ο καθένας να κάνει την εκλογή του αποβλέποντας στα ήθη και την αρετή της κόρης».

πηγή

Παγκόσμιες πολιτικές αλλαγές. Μία θέληση, μία ελπίδα!

Μία θέληση, μία ελπίδα

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Γυρίζει σελίδα η Ευρώπη. Τα εθνικιστικά κόμματα βάζουν την ατζέντα στην πολιτική. Η Αριστερά και η Δεξιά διαλύονται. Το έχουμε ξαναγράψει από αυτήν εδώ την εφημερίδα, Νέα Τάξη από την μια, Έθνη από την άλλη, αυτή είναι η κρίσιμη επιλογή.

Οργανώσεις και κόμματα, φιλόσοφοι και ακτιβιστές, έκαναν επί δεκαετίες έναν σκληρό αγώνα ιδεολογικό και διαφωτιστικό, όταν κανένας δεν τους πίστευε. Τώρα έρχεται η ώρα να ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, και οι προσπάθειες και οι, κάποτε, θυσίες τους, να καρποφορήσουν. Τώρα οι ιδέες πρέπει να ενσαρκωθούν σε Πολιτική. Ρωτούν κάποιοι πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι Έλληνες για να ξυπνήσουν. Απαντώ πως όσοι δεν γνωρίζουν προς τα πού θέλουν να πάνε, θα κάνουν συνεχώς βήμα επιτόπου. Όσο για τους άλλους, ο ήλιος στέλνει τις ακτίνες του σε όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους που τολμούν να βγαίνουν στο φως.

Κι από αυτούς όμως, άλλοι επιλέγουν να κοιτάνε τα παπούτσια τους και να βλέπουν σκιές και σκοτάδια, κι άλλοι σηκώνουν τα μάτια, πιστεύουν στην νέα μέρα και ενεργούν με την πίστη πως, με την θέλησή τους και την βοήθεια του Θεού, μπορούν να την αδράξουν και να την κάνουν δική τους. Η γειτονιά μας αλλάζει ραγδαία. Στα ανατολικά μας ο Ερντογάν στήνει το Σουλτανάτο του. Βόρεια, ο Ρώσος Πρόεδρος, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά την κυρίαρχη γερμανική νοοτροπία, αφού υπηρέτησε εκεί ως πράκτορας της KGB, διεισδύει μεθοδικά στην Δύση, προβάλλοντας ως ειρηνοποιός, προστάτης και ελπίδα των Ευρωπαίων απέναντι στην υπερεθνική επέλαση, μια ειρωνεία της ιστορίας η οποία ασφαλώς δεν πρέπει να μας διαφεύγει, αποτελεί όμως σημερινή και πιθανότατα αυριανή πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα, μια στημένη πολιτική δίκη τρέχει, και μαζί της, μια επιχείρηση απονομιμοποίησης και ενοχοποίησης της διαφορετικής άποψης όπως εκφράζεται από την Χρυσή Αυγή. Τα πάντα γίνονται για να καθυστερήσει μια εξέλιξη την οποία το Σύστημα βλέπει να έρχεται, αλλά ελπίζει πως θα πετύχει κάποιο καλό «χαρτί» και θα κερδίσει χρόνο. Ας μην του το δώσουμε! Η κυβέρνηση και όσοι απεύχονταν την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ χθες, και σήμερα της Λεπέν, σύντομα θα στριμώχνονται εμπρός τους, για να διαγκωνιστούν στην οσφυοκαμψία. Οι λαοί εναποθέτουν στην νίκη της κυρίας Λεπέν, όπως πριν από λίγους μήνες στην νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, την θέλησή τους για αλλαγή και την ελπίδα τους αυτή η αλλαγή να γίνει ομαλά.

Ποιο είναι το ιδεολογικό στίγμα της κυρίας Λεπέν; Πολλά μπορούν να ειπωθούν και από πολλούς που, μέσα στην κακοφωνία των ημερών, λιθοβολούν όσους τολμούν να βγουν εμπρός στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Τραμπ και Λεπέν δεν είναι ούτε φιλόσοφοι ούτε συγγραφείς. Είναι πολιτικοί. Η κυρία Λεπέν είναι πολιτικός από τα μικρά της χρόνια, όταν κάποιοι τίναζαν στον αέρα το σπίτι του Ζαν Μαρί Λεπέν, και η ίδια και οι αδελφές της σώθηκαν εκ θαύματος. Έτσι αντιλαμβάνονταν τότε και σήμερα την πολιτική ορισμένοι, σκοτώνοντας και καίγοντας, και κάποιοι, στο όνομα της δημοκρατίας, τους δίνουν βήμα να διαθλούν και να νομιμοποιούν την δολοφονική, αντεθνική τους δράση.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο λαός ούτε θα ενδιαφερθεί ούτε θα εντρυφήσει στον κόσμο των Ιδεών. Ακόμα και όταν αρχίσουν να κουνιούνται μέσα στην λάσπη της καπιταλιστικής αποχαύνωσης και της μαρξιστικής αποκτήνωσης, οι μάζες θέλουν να επιλυθούν τα χειροπιαστά προβλήματά τους. Αυτό είχαν την διαύγεια να αντιληφθούν και να τους δώσουν και ο Τραμπ, και η Λεπέν: –ΟΧΙ στους μετανάστες – εισβολείς -ΟΧΙ στον θάνατο ΗΠΑ/Γαλλίας και των λαών τους. Όλα τα υπόλοιπα, είναι είτε απόρροιες των παραπάνω, π.χ. η ανάπτυξη συνθηκών που να ευνοούν την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη, είτε είναι υλικό για συζητήσεις που όσο αναμασώνται, το Σύστημα, από τους Νεοταξίτες ως τους περιοδεύοντες πατριώτες της αρπαχτής, είναι ήσυχο ότι η εξουσία του δεν θα απειλείται σοβαρά. Η θέληση για την δημιουργία μιας νέας κοινωνίας σήμερα εκφράζεται από την άσκηση κριτικής στις παρούσες κρατικές δομές, στην νοσταλγία για το παρελθόν, στην μάχη ενάντια στον πολυπολιτισμό και στην κατάργηση των Εθνικών και συλλογικών Ταυτοτήτων. Καθαρές και συγκεκριμένες θέσεις είναι αυτό που ζητάει ο λαός! Εάν ταυτιστεί με αυτές, τότε θα ταυτιστεί πολιτικά και εκλογικά.

Για όσους έχουν διαβάσει τον Μακιαβέλλι τους, είναι προφανές πως όσοι συμφωνούν λίγο ή πολύ, πρέπει να συμβάλλουν στην αμφισβήτηση του Συστήματος. Ιδανικές συνθήκες και ιδανικοί ηγέτες δεν υπάρχουν. Κι αν νικήσει η Λεπέν όπως νίκησε ο Τραμπ, κι αν όχι, το πνεύμα της Επανάστασης θα έχει τροφοδοτηθεί αρκετά, ώστε όσοι γεύτηκαν την ελπίδα της ανατροπής, να μην ξαναγυρίσουν στα παλαιοκομματικά μαντριά. Αν αυτό το επαναστατικό πνεύμα συντηρηθεί, εάν οι ριζοσπαστικές θέσεις ωριμάσουν στα αυτιά των εκλογέων και γίνουν αποδεκτές ως οι μοναδικές εναλλακτικές, τότε θα δουν ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντιμετώπισης των πολλαπλών κρίσεων που έρχονται, και που μπροστά τους η τωρινή οικονομική δυσπραγία θα φαντάζει ως κήπος της Εδέμ.

Βρισκόμαστε σε εποχές που καθρεφτίζουν τα χρόνια λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση. Τότε που οι μασωνικές στοές γκρέμιζαν τον κόσμο της Παραδόσεως και της ιστορικής συνέχειας. Έρχεται η εποχή της ανατροπής της Αναγέννησης και η εποχή αυτή μας ανήκει.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/mia-thelhsh-mia-elpida#ixzz4br3r0grx

EMPROS192c