Δίκη Χρυσής Αυγής: Απίστευτο κι όμως αληθινό! Ένας Νεοδημοκράτης, ένας Εβραίος και μία τρανσέξουαλ, «βαφτίστηκαν» από την Κλάπα, τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής!

diki_xa_28_02

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, όμως δεν είναι. Μάλιστα, αποτελεί ένα από τα υποτιθέμενα «σημαντικότερα» κομμάτια της παρανοϊκής δικογραφίας την οποία έφτιαξε η Κλάπα για να στήσει τα άθλια κατηγορητήρια σε βάρος της Χρυσής Αυγής.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, ένας οπαδός της Νέας Δημοκρατίας, ένας Εβραίος και μία τρανσέξουαλ έσπασαν την τζαμαρία του μαγαζιού ενός Καμερουνέζου στην πλατεία Αμερικής. Η ενέργειά τους δεν είχε ρατσιστικά κίνητρα, αλλά σχετίζονταν με τα συνεχή προβλήματα που δημιουργούσε στην γειτονιά το κακόφημο μπαρ το οποίο είχε γίνει κέντρο πορνείας και διακίνησης ναρκωτικών.
Οι Αφρικανοί πελάτες διασκέδαζαν όλο το βράδυ με διαπασών την μουσική, έβριζαν και έσπαγαν μπουκάλια, ουρούσαν και αφόδευαν στον δρόμο, δημιουργούσαν φασαρίες όντας μεθυσμένοι και έκαναν ακόμα και δημόσιο σεξ με τις «εργαζόμενες» του καταστήματος.

Η πολιτεία φυσικά αδιαφορούσε παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες των κατοίκων.

Οι κάτοικοι της περιοχής μάζεψαν εκατοντάδες υπογραφές Ελλήνων και αλλοδαπών περιοίκων, οι οποίοι δήλωναν απηυδισμένοι με την κατάσταση και ζητούσαν το κλείσιμο τόσο του συγκεκριμένου, όσο και άλλων αφρικανικών καταστημάτων που δημιουργούσαν ανάλογα προβλήματα.

Τα όσα αναφέρει στην απολογία του ο κατηγορούμενος Α.Μ., είναι χαρακτηριστικά: «Είμαι Εβραίος όπως σας έχω πει. Προσκομίζω και βεβαίωση της Αρχιραββινείας Αθηνών. Ο παππούς μου Σολομών και η γιαγιά μου Ραχήλ είναι θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν έχω σχέση με την Χρυσή Αυγή… Στην γειτονιά μας επειδή όλοι μαζί οι κάτοικοι, κάναμε κάτι σαν συμβούλιο και βάλαμε σαν επικεφαλής κάποια τρανσέξουαλ ονόματι Άννα, κάτοικο της περιοχής. Αυτή ανέλαβε και η επίθεση έγινε με διαταγή αυτής.» 

Ο έτερος συγκατηγορούμενός του Γ.Π. αναφέρει: «Δεν ανήκω στην Χρυσή Αυγή, δεν πάω. Ανήκω στην Νέα Δημοκρατία».

Ενώ λοιπόν η Κλάπα είχε στη διάθεσή της όλα αυτά τα στοιχεία, «χρέωσε» το περιστατικό στην Χρυσή Αυγή καθώς ελλείψει πραγματικών εγκλημάτων, έπρεπε να τα εφεύρει προκειμένου να στήσει την πολιτική σκευωρία.

Όλα αυτά τα στοιχεία παρουσιάστηκαν σήμερα στη δίκη, κατά τη διάρκεια της εξέτασης του μάρτυρα Seck Hadim (Σενεγαλέζος). Ο μάρτυρας ήταν φίλος με τον Καμερουνέζο ιδιοκτήτη του μπαρ και προσπάθησε αρχικά να μιλήσει για ρατσιστική επίθεση. Στην συνέχεια όμως, κατόπιν υποβολής επίμονων ερωτήσεων, υποχρεώθηκε να παραδεχθεί τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί στην γειτονιά και την καθολική αντίδραση των κατοίκων, όπως επίσης και το γεγονός ότι τα ανωτέρω άτομα δεν είχαν καμία σχέση με την Χρυσή Αυγή.

Η δίκη συνεχίζεται την Πέμπτη στην αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού με την κατάθεση του Τανζανού Salum Francis.

πηγή

H Frontex αποκαλύπτει τον ρόλο των ΜΚΟ: Ενθαρρύνουν και συνεργάζονται με τους διακινητές λαθρομεταναστών

H Frontex αποκαλύπτει τον ρόλο των ΜΚΟ: Ενθαρρύνουν και συνεργάζονται με τους διακινητές λαθρομεταναστών

Λάβρος και αποκαλυπτικός σχετικά με τον ρόλο των ΜΚΟ ήταν ο γενικός διευθυντής της Frontex Φαμπρίς Λεγκερί σε συνέντευξη που παραχώρησε στη γερμανική εφημερίδα Die Welt.

Αναφερόμενος κυρίως στις ΜΚΟ που δρούν στα χωρικά ύδατα ανάμεσα στην Ιταλία και την Λιβύη είπε ότι «πρέπει να αποφύγουμε να στηρίζουμε τη δράση των εγκληματικών δικτύων και των διακινητών της Λιβύης παραλαμβάνοντας μετανάστες ολοένα και πιο κοντά στις λιβυκές ακτές».

Εκμεταλλευόμενοι αυτό το γεγονός οι διακινητές «φορτώνουν όλο και περισσότερους μετανάστες σε επισφαλή σκάφη, χωρίς να τους εφοδιάζουν με αρκετό νερό και καύσιμα», συνέχισε. Υπενθύμισε δε με νόημα ότι το 40% των επιχειρήσεων διάσωσης σήμερα γίνεται από ιδιωτικά σκάφη και όχι από τις διεθνείς αποστολές που έχουν αναπτυχθεί στη Μεσόγειο.

Αυτό που ουσιαστικά λέει ο γενικός διευθυντής της Frontex είναι ότι υπάρχει μία συνεργασία μεταξύ των δουλεμπόρων και των ΜΚΟ, αδιάφορο αν είναι άτυπη ή όχι. Η ιδεοληπτική προθυμία των χρήσιμων ηλίθιων και των αργυρώνητων από τις ΜΚΟ εντείνει τις λαθρομεταναστευτικές ροές καθώς και την αναλγησία των δουλεμπόρων. Κάπως έτσι οι «ανθρωπιστές» γίνονται οι υπεύθυνοι για την δυστυχία των γηγενών και παράλληλα βάφουν με το αίμα των πνιγμένων τα χέρια τους.

Τα όσο είπε ο γενικός διευθυντής της Frontex παρότι ειπώθηκαν με έναυσμα την κατάσταση στην Ιταλία, ισχύουν πλήρως και στην Ελλάδα, όπου ΜΚΟ του Soros έχει σκάφος που παραλαμβάνει λαθρομετανάστες, ενώ άλλες ΜΚΟ διευκολύνουν με κάθε τρόπο το έργο των δουλεμπόρων. Μάλιστα, φυλλάδιο με κατάλογο των ΜΚΟ μοιράζεται από τους δουλεμπόρους στους λαθρομετανάστες, όπως είχαμε αποδείξει και ουδείς αργυρώνητος τόλμησε να απαντήσει.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-frontex-apokaluptei-ton-rolo-twn-mko-entharrunoun-kai-sunergazontai-me-to#ixzz4ZyslwGho

Σαρακοστή – Το νόημα της νηστείας

Σαρακοστή - Το νόημα της νηστείας

Άρθρο στην εφημερίδα “Εμπρός”

Αρχίζει σήμερα η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία διαρκεί από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου. Ονομάζεται «Μεγάλη» όχι λόγω της μεγάλης της διάρκειας, αλλά για να τονιστεί η σημασία της στην προετοιμασία μας για την Μεγάλη Εβδομάδα και τη συμμετοχή μας στα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ένα πνευματικό ταξίδι με προορισμό την «εορτή των εορτών», την Λαμπρή. Αρχικά, το νόημά της εκτός από αυτήν την πνευματική εγρήγορση, ήταν ταυτισμένο με την προετοιμασία των κατηχουμένων για το βάπτισμά τους κατά τη νύκτα του Μ. Σαββάτου, στην πασχαλινή Θεία Λειτουργία.

Η λέξη νηστεία προέρχεται από το αρνητικό «νη» και το «εσθίω» και σημαίνει απέχω από την τροφή. Όταν νηστεύουμε όμως, δεν σημαίνει μόνο ότι απέχουμε από κάποιες τροφές. Το σημαντικότερο μέρος της νηστείας είναι το πνευματικό. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Mην περιορίζεις όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι μόνο να μην κάνεις τίποτε άδικο. Να λύνεις κάθε δεσμό αδικίας. Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά πού σου χρωστάει. Κρέας δεν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Μολονότι εγκρατεύεσαι στο κρασί δεν εγκρατεύεσαι στις κακολογίες».

Στόχος μας είναι να βελτιωθούμε ως άνθρωποι, να καθαρίσουμε την ψυχή μας από τα πάθη, να ενισχυθούμε στον αγώνα για την απόκτηση της αρετής. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η τήρηση της νηστείας στην εποχή μας που χαρακτηρίζεται από την ασυδοσία, τον καταναλωτισμό, την γαστριμαργία, την φιληδονία, πάθη που αποχαυνώνουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Φυσικά η λήψη τροφής δεν είναι αμαρτία. Πρόκειται για εκούσια στέρηση που απαιτεί ψυχικό σθένος, ισχυρή θέληση και αγωνιστική διάθεση. Άλλωστε, έχει αποδειχθεί με επιστημονικές μελέτες, ότι η νηστεία με τρόπο που περιλαμβάνει βασικά στοιχεία της ελληνικής μεσογειακής διατροφής, μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα υγείας. Όμως η Εκκλησία δίνει στη νηστεία θεολογικό νόημα. Δεν πρόκειται μόνο για την υγεία του σώματος αλλά κυρίως για την υγεία της ψυχής.

Η νηστεία, για τους ορθόδοξους χριστιανούς, μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και την αμαρτία. Η αληθινή νηστεία συνοδεύεται από την αγάπη για τους συνανθρώπους μας και την ελεημοσύνη. Η διατροφή μας γίνεται πιο απλή και τα χρήματα που εξοικονομούμε τα προσφέρουμε στους φτωχούς. Η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής είναι περίοδος μετανοίας και πνευματικού αγώνα. Καταβάλλεται μια προσπάθεια να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας περισσότερο πνευματικά και όχι εγωιστικά. Είναι περίοδος περισυλλογής, αυτοσυγκέντρωσης και αυτοελέγχου. Είναι μια πορεία, ένας τρόπος που οδηγεί στην αυτοπειθαρχία και, με την βοήθεια της προσευχής, σε ψυχική αφύπνιση. Όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας προσπαθούν να μας εντάξουν σ’ αυτό το κλίμα της μετάνοιας και του πνευματικού αγώνα.

Ταυτόχρονα είναι περίοδος «χαρμολύπης» όπως λένε οι πατέρες της Εκκλησίας. «Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, φως, και την δική μας προσπάθεια μια πνευματική άνοιξη», όπως λέει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν. Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια ευκαιρία εσωτερικής αναζήτησης, εμβάθυνσης και αλλαγής. Για να αλλάξουμε τις εξωτερικές συνθήκες, για να πετύχουμε το καλύτερο για τους γύρω μας και την πατρίδα μας, πρέπει η αλλαγή να ξεκινήσει από μέσα μας. Μεταμορφώνοντας κανείς τον εαυτό του προς το καλύτερο, μπορεί να ξεκινήσει για να αλλάξει τον κόσμο.

Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, και εμείς σωματικά και πνευματικά, ώστε να υποδεχτούμε την Ανάσταση του Χριστού. «Νηστεύσωμεν νηστεία δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω, αληθής νηστεία, η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας. Η τούτων ένδεια, νηστεία εστίν αληθής και ευπρόσδεκτος».

Ιουστίνη Μ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/sarakosth-to-nohma-ths-nhsteias#ixzz4ZySlHJ8j

Ο επικήδειος του Giorgio Almirante για τον Μίκη Μάντακα

front-pageΣτο σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ κάνουμε χώρο από τα τρέχοντα θέματα μιας επικαιρότητας που επαναλαμβάνεται.
Συμφωνίες-προδοσίες, ψεύτικοι επαναστάτες, δάκρυα ανήμπορων επ’ αμοιβή «ξεγελασμένων» πολιτών, μαχαιριές και κενά λόγια πάνω από τα ερείπια της Ελλάδας.
Η «επικαιρότητα» θα επαναλαμβάνεται έτσι, μαύρη και αποκαρδιωτική, έως ότου κάποιοι πάρουν την απόφαση να βγουν από τους στοίχους της δουλείας, και να κοιτάξουν κατάματα τον Ήλιο της Ελευθερίας.
Οι πολλοί, οι δεμένοι εκούσια στο μαγκανοπήγαδο, αναρωτιούνται ποιοι είναι αυτοί οι «τρελλοί» που αφήνουν την σιγουριά μιας τακτοποιημένης ζωής για να απλώσουν το χέρι στα όνειρα και τις ελπίδες τους.
«Ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι
ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν…».
Σε έναν που συναντήθηκε με τον θάνατο και κέρδισε την ζωή, είναι αφιερωμένο το
εξώφυλλο της σημερινής ΕΜΠΡΟΣ. Σε καιρούς που γεννούν τα σκοτάδια, σημαιοφόρος της Ευρώπης των Εθνών, ο Μιχάλης Μάντακας είναι με τους αγώνες και την κληρονομιάπου άφησε σε ολόκληρη την Ελεύθερη Ευρώπη, ΠΑΡΩΝ!

 

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Ο γραμματέας του «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Giorgio Almirante, στην πλατεία της εκκλησίας των Δομινικανών «Παρθένος υπέρ την Minerva», (όπου το σκήνωμα της Αγίας Αικατερίνης – Ευφροσύνης της Σιένα), εμπρός σε χιλιάδες Συναγωνιστές, μετά την λειτουργία, εξεφώνησε τον επικήδειο στον ηρωικό νεκρό, λέγοντας τα ακόλουθα :

Ρωμαίοι ! Αυτή δεν είναι μία συγκέντρωση, είναι μια ιεροτελεστία !

Η Ελληνική Πατρίδα θα φυλάξει τα θνητά λείψανα του Μιχάλη Μάντακα, νεομάρτυρα μιας ιδέας, μιας τάξης αγωνιστών και πιστών που έχει υπερβεί τα σύνορα του τόπου μας για να συνενώσει σ’ ένα σύνδεσμο πολιτισμού, τάξης κι  ελευθερίας, το καλύτερο τμήμα των νέων γενεών του δυτικού κόσμου.

Εμείς, Μιχάλη Μάντακα, θα φυλάξουμε το πνεύμα σου, θα το διατηρήσουμε δίπλα στα υψηλόφρονα, δυνατά κι ευγενή πνεύματα του Βιργιλίου και του Στέφανου Ματτέϊ, στο όνομα των οποίων και για τους οποίους έπεσες*. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου δίπλα στα ανώτερα και ισχυρά πνεύματα των υπολοίπων, μικρών και μεγάλων, που δολοφόνησε  τα τελευταία χρόνια η κόκκινη βαρβαρότητα. Θα διατηρήσουμε το πνεύμα σου στο αξιοσέβαστο σύνθημα που μας δίδαξε μια γειτονιά της Ρώμης, όταν δίπλα από το μέρος όπου έπεσες  έγραψε: «Είχε μόνον ένα ελάττωμα,  το να  είναι ένας νεολαίος της δεξιάς !».

Το έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον σου, Μιχάλη Μάντακα, είναι αναμφίβολα, μαζί με τη φωτιά του Primavalle, το πιο λυσσαλέο έγκλημα που διαπράχθηκε από τους κόκκινους σε αυτήν την μεταπολεμική περίοδο. Δολοφονήθηκες, επειδή ένας δολοφόνος απελευθερώθηκε  από την φυλακή ! Δολοφονήθηκες, επειδή η  δικαιοσύνη εμποδίστηκε να ακολουθήσει την πορεία της ενάντια σ’ έναν δολοφόνο. Δολοφονήθηκες, επειδή δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί η δίκη γιά τον εμπρησμό του Primavalle.

Έτσι λοιπόν, αυτό είναι ένα έγκλημα εναντίον της Δικαιοσύνης, είναι ένα έγκλημα κατά του Κράτους. Και σ’ αυτό το σημείο το δίλημμα που ήδη έχουμε αναφέρει καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό. Δεν είμαστε πλέον γαλήνιοι, οπότε λέμε : Ή μας υπερασπίζεται το κράτος ή υπερασπιζόμαστε μόνοι μας τον εαυτό μας ! Τίποτα περισσότερο δεν θα πούμε γι’ αυτό, γιατί έχουμε το δικαίωμα και το καθήκον να μιλήσουμε, όχι μόνο στο όνομά μας, όχι μόνο στο όνομα της Εθνικής Δεξιάς, αλλά για λογαριασμό όλων των εντίμων πολιτών, εξ ονόματος όλων των Ιταλών οι οποίοι δεν θέλουν να υποκύψει η Ιταλία στους εγκληματίες, όποιοι κι είναι, ποινικοί ή πολιτικοί.

Συνεπώς λέμε: «Είτε το κράτος θα αμυνθεί ή οι πολίτες έχουν το δικαίωμα και το καθήκον να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους». Κι έχουμε το ιερό δικαίωμα και το ανώτερο καθήκον να παρέμβουμε και  να εκπροσωπήσουμε, με όρους πολιτικούς και ηθικούς, με όρους ακλόνητης άμυνας της ελευθερίας, όλους τους πολίτες που δεν νοιώθουν πλέον να τους εκφράζει αυτό το κράτος, σκοπεύοντας επίσης να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Μιχάλη Μάντακα, αυτό σημαίνει  για μας, πως δεν σε ξεχνάμε, αυτό σημαίνει για μας να μην λησμονήσουμε την θυσία σου!
Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση ούτε καν θα προφέρω την λέξη «εκδίκηση». Και βέβαια δεν προφέρω λέξεις παραίτησης ή ένοχης λησμονιάς, αλλά αποφασιστικότητα και θάρρους. Αυτή είναι μια προσευχή που υψώνεται σαν όρκος μπροστά σ’ ένα ναό, ένα ναό αφιερωμένο σε μιαν Αγία, η οποία ήξερε πως  η Αγάπη είναι Αγώνας ! (αναφορά στην Αγία Αικατερίνη της Σιένας).

 

Αυτό είναι το πνεύμα μας, η δέσμευσή μας, η συμφωνία μας, αυτό, Ρωμαίοι, είναι ο όρκος μας !

Και τώρα, στο όνομα του Μιχάλη  Μάντακα, ενός λεπτού σιγή: Ρωμαίοι, Προσοχή !

 mm

[Ο Βιργίλιος Ματτέϊ (22 ετών) -στέλεχος των «Εθνικών Εθελοντών»- και ο ανήλικος αδελφός του Στέφανος (8 ετών) (Virgilio και Stefano Mattei)  ήσαν γιοί του αγωνιστή του  «Iταλικού Κοινωνικού Κινήματος» Μάριο Ματτέϊ, που κάηκαν όταν το πατρικό τους σπίτι στην εργατική πολυκατοικία της συνοικίας Primavalle της Ρώμης, έγινε στόχος εμπρησμού. Οι αποδεδειγμένα δράστες – εμπρηστές  Achille Lollo, Manlio Grillo και Marino Clavo, που ήσαν μέλη της μπολσεβίκικης οργάνωσης «Εργατική Δύναμη», συνελήφθησαν, δικάστηκαν και όντας υπόδικοι ελεύθεροι με εγγύηση (!) ….. διέφυγαν (Βραζιλία, Νικαράγουα και άγνωστη διαμονή) με την βοήθεια  ,,, ανωνύμων «επωνύμων» κομμουνιστών και των «Ερυρθών Ταξιαρχιών». Μετά την δολοφονία η «διανόηση» της Αριστεράς  ισχυρίσθηκε πως  η πράξη ήταν «ξεκαθάρισμα λογαριαμών μεταξύ φασιστών !». Κατά την 7η ημέρα της δίκης των φονιάδων, άλλοι φονιάδες μπολσεβίκοι επετέθησαν εναντίον των Εθνικιστών νεολαίων που διαδήλωναν στο δικαστήριο, πυρπόλησαν τα γραφεία του Κινήματος και δολοφονήθηκε ο Μίκης Μάντακας, δραστήριος και αφοσιωμένος αγωνιστής, του «Πανεπιστημιακού Μετώπου Νεολαίας» του Κινήματος, όταν άοπλος εβλήθη από το όπλο του Alvaro Lojacono, του φονιά που ζεί… «ηρωικός» με ψευδώνυμο στην Ελβετία.]

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ, φ.189)

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας – Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Gabriele Adinolfi στο “Εμπρός”: Ο Μίκης Μάντακας θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας - Αποτελεί σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης!

Ζούμε σε έντονους πολιτικά καιρούς και συχνά απορροφούμαστε από την δική μας καθημερινή μάχη με τους εαυτούς μας και τους εχθρούς του Έθνους, με την ανοησία και την μικροψυχία, την προδοσία και την αδιαφορία, τόσο που, κάποτε ξεχνάμε πως πριν από μας, κάποιοι -που τιμούμε ενιαυσίως- αγωνίστηκαν σε εξίσου άγριους καιρούς. Ο Μίκης Μάντακας είναι ένας από αυτούς που δεν ευτύχησαν να δουν τον ποταμό του Ελληνικού Εθνικισμού να φουσκώνει με το κίνημα της Χρυσής Αυγής, αγωνίστηκε όμως με κάθε ικμάδα της ύπαρξής του τον αγνό και ανιδιοτελή αγώνα των εκατοντάδων Εθνικιστών που προηγήθηκαν, και τους οποίους οφείλουμε να μνημονεύουμε και να τιμούμε.

Ο Έλληνας εθνικιστής φοιτητής, που δολοφονήθηκε από ακροαριστερούς στην Ιταλία, τον Φεβρουάριο του 1975, είναι σύμβολο των αγώνων του Εθνικιστικού κινήματος σε ολόκληρη την Ευρώπη, και η άνανδρη δολοφονία του σημείο αναφοράς των αγώνων ιδιαιτέρως των Ιταλών Εθνικιστών. Από κεντροαριστερή οικογένεια, παππούς του ήταν ο στρατηγός Εμμανουήλ Μάντακας που πολέμησε στις τάξεις των κομμουνιστών του ΕΛΑΣ εναντίον των δυνάμεων του Ελληνικού στρατού, πατέρας του ο ταξίαρχος ε.α. Νικόλαος Μάντακας και μητέρα του η Καλλιόπη, δεδηλωμένοι αντίπαλοι του Εθνικισμού. Παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού και του Γυμνασίου στον οικισμό Παπάγου Αττικής, και τον Σεπτέμβριο του 1969 εγκαταστάθηκε στην Μπολόνια, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα της Ιατρικής Σχολής. Το 1972, σε μια εποχή που η Ιταλία δονούνταν από το σύνθημα «Chiave 36-Fascista dove sei?» («Κρατάμε κλειδί-κάβουρα- πού κρύβεσαι, φασίστα;») ο Εθνικιστής Μάντακας φεύγει από την Μπολόνια, προπύργιο της Ιταλικής Αριστεράς λόγω των επιθέσεων σε βάρος του, μια από τις οποίες τον καθήλωσε στο κρεβάτι για 40 μέρες, και εγκαθίσταται στην Ρώμη όπου συνεχίζει τις σπουδές του στην σχολή του Πανεπιστημίου «La Sapienza».

Γίνεται μέλος του Ε.Σ.Ε.Σ.Ι., του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας και Νέων Επιστημόνων Δυτικής Ευρώπης, και τον Δεκέμβριο του 1974, στο τμήμα σπουδαστών της F.U.A.N., (Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικιστικής Δράσης), της φοιτητικής οργανώσεως της Νεολαίας του «Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος» M.S.I. (Movimento Sociale Italiano-Destra Nationale), συγκεντρώνοντας γύρω του ιδιαίτερα τους Έλληνες φοιτητές. Για την έντονη Ιστορία της εποχής, τους αγώνες των Εθνικιστών και την δολοφονία του Μιχάλη Μάντακα, μιλά στο ΕΜΠΡΟΣ ο Gabriele Adinolfi, ο ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, που έζησε την εποχή ως φοιτητής ενταγμένος στο MSI από το 1968 στην Ρώμη, και αποτελεί και ο ίδιος μέρος της.

Ο Εθνικιστής φιλόσοφος και συγγραφέας Gabriele Adinolfi συνομίλησε με το «ΕΜΠΡΟΣ» και φωτογραφήθηκε κάτω από την σημαία της Χρυσής Αυγής

Τον ρωτούμε για την εποχή και τα γεγονότα που συνδέονται με την δολοφονία του Μάντακα. «Η ένοπλη πάλη ξεκίνησε στην Ιταλία από την άκρα αριστερά η οποία είχε την βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών του ανατολικού μπλοκ, ήταν οπλισμένη από το Ισραήλ και υποκινούμενη από τους Άγγλους. Οι ακροδεξιές ομάδες αναγκάστηκαν να απαντήσουν για καθαρή άμυνα. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά όλα όσα συνέβησαν. Ήταν οι μέρες του δίκης του Achille Lollo ο οποίος είχε δολοφονήσει, βάζοντας φωτιά στο διαμέρισμα τους, μια ολόκληρη οικογένεια εθνικιστών, την οικογένεια Mattei. Οι συναγωνιστές, μετά από συγκρούσεις με τους αριστερούς, μπόρεσαν και κατέλαβαν την αίθουσα του δικαστηρίου όπου εκδικαζόταν η υπόθεση, αλλά μόνο για μια μέρα. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1975, η αστυνομία εμπόδισε τους συναγωνιστές να μπουν στην αίθουσα πάλι, και ακολούθησαν συγκρούσεις. Οι δικοί μας συγκρούστηκαν και με τους αριστερούς οι οποίοι επετέθησαν με πιστόλια. Ο Μίκης Μάντακας, σκοτώθηκε μπροστά στα γραφεία του MSI και θα παραμείνει για πάντα στις καρδιές μας. Ένας Έλληνας που δολοφονείται στην Ρώμη, αποτελεί ένα σύμβολο για την Ευρώπη της Παράδοσης, που είναι βαμμένη με αίμα».

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες ρίχθηκαν εκατοντάδες σφαίρες, από τουλάχιστον πέντε διαφορετικά άτομα. Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον Μάντακα. Η μία σφηνώθηκε εσωτερικά του δεξιού κροτάφου του. Οι νεολαίοι του F.U.A.N. και μέλη του «Fronte Della Gioventu», τον μεταφέρουν στο εσωτερικό των γραφείων όπου παραμένουν, παρά τις νέες επιθέσεις που δέχονται, χωρίς να επεμβαίνει η αστυνομία, αφήνοντας τους ακροαριστερούς να κάνουν ανενόχλητοι την δουλειά τους. Με την λήξη των συγκρούσεων, ένα όχημα της Πυροσβεστικής παρέλαβε το Μάντακα και τον μετέφερε στο νοσοκομείο Santo Spiritο, όπου έπεσε σε κώμα. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο San Camillus, όπου ο χειρουργός καθηγητής Καρπάνο δήλωσε : «…Το βλήμα μπήκε στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο του κρανίου, κάνοντας να εκραγεί ο εγκέφαλος…». Στις 18:30 της 28ης Φεβρουαρίου 1975, η καρδιά του Μίκη Μάντακα σταμάτησε. Στην νεκροψία, βρέθηκαν στο σώμα του δύο σφαίρες από όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.

Από τους δολοφόνους του, ο Fabrizio Panzieri συνελήφθη λίγη ώρα αργότερα μετά από καταδίωξη. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 9 ετών και 6 μηνών ως φυσικός αυτουργός, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με την καταβολή εγγυήσεως και περιοριστικούς όρους, και στην συνέχεια διέφυγε και έγινε επιχειρηματίας στην Νικαράγουα. Ο Alvaro Lojacono, με υπόδειξη μελών του M.S.I. και της F.U.A.N. που ήταν στο δικαστήριο και τον αναγνώρισαν να πυροβολεί, καθώς και αστυνομικών που ήταν παρόντες, αναζητήθηκε αλλά δεν βρέθηκε στο πατρικό του σπίτι. Ο πατέρας του, Giuseppe Lojacono, ήταν γνωστός ευκατάστατος οικονομολόγος και συνεργάτης στο «Ινστιτούτο για τη Μελέτη του Οικονομικού Προγραμματισμού». Ως συμπαραστάτες του υπέγραψαν γνωστά ονόματα της αριστερής νομενκλατούρας όπως ο Ντάριο Φο και ο Alberto Moravia. Ο Lojacono έγινε μέλος της αριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης «Ένοπλοι Κομμουνιστικοί Σχηματισμοί», και στην συνέχεια των «Ερυθρών Ταξιαρχιών».

Τον Μάρτιο του 1977 αθωώθηκε, «λόγω ελλείψεως επαρκών στοιχείων που να αποδεικνύουν την συμμετοχή του». Η οργάνωση «Κόκκινη Βοήθεια», η οποία χρηματοδοτούνταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, φρόντισε να υπάρχουν τα οικονομικά μέσα ώστε να πληρωθούν οι δικηγόροι και να παρασχεθεί βοήθεια στους κρατουμένους. Ο Lojacono συμμετείχε στις 16 Μαρτίου 1978, στην ομάδα των Ερυθρών Ταξιαρχιών που απήγαγε τον ιταλό Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο και σκότωσε τον σωματοφύλακά του. Χρησιμοποιώντας τις οικογενειακές του διασυνδέσεις και με τη βοήθεια βουλευτών της Ιταλικής αριστεράς, διέφυγε στην Αλγερία και έπειτα στην Ελβετία. Συνελήφθη και παρέμεινε έντεκα χρόνια στην φυλακή για την δολοφονία του δικαστή Tartaglione, όμως για την δολοφονία του Μάντακα, για την οποία καταδικάστηκε σε 16 χρονιά φυλάκισης, δεν παρέμεινε ούτε μια μέρα στην φυλακή. Το 1999, οι δολοφονίες που διέπραξε παραγράφηκαν. Έζησε στην Βραζιλία, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 2000 συνελήφθη από την Γαλλική αστυνομία. Οι δικηγόροι του, κατάφεραν να μην εκδοθεί στην Ιταλία, και έκτοτε ζει στην Γαλλία, παρ’ ότι εκκρεμεί σε βάρος του καταδίκη σε ισόβια για συμμετοχή του σε άλλη δολοφονία.

Επιμνημόσυνη δέηση για το Μίκη Μάντακα, έγινε την Δευτέρα 3 Μαρτίου 1975 στον ναό της Santa Chiara στην Piazza della Minerva στη Ρώμη, την οποία παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι. Οι οπαδοί του MSI δέχθηκαν επιθέσεις την ώρα που πήγαιναν στην τελετή, με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις και συλλήψεις. Ο Τζόρτζιο Αλμιράντε, Γραμματέας του MSI, εκφώνησε τον επικήδειο στα σκαλιά του ναού. Η σορός του Μιχάλη Μάντακα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1975, και η κηδεία του έγινε την ίδια μέρα, παρουσία λίγων συγγενών και οικογενειακών φίλων.

Το όνομα του Μάντακα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, δόθηκε σ’ ένα τμήμα του «Μετώπου Νεολαίας». Η ομάδα «Κύκλος Μίκης Μάντακας» που λειτουργούσε στα πλαίσια της Νεολαίας του M.S.I., εξέδιδε το περιοδικό «Lotte C.M.M.» κι ένα από τα χαρακτηριστικά μηνύματα του, ήταν το «Δεν είμαστε το δηλητήριο, είμαστε το ΑΝΤΙΔΟΤΟ». Οι τοίχοι στα γραφεία των οργανώσεων «Casa Pound», «Forza Nuova», «Fiamma», «La Destra», κοσμούνται με την αφίσα του την οποία συνοδεύει η λέξη «Presente»-«Παρών». Στην Piazza del Risorgimento, την «Πλατεία Μίκη Μάντακα» που ο Μάντακας πότισε με το αίμα του, οι Ιταλοί εθνικιστές με τη συμμετοχή και Ελλήνων εθνικιστών, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο, στις 28 Φεβρουαρίου και διοργανώνουν τελετή μνήμης. Μετά την δολοφονία του Μάντακα, κατά την απάνθρωπη και μισαλλόδοξη συνήθειά τους, οι ακροαριστεροί και οι οπαδοί τους έγραψαν στους τοίχους της Ρώμης, μακάβρια συνθήματα όπως «10-100-1000 Mantakas». Οι βιαιότητες της αριστεράς συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες και στις 13 Μαρτίου ο νεολαίος Sergio Ramelli, δέχθηκε δολοφονική επίθεση και υπέκυψε μετά από 47 ημέρες πάλης με το θάνατο. Το 1980, με σκοπό την διάλυση του Εθνικιστικού Κινήματος των Ιταλών αγωνιστών, στήθηκε η υπόθεση της βομβιστικής επίθεσης στην Μπολόνια.

Ο Gabrielle Adinolfi θυμάται: «Στην πραγματικότητα στην Μπολόνια βρίσκονταν πέντε ακροαριστεροί. Δυο από αυτούς σκοτώθηκαν από την βόμβα την οποία μετέφεραν. Ένας έκτος έχασε το διαβατήριό του στην περιοχή, αλλά όπως και σε άλλες περιπτώσεις, κανείς τους δεν διώχθηκε. Μετά από μέρες, δυο από τους παρευρισκόμενους στην Μπολόνια, έχασαν την ζωή τους μεταφέροντας εκρηκτικά στην Νότια Ιταλία. Σύμφωνα με τις έρευνες των μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας, αυτοί θυσιάστηκαν από κάποιους άλλους αφού το υλικό εξερράγη με ηλεκτρονική παρεμβολή από μακριά. Ο συνταγματάρχης Ostrowski της Mossad ανέλαβε την ευθύνη του γεγονότος για λογαριασμό του Ισραήλ». Τον ρωτούμε για την πορεία των σημερινών εθνικιστικών κινημάτων στην Ευρώπη και αν έχουν διδαχθεί από τις εμπειρίες των παλιότερων.

«Στην Ανατολική Ευρώπη είναι αντιδραστικά και κοινωνικά τα κινήματα. Στην Κεντρική Ευρώπη είναι ριζοσπαστικά και θεωρητικά, ενώ στην Δύση είναι ναρκισσιστικά και όχι αποτελεσματικά. Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι ξεχωριστές και με μεγάλη ένταση. Νομίζω ότι οι εθνικιστές πάσχουν από ένα σύνδρομο κατωτερότητας και πιστεύουν αρκετά την ισραηλινή και κομουνιστική προπαγάνδα. Αισθάνονται επάνω τους διάφορες ενοχές που δεν έχουν». Και το Αύριο της Ευρώπης; Θα καταφέρουν οι Εθνικιστές να λειτουργήσουν καταλυτικά στην δημιουργία μιας νέας Ευρώπης; «Το ελπίζω», απαντά. «Μια Ευρώπη συνομοσπονδιακή, με αρχές αυτοκρατορικές, είναι ακόμη δυνατόν να υλοποιηθεί, και είναι η μόνη ελπίδα».

ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ του Ιουλίου του 2015, ο κ. Adinolfi έστειλε αποκλειστικά για την Χρυσή Αυγή ένα μήνυμα το οποίο είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Μέσα σε λίγες γραμμές αναλύει τους λόγους για τους οποίους θα ψήφιζε ΟΧΙ, εάν ήταν Έλληνας. “Θα ψήφιζα ΟΧΙ γνωρίζοντας ότι πρόκειται για κάτι το τραγικά γελοίο, που προορίζεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να χειροτερέψει την κατάσταση. Αλλά δεν θα μπορούσα να ψηφίσω ΝΑΙ διότι θα σήμαινε την εδραίωση μιας κατάστασης σκλαβιάς, την οποία δεν θα ανεχόταν ούτε ένας είλωτας. Παρατηρώντας λοιπόν από έξω, σαν ΕλληνοΡωμαίος, θα ήλπιζα σε μια ήττα του ΟΧΙ για να φύγει από την μέση ο Τσίπρας και το τσίρκο των γραικύλων του, και γιατί στηρίζω πολλά στην Χρυσή Αυγή.

Σαν Ευρωπαίος τώρα. Σαν Έλληνας, Ρωμαίος, Γερμανός και Κέλτης, δεν θα δεχόμουνα την λογική που θέλει την σύγκρουση Τρόικα – Ελλάδα, διότι είναι διπλά λάθος. Από την μια μεριά ο Τσίπρας και οι γραικύλοι του αντιπροσωπεύουν μονάχα μερικά συμφέροντα παρασίτων, τα οποία στηρίζονται σε κοσμοπολίτες αντιευρωπαίους. Από την άλλη διότι η Τρόικα με όλη την ισχύ που διαθέτει αποτελεί πάντα έναν συμβιβασμό. Έναν συμβιβασμό τον οποίο η Γερμανία με την οικονομική της δύναμη, την βιομηχανία και την διπλωματία είναι πάντα σε θέση να εκφέρει μια πολιτική φωνή ένωσης και επομένως είναι από όλους αυτή η υπεύθυνη αλλά όχι αυτή που αποφασίζει για όλα. Έχει την μειοψηφία στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, όπου σχεδόν πάντα η Bundesbank είναι αναγκασμένη να προσκυνάει, έχει ηττηθεί στο ΔΝΤ, όπου έχουν κυριαρχήσει οι Αμερικάνοι, με αποτέλεσμα η Γερμανία να μην έχει ισχύ πάνω στην Ελλάδα, όπως δεν έχει πάνω στην Ουκρανία. Αυτοί που έριξαν την Ελλάδα στον γκρεμό ήταν οι διεθνής τοκογλύφοι, αυτοί που χειρίζονται το δολάριο και την στερλίνα. Η ιδιαιτερότητα του κυριακάτικου δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, με πολλές πιθανότητες θα είναι υπέρ της Τρόικας, ακόμη και σε περίπτωση που νικήσει το ΟΧΙ, και, κάνοντας μια τελευταία ανάλυση, θα μειώσει και άλλο την επιρροή της Γερμανίας στην Ευρώπη με αβαντάζ υπέρ των ΗΠΑ, της Αγγλίας και ό,τι άλλο φέρουν μαζί τους οι νέοι άρχοντες στον κόσμο. Εκτός και αν η κινητοποίηση παράξει στην Ελλάδα αποτελέσματα που σε μορφή ντόμινο θα μετακινήσουν το βάρος από ένα βαθύ σκοτάδι σε μια Αυγή.

Η επιθυμητή εναλλακτική λύση, είναι η Γερμανία να μπορέσει να διαλέξει τελικά μια οργανική συμμαχία με τις τσακισμένες από τους τοκογλύφους, οικονομίες, οι οποίοι, αφού τις τελείωσαν πρώτα, τώρα κάνουν τους λογοκριτές της πολιτικής λιτότητας. Μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Με λίγες λέξεις, δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Αν γινόταν σε μέρη όπως η Ιταλία, δεν θα έκανα τίποτα άλλο εκτός από εμετό. Στην Ελλάδα όμως υπάρχει ακόμη κάτι δυνατό μέσα στις φλέβες του λαού και ελπίζουμε ότι θα κάνουν το μεγάλο χτύπημα. Αλλά οι Έλληνες που είναι μέσα στην φτώχεια, όχι όμως ταπεινωμένοι, απαντάνε με περηφάνια σε όλους, με την φράση που ο Λεωνίδας είπε στον Ξέρξη: ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Έτσι μόνο θα κάνουμε την Ευρώπη των Εθνών. Με την Αθήνα, την Ρώμη, το Βερολίνο και χωρίς την Lagarde, τις Επιτροπές, τον Τσίπρα, τον Renzi, και γενικά όλα τα παιδιά του Soros”.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/gabriele-adinolfi-sto-empros-o-mikhs-mantakas-tha-parameinei-gia-panta-stis#ixzz4ZxrbuASs

ΕΓΕΡΘΗΤΙ φ.189

Πώς να μην γίνεις κύμβαλο αλαλάζον

Πώς να μην γίνεις κύμβαλο αλαλάζον

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Εκεί που τελειώνουν οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» υπάρχουν οι Εθνικιστές!», έγραψε σε άρθρο του την περασμένη εβδομάδα, ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής, Νικόλαος Μιχαλολιάκος, και τα γραφόμενά του, που έδωσαν απάντηση σε όσους καμώνονται πως είναι πατριώτες μα όχι Χρυσαυγίτες, αλλά «από τους άλλους», επισφραγίστηκαν με μια συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες.

Εδώ και κάποιον καιρό, Γάλλοι εθνικιστές, ήθελαν να μου γνωρίσουν έναν Έλληνα Εθνικιστή που ζει στην Γαλλία, και είναι «πολύ μορφωμένος». Δεν συναντηθήκαμε όταν ταξίδεψα για να μιλήσω σε Ευρωπαίους συναγωνιστές τον καιρό της αιχμαλωσίας του Αρχηγού και των συναγωνιστών μας, και αυτό μου έκανε τότε εντύπωση. Με την μεσολάβηση κοινού γνωστού, βρεθήκαμε ένα βράδυ, να συνομιλούμε διαδικτυακώς. Ο άνθρωπος είχε αποστηθίσει ιστορικά πρόσωπα, Συνθήκες και ημερομηνίες, τα οποία έριχνε στη συζήτηση όπως ο ζογκλέρ πετά στον αέρα τα μπαλάκια του. Η ναρκισσιστική του έξαρση, εξελίχθηκε σε εμετικό ανθελληνισμό.

Την άποψή του για την θρησκεία (γιατί να μην γίνουν οι Έλληνες, Ουνίτες, αναρωτήθηκε, λείχοντας τους Δυτικούς σιτιστές του), συνόδευε έκδηλη απέχθεια και για την Ορθοδοξία και για την αρχαία ελληνική θρησκεία, την οποίαν αποκάλεσε «βρωμερή». Η αποστροφή του για την διαχρονική θρησκευτικότητα των Ελλήνων, συνοδευόταν από περιφρόνηση για τους ίδιους τους Έλληνες, που ξεπερνούσε μια απλή διαπίστωση για την παρακμή στην οποίαν έχουν οδηγηθεί από τις ηγεσίες τους- των θρησκευτικών συμπεριλαμβανομένων-. Για τον «διαβασμένο», οι Έλληνες είναι μια μάζα αδαών, την οποίαν δεν θα καταδεχόταν να μυκτηρίσει, γιατί δεν αντιλαμβάνονται το μεγαλείο των συλλογισμών του. Στην κατάκριση του «διανοουμένου» μπήκε υπαινικτικά και χυδαία, η Χρυσή Αυγή και τα στελέχη της. Πόσο γελοίος γίνεσαι, σοφιστή!

Κάθε Έλληνας που του δόθηκε το προνόμιο να ενεργεί στο δημόσιο πεδίο, και παρουσιάζεται για Εθνικιστής, έχει μια μεγάλη υποχρέωση: «ώσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευρά», να παρέχει στον λαό τα εργαλεία της ανάπτυξης και της προόδου, ειδάλλως, προδίδει και τον εαυτό του, και το τάλαντο και Αυτόν που του το παρεχώρησε. Η συνομιλία επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, στα είκοσι τόσα χρόνια που καταθέτω ψυχή και σκέψη και ζωή στο Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της Χρυσής Αυγής, την εκπεφρασμένη πεποίθησή μου πως το Αύριο της Πατρίδας μας δεν περιμένει κρεμασμένο στους τοίχους των σπουδαγμένων, αλλά ζει στα στήθη των αγωνιστών.

Μπορεί και να είναι Έλληνες του πνεύματος, σαν τον Αισχύλο ή τον Μαβίλη, μα είναι πρωτίστως Πολεμιστές. Μπορεί να μην είναι τριαντάφυλλα σε πίνακες ρομαντικών ζωγράφων, μα η αντίσταση της Ζωής γίνεται έκδηλη εκεί κάτω, στα χορτάρια που, σε πείσμα του βίαιου καταναγκασμού, σπρώχνουν την πίσσα και το τσιμέντο, διεκδικούν κι ανοίγουν τον δρόμο της Φύσης, τον δρόμο της Ζωής. Κι όταν η Φύση βρει τον δρόμο της, μπορεί ο Άνθρωπος να την κάνει κόσμημα στον κήπο του, τροφή για τα παιδιά του, οξυγόνο για τους πνεύμονές του. Αυτές τις κρίσιμες για το Έθνος μας εποχές, μέσα στις μεταβατικές για την ανθρωπότητα περιστάσεις, όπου κρίνεται αν ο Άνθρωπος θα αντικατασταθεί από το τεχνολογικό ανδρείκελο, και θα γίνει υποχείριο μιας ηλεκτρονικής πλακέτας, η κατάκτηση του Χώρου, εξωτερικού και εσωτερικού, αποτελεί αδήριτη προτεραιότητα.

Χρειαζόμαστε και πρέπει να δημιουργήσουμε Χώρο και Χρόνο ώστε να θέσουμε σε λειτουργία τις λύσεις που έχει ανάγκη η Πατρίδα μας. Και οι λύσεις δεν βρίσκονται στους τόμους των μεταπτυχιακών που γράφονται για να τσοντάρουν σε μισθούς και να κομίζουν επιδοτήσεις σε φορείς ενός διανοουμενίστικου ναρκισσισμού, καθόλου επικίνδυνου για το Σύστημα. Βρίσκεται στην καρδιά, τον νου και το αίμα εκείνων των Ελλήνων που δεν τους άγγιξε η μόλυνση αυτών που μηρυκάζουν πως είναι «ελεύθερα πνεύματα» και «δεν μπαίνουν σε καλούπια», ενώ είναι με δική τους θέληση, δούλοι, στην χειρότερη μορφή δουλείας. Οι περιφερόμενοι νεκροί, που θαρρούν πως είναι ανώτεροι από τον «χωριάτη», είναι μια ρουφήχτρα που αποστερεί ικμάδα από τον αγώνα για το Μέλλον. Αν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, μα δεν έχω αγάπη για την Πατρίδα μου και τον Λαό μου, «γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Εμείς οι Έλληνες έχουμε την εύνοια της Τύχης να μπορούμε να πίνουμε από το γάργαρο νερό του Παρνασσού, να νιβόμαστε στην κρήνη της Αγιά Σοφιάς και να μεθούμε με το κρασί του ’21. Όσοι μελετούμε και θαυμάζουμε, την δική τους Ιστορία, την έγραψαν. Το βιβλίο τους έκλεισε. Εμείς, θα δώσουμε μορφή στην Ιστορία όχι μηρυκάζοντας το παρελθόν, αλλά γράφοντας την δική μας Ιστορία, με τις δικές μας ζωές και τις δικές μας πράξεις. Έκλεισα την επικοινωνία με τον «Έλληνα διανοούμενο», και για να ανασάνω ελεύθερο αέρα, άνοιξα το παράθυρο στην αθηναϊκή νύχτα, κι έβαλα να ακούσω δυο τραγούδια του τόπου μας, από αυτά που τραγουδούν ακόμα οι Έλληνες στις ράχες των βουνών μας. Ένας Ησίοδος έγραψε την Θεογονία, βόσκοντας τα πρόβατά του στον Ελικώνα. Κι αυτό εμένα μου αρκεί.

Δυναμική παρουσία του Ε.ΛΑ.Μ. στο μνημόσυνο του Γρηγόρη Αυξεντίου – Φωτορεπορτάζ

«Γρηγόρη ζεις, εσύ μας οδηγείς» βροντοφώναξαν οι ΕΛΑΜίτες στον Μαχαιρά

Έντονη και με παλμό ήταν η παρουσία των ΕΛΑΜίτων στην Ιερά Μονή Μαχαιρά το πρωί της Κυριακής 26/2/2017 όπου τελέστηκε το μνημόσυνο του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου, τιμώντας τον Σταυραετό του Μαχαιρά που στις 3 Μαρτίου 1957 έγινε ολοκαύτωμα στο κρησφύγετό του, διδάσκοντας σε όλους εμάς πως πεθαίνουν οι Έλληνες.

Τις απόκρημνες κορφές του Μαχαιρά δονούσαν αντιομοσπονδιακά συνθήματα, όπως «Ντροπή, Ντροπή Ομοσπονδιακοί – Ο Αυξεντίου Πέθανε για Κύπρο Ελληνική», στέλνοντας το μήνυμα σε κάθε ομοσπονδιακό πολιτικάντη πως καμία λύση ομοσπονδίας δεν θα γίνει ανεκτή σε χώμα που ποτίστηκε με αίμα Ελληνικό.

Στεφάνια εκ μέρους του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) κατέθεσαν ο πρόεδρος του κινήματος των Ελλήνων Εθνικιστών Χρίστος Χρίστου και ο βουλευτής Αμμοχώστου Λίνος Παπαγιάννης, υπό το έντονο και παρατεταμένο χειροκρότημα των παρευρισκομένων.

Στην Κύπρο του 2017 άπαντες καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο, με τον Γρηγόρη ή με τον Μουσταφά. Οι ΕΛΑΜίτες με την δυναμική τους παρουσία στα βουνά του Μαχαιρά έστειλαν το μήνυμα πως θα ακολουθήσουν τον δρόμο της Λευτεριάς που χάραξε ο Γρηγόρης.

Ενώ έδωσαν όρκο τιμής πως όσοι επιλέξουν να πορευτούν με τον Μουσταφά για να «λύσουν» το Κυπριακό με τον οδυνηρό συμβιβασμό της ομοσπονδίας θα βρουν απέναντί τους χιλιάδες ασυμβίβαστους ΕΛΑΜίτες βροντοφωνάζοντας το σύνθημα «Η Κύπρος Δεν Πωλείται, Γιατί Περιφρουρείται».