ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας (Για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων)

empros-istoriki_eikona__article

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/peri-eleutherias#ixzz40sdNOkMD

Εμείς και οι «εθνικόφρονες» – Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

Εμείς και οι «εθνικόφρονες» - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

“Γιατί Χρυσή Αυγή” – Οι Εθνικιστές και ο Φιλελευθερισμός

Από της πτώσεως της Πόλεως όλοι σας μοιρολογάτε εθνικώς και μπακαλεύεστε άριστα ατομικώς”. Περικλής Γιαννόπουλος

Αργά ή γρήγορα, μοιραία έρχονται εκλογές. Εκλογές στις οποίες όπως όλα δείχνουν την πρώτη θέση θα καταλάβει η Νέα Δημοκρατία. Η Ν.Δ., η οποία είναι ξεκάθαρο ότι πορεύεται ολοταχώς προς το κέντρο και προς στελέχη ακόμη της αριστεράς, αλλά η οποία δεν θα παραλείψει την ψηφοθηρία της και στον εθνικό και πατριωτικό χώρο. Έτσι λοιπόν, σε επίπεδο κομματαρχών θα εμφανιστούν και πάλι κάποιοι “κομμουνιστοφάγοι”, οι οποίοι θα ζητήσουν να τους ψηφίσουν εθνικιστές και πατριώτες για να… διώξουν την αριστερά!

Συνηθισμένη τακτική και καθόλου πρωτότυπη. Είναι όμως και πειστική; Ασφαλώς και δεν είναι για όσους διαθέτουν κρίση, για όσους ακούνε σε κάθε ευκαιρία τους εκπροσώπους της Ν.Δ. να υμνούν την αριστερά μέσα στη βουλή και να λένε ότι… σέβονται τους αγώνες της! Η Ν.Δ. όμως σε όλες τις περιπτώσεις είναι μία παράταξη φιλελεύθερη και ο φιλελευθερισμός δεν είχε ουδέποτε και δεν είναι δυνατόν να έχει σχέση με τον Εθνικισμό.

Η απόλυτη κυριαρχία του ατόμου, η επιθυμία για κέρδος μέσα από τους αδίστακτους νόμους της παραγωγής και της κατανάλωσης, να τι είναι ο φιλελευθερισμός. Και η Πατρίδα, το Έθνος, η Ιστορία είναι γράμματα νεκρά στην αμείλικτη γλώσσα του κέρδους. Ο φιλελευθερισμός είναι “σπέκουλα”, είναι μίζα και το κέρδος θέλει ησυχία, θέλει καταναλωτές και όχι πατριώτες και πολύ περισσότερο Εθνικιστές. Για τους νόμους της αγοράς οι Εθνικοί Ήρωες, οι Μύθοι είναι άχρηστα ρημάδια ενός κόσμου που πέθανε.

Οι «Εθνικόφρονες»…

Οι φιλελεύθεροι βλέπουν τον κόσμο μέσα από τον κόσμο του χρήματος και εμείς οι Εθνικιστές κάτω από την σκληρή και αμείλικτη κρίση της Ιστορίας και γι’  αυτό εμείς οι Εθνικιστές δεν είμαστε φιλελεύθεροι και οι φιλελεύθεροι δεν είναι Εθνικιστές. Σε αντίθεση με τους Εθνικιστές μεγάλοι υπέρμαχοι του φιλελευθερισμού είναι οι “Εθνικόφρονες”…

Οι «Εθνικόφρονες» είναι αυτοί, οι οποίοι κατά πως λέει η λέξη φρονούν… εθνικά εντός πολλών εισαγωγικών. Όπως ακριβώς και οι «προοδευτικοί», που αγωνίζονται δήθεν για τα συμφέροντα του λαού. Οι «Εθνικόφρονες» δεν είναι πολιτική παράταξη, είναι επάγγελμα. Οι «εθνικόφρονες» ήταν και είναι πάντα με το «γκουβέρνο», όποιο κι αν είναι αυτό, προσβλέπουν πάντοτε με λαχτάρα στις αρχές, όποιες κι αν είναι αυτές. Οι «εθνικόφρονες», αυτοί δηλαδή, που δεν φρονούν εθνικά, αλλά ισχυρίζονται ότι φρονούν εθνικά για να τα έχουν πάντοτε καλά με την εξουσία δεν είναι τίποτε άλλο από την θλιβερή επιβίωση των ραγιάδων της τουρκοκρατίας.

Δεν θα μιλήσουμε στο κείμενο το σημερινό για τους κατ’ επάγγελμα αριστερούς, τους «προοδευτικούς», οι οποίοι αποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος και οι οποίοι μισούν και μάχονται το οτιδήποτε εθνικό. Θα μιλήσουμε για τους «εθνικόφρονες».

Για τους «εθνικόφρονες», που απόλυτα τους εξέφρασε η Ν.Δ. το 1974 όταν είπε το «η Κύπρος είναι μακριά». Για τους «Εθνικόφρονες» οτιδήποτε ευρίσκεται μακριά από το στενό προσωπικό τους συμφέρον είναι μακριά, είτε είναι η Κύπρος, είτε είναι η Σμύρνη, είτε είναι η Βόρειος Ήπειρος. Στην δεκαετία του ’50 χειροκροτούσαν τον Καραμανλή γιατί έκλεισε, όπως έκλεισε…, το Κυπριακό και μας «απήλλαξε», όπως έλεγαν, από μία γάγγραινα. Ήταν αυτοί οι ίδιοι οι οποίοι είδαν στην Ουάσιγκτον, την στοργική μητέρα, η οποία θα μας έσωζε από όλα τα δεινά, όπως ακριβώς έβλεπαν με ελπίδα, αταλάντευτη πίστη και πνεύμα υποταγής  οι «προοδευτικοί» την μαμά Μόσχα. Και οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» πάντοτε προσβλέπουν κάπου έξω από την Ελλάδα.

Οι «εθνικόφρονες», ο κομμουνισμός και οι Τούρκοι

Για τους «εθνικόφρονες» ο κομμουνισμός κάποτε ήταν το απόλυτο κακό, ήταν οι ανθέλληνες, οι Εαμοβούλγαροι, τα μιάσματα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, είναι ακόμη και ένας βολικός πολιτικός σύμμαχος, που κόβει ψήφους παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ και σήμερα από τον ΣΥΡΙΖΑ… Γιατί αυτό που προπαντός ενδιαφέρει τους “εθνικόφρονες” είναι η εξουσία και οι υψηλές γνωριμίες με ανθρώπους της εξουσίας. Για να τακτοποιηθούν, για να τακτοποιήσουν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους! Για να τύχουν γενικά ευνοϊκής μεταχείρισης από το «γκουβέρνο», με το οποίο πρέπει να τα έχουν πάντοτε καλά!

Για τους «εθνικόφρονες» της δεκαετίας του ’50 και του ’60 ακόμη και οι Τούρκοι ήταν καλοί γιατί δεν ήταν… κομμουνιστές! Γιατί το «γκουβέρνο» ήταν με το ΝΑΤΟ και η Τουρκία ανήκε σε αυτό. Τότε όλα ήταν καλά… Δεν άκουσαν ποτέ τους τις κραυγές των Ελλήνων, που ξεριζωνόντουσαν από την Κωνσταντινούπολη και όσοι διαδήλωναν για την Κύπρο μπορεί να ήταν και… κομμουνιστές! Άλλωστε, ο πρωθυπουργός των «εθνικοφρόνων» ήταν αυτός, ο οποίος είχε διατάξει να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές όταν η πορεία τους προχωρούσε προς την Αγγλική πρεσβεία την ημέρα που οι «σύμμαχοί» κρεμούσαν τον Καραολή και τον Δημητρίου. Και πυροβόλησαν και σκότωσαν τρία Ελληνόπουλα. Όμως αυτοί ποτέ δεν έγιναν ήρωες και κανένας δεν τους έγραψε τραγούδι.

Όταν ήταν στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ οι «εθνικόφρονες» έβλεπαν στους τότε χειρισμούς του Σημίτη, όπως και του Ανδρέα Παπανδρέου παλαιότερα, εθνική μειοδοσία. Εθνική μειοδοσία για το ζήτημα της Μακεδονίας, εθνική μειοδοσία προπαντός για ό,τι έγινε στα Ίμια, εθνική μειοδοσία για τα ζεϊμπέκικα του Γ. Παπανδρέου με τον φίλο του Ισμαήλ Τζεμ. Και πράγματι στα παραπάνω είχαν δίκιο. Αλλά πόσο δίκιο όμως είχαν όταν όλα αυτά τα λησμόνησαν με το που έγιναν εξουσία;

«Προοδευτικοί», “εθνικόφρονες” και Εθνικιστές

Γιατί τι διαφορετικό έκαναν άραγε αργότερα ως κυβερνώντες οι της Ν.Δ. έναντι της Τουρκίας από όσα έκανε τότε η κυβέρνηση του Σημίτη ή σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Και οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο παρέμειναν γκρίζες, και οι παραβιάσεις συνεχίζονταν κανονικά και τα πετρέλαια του Αιγαίου δεν αξιοποιήθηκαν και τα χωρικά μας ύδατα δεν επεκτάθηκαν στα δώδεκα μίλια! Όμως τότε οι «εθνικόφρονες» δεν είπαν λέξη γιατί ήτανε βλέπετε στην εξουσία…

Οι «εθνικόφρονες» δεν είχαν και δεν έχουν επίσης κανένα πρόβλημα με την «παγκοσμιοποίηση» γιατί η «παγκοσμιοποίηση» δεν εμποδίζει κανέναν να φροντίζει τον εαυτούλη του. Το αντίθετο. Μέσα στην χοάνη της χωρούν οι πάντες σαν άτομα και σαν άτομα τους θέλει και όχι σαν Έθνη, σαν Φυλές, σαν Πατρίδες. Δεν έχουν καμμία αντίρρηση, λοιπόν, να έχουν γείτονα τον Αχμέτ, τον Αλί ή τον Μουγκούμπου… Εάν μάλιστα τους έχουν και στην δουλειά τους και τους πληρώνουν και φθηνό μεροκάματο, χωρίς να τους κολλάνε και ένσημα, τότε οι «εθνικόφρονες» είναι και πρώτης τάξεως αντιρατσιστές και εχθροί των… κακών “ρατσιστών”, που δεν θέλουν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα.

Αυτοί είναι οι «εθνικόφρονες», που είναι μόνον η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι οι «προοδευτικοί». Εκεί που τελειώνουν οι «εθνικόφρονες» και οι «προοδευτικοί» υπάρχουν οι Εθνικιστές!

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/emeis-kai-oi-ethnikofrones-arthro-tou-n.-g.-michaloliakou#ixzz4ZIvIqCJe