Γιατί άραγε δεν διαβάζουμε εφημερίδες;

Journalist, Press, Newspaper, Journalism
Διαβάζω πως ο έλληνας σήμερα δεν διαβάζει εφημερίδες (πηγή). Ο Τύπος σήμερα, και η λειτουργία του, είναι ένα ζήτημα άκρως «πολιτικό». Είναι γεγονός πως η ενημέρωση των πολιτών, δεν άπτεται, απλώς, του ζητήματος γνώσης του πολιτεύεσθαι, του ζήν εν πολιτεία και ενεργείν ως πολίτης, αλλά κυρίως της παρουσίασης των προτάσεων και του έργου των πολιτευομένων και του συναφούς ελέγχου αυτών. [Θα μου πείτε πως πάντοτε έτσι ήταν. Και ναι, και όχι. Γιατί πολύ παλαιότερα ο Τύπος ήταν και μέσο μόρφωσης και πνευματικής καλλιέργειας].

Έτσι, αν κάποτε ο Τύπος ήταν ο φορέας εκείνος που γνωστοποιούσε στην κοινωνία τις προτάσεις και το έργο των πολιτευομένων (προσώπων και κομμάτων), που προέβαλε και έθετε σε κοινωνικό έλεγχο τις προτάσεις και το έργο των πολιτευομένων και της εξουσίας, σήμερα οι όροι έχουν αλλάξει, και μάλιστα διεθνώς.

Σήμερα η συνεργασία των συμφερόντων ανάμεσα στην εξουσία και τα συγκροτήματα του Τύπου έχει πάρει άλλη μορφή. Εξελίχθηκε σε μια αμοιβαία και οικονομικά αποδοτική αλληλοϋποστήριξη. [Τα συγκροτήματα τύπου, που υποστηρίζουν και ωραιοποιούν τα έργα της εξουσίας δέχονται σε ανταπόδοση «διευκολύνσεις» και ανταμοιβές, που συχνά δεν είναι μόνο… ιδεαλιστικές! Αλλά χειροπιαστές και μετρήσιμες, στον υλικό κόσμο που ζούμε. Είδαμε άπειρα τέτοια δημοσιεύματα εφημερίδων, για τα έργα της μιας εναντίον της άλλης].

Η συστράτευση συγκροτημάτων διεθνώς, στην υποστήριξη μιας πολιτικής και η ενορχηστρωμένη εναντίωση σε μια άλλη, πρωτοφανής σε ένταση, και με εκφραζόμενη την αποστροφή των μεν κατά των δε, είναι ενοχλητική ως αφελής οπαδοποίηση και ως ύποπτος και ιδιοτελής συντεχνιασμός! Ακατανόητη παραμένει η τάση εξάλειψης του πλουραλισμού στις απόψεις, στην πολιτισμική πρόταση και την ιδιαιτερότητα των λαών. Δεν είναι αντιφατικό, ύποπτο κι ανόητο να επιζητούμε την αποδοχή της ιδιαιτερότητας των ατόμων και να καταδικάζουμε την ιδιαιτερότητα και την ιδιομορφία των λαών και των πολιτισμών;

Η φράση δεν διαβάζω εφημερίδες, σήμερα, δεν είναι τόσο αποκρουστική, όσο φαίνεται κατ’ αρχήν. Οι εφημερίδες της εποχής, είναι συχνά παραγεμισμένες με αρώματα και πορτοφόλια, σορτσάκια, δίσκους και διάφορα ευτελούς αξίας και καταναλωτικής χρήσης αγαθά, άσχετα με την πληροφόρηση του πολίτη, που σε μια δεύτερη σκέψη, όλα αυτά, τα πετάει. Σήμερα, μιλάμε για ενημέρωση, παραγόμενη από «μέσα » και σε «ποσότητες μη δυνάμενες να καταναλωθούν»!

Η ανεύρεση ενός άρθρου με πολιτικό περιεχόμενο και πνευματικό προσανατολισμό, που να συνιστά πρόταση, να προβληματίζει ή να πληροφορεί, είναι γεγονός τόσο σπάνιο, που όταν συμβαίνει, θα έπρεπε να βραβεύεται! Η εφημερίδα που δεν κατορθώνει να αφήσει τον αναγνώστη σοφώτερο καθώς την κλείνει, έχει επιτύχει τα στάνταρντ της εποχής. Θολούρα, αμφιβολία, έρις, κουτσομπολιό, πληροφορία χωρίς προορισμό και προοπτική, και κινητικότητα, για το τίποτε!

Η συνηθέστερη περίπτωση έχει να κάνει με πολυσχιδή δημοσιογραφική αρθρογραφία με την οποία επιδιώκεται συγκεκριμένα ή/και υποβάλλονται μεθοδευμένα στους αναγνώστες  να κατευθυνθούν προς ασαφώς λανθάνουσες και αδιάγνωστες πολιτικές επιλογές για την εξυπηρέτηση προφανώς ξένων συμφερόντων. Συνηθέστατα δε, και προφανώς αντίθετες στα συμφέροντα και τις αξιακές αρχές των ίδιων των πολιτών. Αυτό δεν γίνεται για να βλάψουν τους αναγνώστες [Ποιός επιχειρηματίας λογαριάζει τους πρόθυμους να πληρώσουν!] αλλά, (θα λέγαμε πως μπορεί και να) γίνεται, ώστε με έξοδα των αναγνωστών να προωθηθούν τα οργανωμένα και συνεργαζόμενα συμφέροντα! Αυτό εξ άλλου προκύπτει και από το γεγονός πως ποτέ δεν επανήλθε δημοσιογράφος ή δημοσιογραφικό συγκρότημα για να ζητήσει συγγνώμη, για τα ψέμματα ή τις υπερβολές που δημοσίευσε, ή για την αποτυχημένη του πρόταση ή την υποστήριξη μιας κακής ή αποτυχημένης πολιτικής πρότασης. Κάθε μέρα μας εμφανίζουν την αντίθετη από την χθεσινή τους άποψη, ως κάτι νέο, ενδιαφέρον, που αξίζει να το διαβάσουμε, να συμμετέχουμε στην ανάδειξη και την υποστήριξή του, ή ως κάτι εξαιρετικά σημαντικό που μας αφορά και που θα επηρεάσει άμεσα την ζωή μας.

Η δημοσιογραφικά παρεχόμενη  εγρήγορση του ανθρώπου-πολίτη μέσω του Τύπου, είναι συνήθως ισοδύναμη με την παρεχόμενη αντιστοίχως αποχαύνωση. Το ζήτημα έγκειται στην ωριμότητα του ανθρώπου-πολίτη να δεχθεί και να επηρεαστεί από το τυχόν σημαντικό πολιτικό ή όποιο άλλο δημοσιογραφικό μήνυμα δημοσιεύεται στον Τύπο.

Αλλά για να φτάσουμε εκεί, πρέπει ο άνθρωπος να έχει εγκαταλείψει το σπήλαιο της άγνοιας, την ομφαλοσκόπηση, την εφηβική συμμοριοσύμπραξη, το μίσος για την άλλη άποψη, τον αυταρχισμό και την τυραννία του εγώ, τον καθεστωτισμό, αλλά και την παντογνωστική του μοναδικότητα. [Και τόσα άλλα, που ένα μυαλό, δύσκολα μπορεί όλα να τα σκεφθεί]. Κι αυτό θα επιτευχθεί με τις ίδιες εκάστου δυνάμεις, με την αναζήτηση την μόρφωση, την μαθητεία, αλλά και μέσω των κοινωνικών ερεθισμάτων που θα λάβει ως πολίτης, πρωτίστως δε από τα δημοσιεύματα και τις καμπάνιες του ημερήσιου και περιοδικού (ειδικού) Τύπου.

Οι υστερόβουλοι και οι άνοες είναι οι εξαιρετικοί -μεταξύ των πρώτων- ακόλουθοι και υπήκοοι κάθε συστήματος εξουσίας. Είναι οι έναντι πινακίου φακής υποτασσόμενοι, αλλά πλεονεκτούντες ατελευτήτως όταν τελειώσει η φακή. Γιατί αυτοί δεν γνωρίζουν την αλληλεπίδραση και την δημιουργία. Αυτοί γνωρίζουν μόνο την έναντι ανταλλάγματος απολαβή και την οπαδική υποστήριξη της πολιτικής τους ομάδας. Με αυτούς συνομιλεί και υπ’ αυτών δορυφορείται αρχικώς το κάθε εν σπαργάνοις πολιτικό μικροσύστημα.

Για την κατηγορία αυτών των «πελατών» και στυλοβατών του συστήματος δεν έχουν καμμιά χρήση η μόρφωση του υποκειμένου, το σχολείο, το δίπλωμα, τα προσόντα. Είναι το ίδιο, είτε αυτά είναι πλαστά και εικονικά, είτε είναι πραγματικά. Αρκεί τα επιδιωκόμενα πολιτικά προτάγματα να υποστηρίζονται και δια του Τύπου και να τελούν υπό την προστασία του.

Αν η αποστασιοποίηση του κοσμάκη από την πολιτική και από τον Τύπο, εγείρει διαμαρτυρίες, ενστάσεις, καταγγελίες και εκσφενδόνιση κατηγοριών, ύβρεων και υποτιμητικών σχολίων από την πλευρά του Τύπου, ας εξηγηθεί γιατί ο Τύπος θορυβήθηκε τόσο πολύ, ξαφνικά, και προς τί όλος αυτός ο

  • τις (μεθοδευμένες ή όχι, δεν έχει σημασία, αλλά, πολιτικά επαγγελματικές) κινητοποιήσεις για την διάλυση των σχολείων (που κατά βάσιν «ξυπνάνε και παιδεύουν» τον άνθρωπο),
  • για την καταστροφή μέσω των καταλήψεων κ.ά. δράσεων των παραγωγικών μονάδων,
  • για την καταστροφή με εμπρησμούς του εθνικού μας πλούτου,
  • για την καταλήστευση της εθνικής περιουσίας,
  • για την περιύβριση των οσίων και ιερών της πατρίδας,
  • για την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος μέσω άχρηστων διορισμών (των ημετέρων), και
  • να προτείνουν δημιουργικές ανατροπές ή προτάσεις παραγωγικών λύσεων με οικονομικά αποτελέσματα και σύμμετρο περιορισμό της σπατάλης των επιφανών σε βάρος των ενδεών
  • αντί να μας καλούν για συσπείρωση στην αναποτελεσματικότητα.

Δεν ήταν προφανές πού θα οδηγούσε η αποδιοργάνωση των υποδομών, η αργία, η αργομισθία, η εξώνηση των αρχόντων και των φρουρών, η ατιμωρησία των εγκληματιών, η απαιδευσία των σπουδαζόντων, η παραγωγική ανωριμότητα εκείνων που η ηλικία τους, τους καθιστούσε οικονομικά και δημιουργικά ενεργούς και η ασυδοσία στον χαριστικό δανεισμό προς εξυπηρέτηση των εκάστοτε ημετέρων;

Ο Τύπος και το πολιτικό σύστημα, αγκαζέ, χρησιμοποιήσανε τον πολίτη ως τον χρήσιμο ηλίθιο, που με έξοδα του τελευταίου, το σύστημα έκανε επανειλημμένως τους κύκλους του. Τώρα πια, ο νοήμων κόσμος, δεν αποφεύγει την σοβαρή ενημέρωση. Γιατί αυτήν, την βρίσκει και την αποκτά, με δικά του μέσα και έρευνα. Και κυρίως, με μελέτη και με γνώση, βαθύτερη και ουσιαστικώτερη. Κι επί πλέον, το ξέρει καλά, πως η παρεχόμενη επαγγελματική «καθημερινή σοβαρή ενημέρωση» τον μπερδεύει, έτσι που του σερβίρεται, ανάμεσα σέ τόσα και τόσα στολίδια και παραγεμίσματα και με τόσο επαμφοτερίζουσα φρασεολογία.

Ειπώθηκε πως υπάρχουν και οι λειτουργικά αναλφάβητοιπου δεν μπορούν να κατανοήσουν την πολιτική και οικονομική ορολογία.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι «τύποις και ουσία» αναλφάβητοι, ως σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, είναι έργο των δομών και των μηχανισμών της πολιτικής και των σκοπών αυτής. Αλλά και των μέσων που χρησιμοποιούνται για την διαφθορά και την εξαγορά των εκάστοτε προθύμων να υπηρετήσουν την εξουσία και να συμμετέχουν στα δείπνα της.

Ο περιστασιακός λειτουργικός αναλφαβητισμός, υπάρχει παντού και είναι κοινωνικά μη αμελητέος. Το ζήτημα αυτό επιδέχεται την ερμηνεία που ο Λεμπέσης προσδίδει στο φαινόμενο της κοινωνικής ποσόστωσης των ηλιθίων ανά τους αιώνες. Παραμένει σταθερό το ποσοστό τους. Αλλά το κρίσιμο μέγεθος πνευματικής εξηλιθίωσης και ηθικής εξαχρείωσης των πολιτών, δημιουργείται από τους μηχανισμούς άγρας και απόκτησης της εξουσίας και τους συνεργούς αυτών.

Οι μηχανισμοί αυτοί σήμερα, έχουν γιγαντωθεί, στην προσπαθειά τους να επιτύχουν τους εξουσιαστικούς τους στόχους, δεδομένης της εκτεταμένης πλειοψηφίας των πολιτών που έχουν πανεπιστημιακά διπλώματα. Το γεγονός αυτό, σημαίνει δυσκολώτερο, δηλ. λιγώτερο εύπιστο, λιγώτερο αφελές ακροατήριο. [Αν και δεν σημαίνει ηθικώτερο, ειλικρινέστερο, ευγενέστερο ή εντιμώτερο πολιτικό ακροατήριο].

Ο Τύπος, που διαχειρίζεται την ενημέρωση του κοινού, δεν ακολουθεί την διαδικασία «ενημέρωσης του πολίτη, ώστε αυτός να κατανοήσει την πολιτική κατάσταση και να επιλέξει την κατάλληλη κατά την γνώμη του πολιτική δύναμη».

Παρατηρείται συνήθως προηγούμενη δημοσιογραφική μεθόδευση έντασης, επαμφοτερίζουσα υπόδειξη λύσεων και μέσα στην γενική σύγχυση ο πολίτης συνήθως προβαίνει στην επιλογή του μη χείρονος κακού.

Η σχέση της εξουσίας με τους ψηφοφόρους δεν είναι πια άμεση, αλλά έχει και την έντονη ανάμιξη του Τύπου, που «ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις», κι αυτό δεν είναι καινούργιο. Εδώ και χρόνια η σχέση της εξουσίας με τον Τύπο είναι αμοιβαία, θερμή, αλληλέγγυος, και… πώς να το πούμε: τό ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο, και τα δυο… το πρόσωπο των κρατούντων, ένθεν και ένθεν!  Η εξουσία δεν μπορεί πια να ειπεί στους ψηφοφόρους «σου δίνω κάτι και με ψηφίζεις», γιατί τά’χει ξοδέψει για να πριμοδοτήσει τον κομματικό της Τύπο [προκειμένου αυτός να επιβιώσει, ώστε να εξακολουθήσει να διατυμπανίζει τους άθλους, την δόξα και το μεγαλείο της, που ασφαλώς είναι δεδομένα, εφόσον είναι -και για όσο είναι- εξουσία!]

Η σχέση της εξουσίας με τον πολίτη, μακριά από τον διαφωτισμό που κατάργησε την δουλοπαροικία, εξακολουθεί, παρόλα αυτά, να είναι ακόμη φεουδαρχική, κι ο κάθε πολίτης να είναι ένας «δουλοπάροικος της εξουσίας» που αυτή τον απομυζά μέχρι τελικής του πτώσεως. Και μάλιστα όσο αναντίρρητα ο πολίτης δέχεται την μοίρα που του επιφυλάσσει η εξουσία, τόσο το καλύτερο. Όσο για το πώς θα «χτιστεί» το αναντίρρητο, αυτό πια έχει γίνει απλό αίνιγμα για τα νηπιαγωγεία: Όσο κρατάς μακριά από την σκέψη, την δημιουργία, την ευθύνη και την συνέπεια, τον νέο άνθρωπο, ένα είναι σίγουρο: Τόσο πιο ακατοίκητο θα είναι το κρανίο του!

[Ο άνθρωπος αυτός, ο homo σάπιος, θα ξέρει μόνο δυο λέξεις, δυο φράσεις που του διδάξαμε με το δόγμα του μίσους για τους άλλους, που δεν συμφωνούμε μαζί τους: εγώ θέλω και εσύ δώσε. «Θέλω να φύγει αυτή η εξουσία, δώσε το σήμα να τους διαλύσουμε και να τους επιβληθούμε». Κι έτσι αρχίζει η πολιτική ζωή της σάπιας κοινωνίας. Και το κτίσμα που ανήγειρε ο εθισμός στο «αναντίρρητο», δεν έχει πρόσημο, δεν έχει χρώμα ούτε πολιτικο-κομματική επωνυμία. Η μεθόδευση είναι ίδια. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει αλλαγή.]

Σήμερα, δεν υπάρχει κοινωνικό πρόταγμα πολιτικής αλλαγής, ούτε πολιτική πρόταση κοινωνικής ανάκαμψης. Η πολιτική δεν θέλει μια άλλη κοινωνία, αλλά θέλει την κοινωνία που την υπηρετεί, την συντηρεί και την αναπαράγει.

Εμείς, όμως ως πολίτες, ως Έλληνες, ως κοινωνία, αναρωτιέμαι αν επιθυμούμε την διατήρηση αυτού του συστήματος που κατατείνει στην πνευματική μας εξηλιθίωση και την ηθική μας εξαχρείωση, ή αν πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της βλακείας και της αποχαύνωσης, και να πούμε, επί τέλους, ένα ΟΧΙ στον εμπαιγμό μας και την απομύζηση του ιστορικού και εθνικού μας μέλλοντος, που συστηματικά στεγνώνει από τις στείρες πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, κι από τις διάφορες εξουσίες που υφαρπάζουν την εντολή μας με ψεύδη και με απατηλές υποσχέσεις.

Δεν μπορούμε να μένουμε ανένταχτοι στο αύριο, γιατί δεν μπορούμε να μην συμμετέχουμε στην δημιουργία του. Το αντίθετο, θα μας έχει εξουδετερώσει πνευματικά, ηθικά, υπαρξιακά, οντολογικά.

‘Οσο για τις εφημερίδες και τον Τύπο, επιχειρήσεις είναι κι αυτές. Κάτι κάνει ο καθένας για να βγάλει το ψωμί του. Να το κάνει. Αρκεί να μην παίρνει το ψωμί από τα χέρι του φτωχού, αρκεί να μην επιδιώκει να βγάλει παντεσπάνι σε βάρος των αναγκεμένων, αρκεί να μην είναι αέρας το προϊόν του. Γιατί, μάλλον θα τον πάρει και θα τον σηκώσει ο ίδιος αυτός αέρας, και δεν θα ξέρει πόσο μακριά θα τον πετάξει και πώς αυτός θα προσγειωθεί.

Δεν αρκεί το μίσος κατά των εχθρών σου για να δημιουργήσεις, να παράγεις και να ζήσεις από το έργο του μίσους. Αυτό, το μίσος, αρκεί προς στιγμήν για να τους επιτεθείς. Το τί θα προκαλέσεις στην συνέχεια, ποτέ δεν το γνωρίζεις.

Το ερώτημα είναι τί κοινωνία θέλουμε να έχουμε, τί κοινωνία θέλουμε να είμαστε. Αυτό δεν το έχουμε συζητήσει αρκετά και δεν θα το αποφασίσουν κάποιοι, για όλους μας. Θα το συζητήσουμε όλοι μαζί. Είναι ζητούμενο.

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Πνευματική σκαλωσιά

Πνευματική σκαλωσιά

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Θα τραγουδήσουμε τα μεγάλη πλήθη, τα συνεπαρμένα από την δουλειά, την ευχαρίστηση και την εξέγερση. Θα τραγουδήσουμε για τις πολύχρωμες, πολυφωνικές παλίρροιες της επανάστασης στις σύγχρονες πρωτεύουσες. Θα πολεμήσουμε τον ηθικισμό, κάθε ευκαιριακή ή ωφελιμιστική δειλία». Φίλιππο Τομάσο Μαρινέττι (1876-1944)

O Μαρινέττι, ηγέτης του Φουτουρισμού, ενός αμφιλεγόμενου αλλά σημαντικού κινήματος σκέψεως και τέχνης του Μεσοπολέμου, αντιτίθετο στην λατρεία για το παρελθόν και τους προγόνους, γιατί «κολλούσαν στο τσιμέντο την φυλή». Καθώς η «κρίση» την οποίαν γνωρίζει η ελληνική κοινωνία δεν θα τελειώσει τώρα κοντά, η οικονομική καταστροφή ήδη προκαλεί -και θα προκαλέσει και άλλες- θεμελιακές ηθικές και κοινωνικές αλλαγές.

Παρελθόν και πρόγονοι αποτελούν και θα αποτελούν για εμάς τους Εθνικιστές σημεία αναφοράς και εμπνεύσεως. Ένας Αλέξανδρος κοιμόταν με την Ιλιάδα στο προσκέφαλό του. Η Παιδεία των ημερών μας κάθε άλλο παρά προσηλωμένη είναι στην μελέτη της Ιστορίας, της Λογοτεχνίας ή της Ελληνικής Τέχνης εν γένει, ώστε να κινδυνεύουμε από προγονοπληξία. Κινδυνεύουμε όμως από εξιδανικεύσεις, συγκρίσεις και εμμονές που ανήκουν στην δικαιοδοσία των σταυρολέξων. Σήμερα, πολιτειακή και πολιτική ηγεσία και πολίτες βρίσκονται σε διπλό αδιέξοδο. Οικονομικό -από το οποίο υπάρχουν τρεις τρόποι εξόδου: ξοδεύουμε λιγότερα, κερδίζουμε περισσότερα και συνδυάζουμε τα δύο προηγούμενα-, και ηθικό: αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα ως θύματα ή παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Και στα δύο άπαντες οι παραπάνω αδυνατούν να δώσουν αποτελεσματικές λύσεις. Αυτό οφείλεται στο τρίτο αδιέξοδο, το πνευματικό.

Ηγεσία και πολίτες έχουν αυτοπαγιδευθεί σε νοητικά λυσάρια που τους προσφέρουν έτοιμα οι διεθνείς φροντιστές σκέψεως. Σε κάθε πρόβλημα υπάρχει μια και μόνη απάντηση, μία και μόνη λύση, ένας τρόπος προσεγγίσεως, με μια παραλλαγή το πολύ. Η ανθρώπινη σκέψη, από αετός υψιπετής, με ευρεία εποπτική αντίληψη και πρωτοβουλία κινήσεων, μετατρέπεται σε οικόσιτο περιστέρι. Μα και σε αυτές τις ψυχές που βρίσκονται φυλακισμένες σε αυτό, οφείλουμε να προσφέρουμε την ευκαιρία να επανακάμψουν, με όποιες δυνατότητες έχουν.

Οι λύσεις στο πνευματικό αδιέξοδο μοιάζουν θαρρώ με σκαλωσιά. Μια πνευματική σκαλωσιά που θα επιτρέψει στους συμπατριώτες μας να δουν την «μεγάλη εικόνα» κατά τον αγγλοσαξωνικό νεολογισμό, να βγουν από την ασφάλεια της δυστυχίας, να πάψουν να γλείφουν τις πληγές τους, να δουν την πραγματικότητα έξω από την πόρτα τους που είναι πραγματικότητα και του διπλανού, και να συνειδητοποιήσουν πως μαζί με άλλους Έλληνες μπορούν να βρουν την λύση. O Νεοραγιαδισμός κι η απουσία του Γνώθι Σαυτόν αποτελούν τα βασικότερα ελαττώματα που έχουν αναπτύξει οι μετασοσιαλιστικοί Έλληνες. Η πνευματική σκαλωσιά του Εθνικισμού, θα τους δώσει την δυνατότητα να χτίσουν τον χαρακτήρα τους και να φανταστούν τον κόσμο της επόμενης μέρας. Τι θα γίνει όταν η κρίση τελειώσει; Και πώς θα προχωρήσουμε έως τότε;

Σε αυτά πρέπει οι Εθνικιστές να δώσουν τις σωστές απαντήσεις γιατί από αυτές εξαρτάται η συνέχεια του λαού και του Έθνους μας. Οι επιστήμονες και οι τεχνοκράτες που εμφορούνται από εθνικά αισθήματα είναι βεβαίως απαραίτητοι και οι γνώσεις και η εμπειρία τους ευπρόσδεκτες. Αυτοί όμως που θα καθορίσουν το Μετά θα είναι οι άνεργοι, οι επιχειρηματίες με τις κλειδωμένες βιοτεχνίες, όσοι μετέθεσαν τα όνειρά τους για ένα Αύριο που δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν. Αυτοί θα είναι στον αγώνα αυτό οι σημαντικότεροι σύμμαχοι του μαχόμενου λαού. Χωρίς την κοινωνική επιταγή της εργασίας με την γνωστή σε όλους έννοια, όσοι αποκλείστηκαν βίαια από το δικαίωμα στην δουλειά, θα βρουν νόημα και σκοπό συνδράμοντας τους άλλους και μαζί τους εαυτούς τους.

Η δουλειά χωρίς πληρωμή που προωθούν τα παγκόσμια τρωκτικά μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του λαού αντί εναντίον του, όταν οι δομές εθνικής αλληλοβοήθειας ξεπεράσουν τον νοητικό φραγμό της εργασιακής εθελοδουλείας ως μέσου μιας απαξιωτικής της ανθρώπινης υπάρξεως, φυτοζωίας. Αυτά που κάποτε ήσαν αυτονόητα, αυτά που αγοράζονταν, δεν θα μπορούν να αγοράζονται πια, γιατί μόνο το περίσσευμα της ψυχής, ειλικρινές, χωρίς προσμονή ανταμοιβής θα μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς σωματικά και ψυχικά. Πολλοί προφητεύουν πως θα εξελιχθεί η ζωή μας σε ζούγκλα. Λέω πως όχι, κι αυτό είναι στο χέρι μας.

Στο χέρι των Εθνικιστών είναι οι Έλληνες να γίνουμε μια μεγάλη οικογένεια. Θα πρέπει να απαντήσουμε σε θεμελιώδη ερωτήματα. Να αναγνωριστούμε από τα εθνικά μας σουσούμια στην όψη και στο αίμα. Άγνωστες δυνατότητες θα βγουν στο φως ελεύθερες από τον καταναγκασμό της κοινωνικής επιβολής: Όχι «τι δουλειά κάνεις;» και «τι λεφτά έχεις», αλλά «ποιός είσαι;». Όπως ο αγρότης δεν κοιτάζει πώς να περάσει την ώρα του, παρά μόνο σκύβει με επιμέλεια, κόπο και προσμονή στο έργο του, έτσι δημιουργική η δύναμη του λαού μας θα βλαστήσει. Σαν τους επαναστάτες του Μαρινέττι θα μας συνεπάρει η δουλειά. Σαν τους ανθρώπους-βιβλία του Ρέι Μπράντμπερι, (συγγραφέα του δυστοπικού μυθιστορήματος «Φαρενάιτ 451») θα προχωρούμε φυτεύοντας, ποτίζοντας, φροντίζοντας και γευόμενοι τις ιστορίες μας. Δεν θα έχουμε ίσως όλες τις απαντήσεις, αλλά θα έχουμε αποφασίσει ποιες είναι οι ερωτήσεις που έχει νόημα να ρωτάμε. Το χρήμα δεν θα έχει εξουσία επάνω μας γιατί δεν θα είμαστε καταναλωτές αλλά παραγωγοί.

Κι αυτό είναι θαρρώ μια καλή σκέψη για να ξεκινήσουμε το 2017. Καλή Χρονιά.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/pneumatikh-skalwsia#ixzz4VG8tzNHU

Tζαμί, αργία, καφετερία, αναφωνούν οι νεοέλληνες

 

γράφει ο Νίκος Β.

 %cf%84%ce%ad%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-3
Το κτίριο αυτό κατεδαφίστηκε. Ακριβώς εδώ θα κτιστεί το ισλαμικό τέμενος της τεχνητής μειονότητας.

Επισκέφθηκα πρόσφατα την αρχαιολογική υπηρεσία για να αιτηθώ την έρευνα εκσκαφής για την ανακάλυψη του ιερού των 4 θεών στο πρώην ναυτικό οχυρό της Ιεράς Οδού 114. Συνάντησα συμπτωματικά την αρχαιολόγο που έκανε την αυτοψία της άδειας εκσκαφής για την θεμελίωση του ισλαμικού τεμένους στην Ιερά Οδό 114. Η κυρία αυτή εξέφρασε την άποψη πως “ΚΑΠΟΥ πρέπει να κτιστεί επιτέλους το τζαμί και για αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, εκεί θα ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ τουλάχιστον, αφού όταν επισκέφτηκα τον χώρο δεν έμπαινε κανείς χωρίς την επίδειξη ταυτότητας“. Μένει κανείς άναυδος μπροστά στην αυτή την δήλωση ενός Έλληνα επιστήμονα και υποτίθεται λάτρη της αρχαίας Ελλάδας και του ελληνικού πνεύματος. Είναι αδιανόητο να μιλά έτσι αφού γνωρίζει πως σκόπιμα δεν δόθηκε η άδεια εκσκαφής θεμελίων πλέον του ενός μέτρου βάθους για την ανέγερση του ισλαμικού τεμένους, επειδή η περιοχή είναι πλήρης αρχαίων ερειπίων. Ολόκληρο το κτίριο του ισλαμικού τεμένους θα εδραστεί σε πλατφόρμα μπετόν βάθους ενός μέτρου αντί κανονικών θεμελίων! Φυσικά δεν αποκαλύπτω το όνομά της αρμοδίας αρχαιολόγου για ευνόητους λόγους.

Αυτό το ΚΑΠΟΥ, είναι η αρχαιότερη οδός του κόσμου, που κρύβει στα σπλάχνα της ελληνικούς θησαυρούς! Αυτοί οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα και είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία σουνίτες μουσουλμάνοι οι οποίοι δεν “αφομοιώνονται” και δεν το επιθυμούν άλλωστε. Αντίθετα βάσει του ανελεύθερου θρησκευτικού τους δόγματος επιθυμούν να μεταλλάξουν όλους τους αλλόθρησκους κατά τα δικά τους πολιτισμικά και θρησκευτικά πρότυπα και επί ποινή θανάτου, όπως γίνεται συστηματικά τα τελευταία χρόνια με την δολοφονική δράση των τζιχαντιστών παγκοσμίως. Ο ΕΛΕΓΧΟΣ των τζαμιών πανευρωπαϊκά δεν στάθηκε ικανός να αποτρέψει τα συνεχή τυφλά πολεμικά κτυπήματα εναντίον αμάχων Χριστιανών που σίγουρα θα συνεχίσουν να συνταράσσουν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στο εγγύς μέλλον. Η λειτουργία ισλαμικού τεμένους (όχι απλώς ενός τζαμιού) θα συνοδευτεί από την λειτουργία ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού πανελλαδικής εμβέλειας. Η προσέλευση εντός του οικοπέδου του ισλαμικού τεμένους θα επιτρέπεται αποκλειστικά στα εγκεκριμένα πρόσωπα από το ισλαμικό ιερατείο που θα καθορίζει νομοτελειακά η τουρκική πρεσβεία, ακριβώς δηλαδή όπως γίνεται στα τζαμιά της Θράκης και το τουρκικό προξενείο! Η επικείμενη διόγκωση της τεχνητής μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, μαζί με τα νομοσχέδια της τεχνητής απόδοσης ελληνικής ιθαγένειας και της αντιρατσιστικής ρητορικής, θα προκαλέσει χιονοστιβάδα αντεθνικών εξελίξεων και απερίγραπτων αντιδημοκρατικών διώξεων εναντίον των Ελλήνων χριστιανών.

Ο σχεδιασμός των μνημονιακών κυβερνήσεων δεν περιορίζεται στην ανέγερση ενός ισλαμικού τεμένους σε απόσταση 100 μέτρων από το σημείο που λειτουργεί το τεράστιο χοτσποτ ισλαμιστών του Ελαιώνα. Είναι πασιφανές πως το ισλαμικό τέμενος της Ιεράς Οδού, θα πυροδοτήσει τις άδειες ανέγερσης τζαμιών καθ’ έκαστο δημοτικό διαμέρισμα της Αθήνας, πολλώ δε μάλλον σε όλες τις επαρχιακές πρωτεύουσες που φιλοξενούν χοτσποτ ισλαμιστών. Το ισλαμικό τέμενος στον Βοτανικό θα σηματοδοτήσει την ανέγερση συγκροτήματος κατοικιών που θα χαρίζονται αποκλειστικά σε χιλιάδες ισλαμιστές λαθρομετανάστες που ήδη φιλοξενούνται στην περιοχή του Ελαιώνα. Εξ’ ου και το επιχειρηματικό ενδιαφέρον της κοινοπραξίας που ανέλαβε την κατασκευή του “ταπεινού” αυτού έργου ως προς το μέγεθος του προϋπολογισμού του. Είναι προφανές πως οι μεγαλοεργολάβοι της κοινοπραξίας αυτής ενδιαφέρονται για το μεγάλο πακέτο της ανέγερσης των κατοικιών στην ευρύτερη ακατοίκητη περιοχή. Δηλαδή μία ισλαμούπολη πάνω στα ερείπια του πολιτισμού των ένδοξων προγόνων μας! Ιδού το κατώτατο σημείο της παρακμής και ηθικής κατάπτωσης του ελληνικού κράτους και των δημοσίων λειτουργών του. Ο σκοπός είναι η ταφόπλακα του ελληνισμού και ο εξανδραποδισμός των Ελλήνων από την ίδια τους την πατρίδα, αμφιβάλλει κανείς;

πηγή