Κόρη υψηλόβαθμου αξιωματούχου της Ε.Ε. το νέο θύμα του πολυπολιτισμού

maria-ladenburger

Μια 19χρονη κοπέλα από την Γερμανία είναι το νέο θύμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που μας ετοιμάζουν τα τρωκτικά των Βρυξελλών. Επειδή όμως η Φύση απαιτεί σεβασμό, η Δικαιοσύνη έκρουσε τον κώδωνα με τον πλέον ηχηρό τρόπο.

Η Μαρία Ladenburger, ήταν κόρη ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου της ΕΕ. Επέστρεφε από ένα πάρτι στην πανεπιστημιούπολη του Freiburg στην Γερμανία, όταν δέχθηκε επίθεση σε ένα μονοπάτι για ποδηλάτες. Την βίασαν, την έπνιξαν και στην συνέχεια βρέθηκε το σώμα της στον ποταμό Dreisam.

Το συγκλονιστικό περιστατικό συνέβη στις 16 Οκτωβρίου, αλλά οι λεπτομέρειες κυκλοφόρησαν μόλις τώρα, μετά από την σύλληψη του βιαστή και δολοφόνου της την Παρασκευή.

Ο ύποπτος, ένας Αφγανός μετανάστης, συνελήφθη όταν η αστυνομία ανακάλυψε το DNA του σε ένα μαντήλι κοντά στο μονοπάτι, το οποίο φέρεται να ανήκε στη Μαρία. Βρήκαν επίσης μια τούφα από τα μαλλιά της σε ένα κοντινό θάμνο με βατόμουρα.

Συνελήφθη ένας Αφγανός 17 ετών, ο οποίος ομολόγησε την ενοχή του για την επίθεση και θα δικαστεί τον επόμενο χρόνο.

Ο Αφγανός  μετανάστης έφθασε στην Γερμανία το περασμένο έτος ως ασυνόδευτος ανήλικος  και ζούσε με μια τοπική οικογένεια στην πόλη.

ob_546a01_3w596qhighc0-bild-e1480784459690

Η κ Ladenburger φέρεται να εργάστηκε στον ελεύθερο χρόνο της, βοηθώντας στα σπίτια των προσφύγων στο Φράιμπουργκ. Αλλά δεν είναι σαφές κατά πόσον συνάντησε τον δολοφόνο της πριν την σκοτώσει.

Ο πατέρας του νεκρού κοριτσιού είναι ο Δρ Clemens Ladenburger, δικηγόρος ο οποίος είναι το δεξί χέρι του νομικού συμβούλου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ….Ο πατέρας ζήτησε οι δωρεές στην μνήμη της κόρης του να κατατεθούν υπέρ του Μπανγκλαντές…

Forget it, Greece! (κι αυτοί που δεν ξεχνούν)

Forget it, Greece! (κι αυτοί που δεν ξεχνούν)

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα. Ένας κόκκος άμμου στο απέραντο σύμπαν που αναπαρήγαγε και συνάμα προεικόνιζε το Άτομο, αυτό που η σχάση του έχει την δύναμη να τινάξει τον Κόσμο στον αέρα και να τον ξαναγεννήσει. Αυτό το «μαγαζί γωνία» του κόσμου, μας δόθηκε για Πατρίδα με δοκιμασμένες και στέρεες οδηγίες από εκείνους που το δούλεψαν πριν από μας, και που πυκνώνονται σε τούτο το Παλαμικό:

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια.
Μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι!
Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι,
κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα».

Και είναι η Πατρίδα τούτη, τούτη την ώρα κυνήγι στα νύχια του αρπαχτικού που το χτυπά στα βράχια και το δαγκάνει με λύσσα, να το ξεπαστρέψει. Μα το θήραμα αυτό είναι πιο δύσκολο απ’ όλα τα άλλα, γιατί έχει Ψυχή που δεν παραδίνεται. Δεν ξέρω αν «η Δημοκρατία των Αθηνών σβήσει οριστικώς στα βρώμικα νύχια τού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ή στις αρπάγες της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου» καταπώς έγραψε ο διανοητής Κονδύλης. Δεν ξέρω ποιος θα είναι αυτός που θα στείλει στον Αγύριστο τους Φράγκους υποτακτικούς του Μεγάλου Τρωκτικού που τολμούν να ξεστομίσουν το απαξιωτικό «Forget it, Greece!».

Ξέρω όμως πως το Έθνος δεν θα παραδοθεί. Οι μαλθακοί μπαρόβιοι νεολαίοι κι ο αστοιχείωτος λαουτζίκος των τουρκοσήριαλ, μοιραίοι και άρρωστοι από το σάλιο της Κομμουνιστικής φθίσης, σφίγγονται ο ένας πλάι στον άλλο μοιρολογώντας το «πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής». Κι οι άλλοι, οι κορεσμένοι από το συβαριτικό χρυσίο, περιμένουν διασκεδάζοντας την ανία τους, το χατζάρι να πέσει στον παχύ, χορτάτο σβέρκο τους.

Οι ελάχιστοι ιδεαλιστές και οι μόνοι πραγματιστές, οι Εθνικιστές, είμαστε αυτοί που με την αγαθή συνείδηση και την καθαρή καρδιά μας, την θέληση και την δουλειά μας, θα σχηματίσουμε για το Έθνος το όραμα μιας νέας εθνικής Επαναστάσεως, με λύσεις άμεσες και εφαρμόσιμες, ταιριαστές στον τόπο μας και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας. Το χωράφι πρέπει να το ξεχερσώσουμε. Να βγάλουμε τις πέτρες και τ’ αγριόχορτα. Μπορεί να φέρουμε κι άλλο, πιο γόνιμο χώμα, να προσαρμόσουμε την καλλιέργεια, να παλέψουμε και να ματώσουμε. Μα επειδή είμαστε Έλληνες, σε τούτο τον αγώνα εμείς θα τραγουδάμε, ενώ οι γύρω θα μας κοιτούν αποσβολωμένοι, και μια μέρα, όχι πολύ μακρινή θα θαυμάσουν και πάλι το Γένος μας.

Υπάρχει ένα επτανησιακό τραγούδι που λανθασμένα θεωρείται παιδικό, λόγω της εύθυμης «πειρατικής» μελωδίας του. Γράφτηκε στα χρόνια της Αγγλικής κατοχής των Επτανήσων, την εποχή των λεγομένων «ριζοσπαστών», οι οποίοι αντιδρούσαν στο καθεστώς. Αυτούς, οι κατακτητές Άγγλοι τους συνελάμβαναν, τους πήγαιναν στην Κέρκυρα, όπου η πρωτεύουσα της Αρμοστείας, και εκεί κατά την προσφιλή τους τακτική, την οποία εφάρμοσαν αργότερα και στην Κύπρο εναντίον των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, τους έφερναν να τους κρεμάσουν. Μα μέσα στο καράβι κατά την μεταφορά τους, οι Επτανήσιοι κατάδικοι έλεγαν τούτο το τραγούδι, ταιριαστό στην φύση τους:

Σ’ ένα παπόρο μέσα μας εμπαρκάρανε.
Γαλέτες παξιμάδια μας ετρατάρανε.
Στην Κέρκυρα μας πάνε να μας δικάσουνε.
Στην Κέρκυρα μας πάνε να μας κρεμάσουνε.
Μα εμείς θα τραγουδάμε …εμείς θα τραγουδάμε…
Ώσπου να φτάσουμε….
Ζάκυνθος, Κέρκυρα, δε θα σας ξαναειδώ,
Λευκάδα μου, Κεφαλονιά σας αποχαιρετώ…
».

Και με την αισιοδοξία και την πίστη, με αγώνες και αίμα, έγινε η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, στις 21 Μαΐου 1864, σαράντα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ρούμελης και του Μωριά, κοντά πενήντα πριν εισέλθουν στον εθνικό κορμό η Μακεδονία και η Ήπειρος.

Αγώνες, αγώνες, αγώνες. Αυτή είναι η ζωή των Ελλήνων, αυτή είναι η ζωή μας. Ας την χαρούμε, ας την ζήσουμε, ας την τραγουδήσουμε. Ως την Νίκη και πέρα από αυτήν.

Πάρτε πoλυπολιτισμό!

imagehandler

Μην ξανακούσω να αποκαλέσετε Αλβανούς και Μαύρους εγκληματίες!

Μην είστε ρατσιστές!

 

145 άτομα ήσαν τα μέλη του κυκλώματος κατηγορουμένων ως μελών εγκληματικής οργάνωσης που δραστηριοποιείτο στην εμπορία ναρκωτικών στο κέντρο της Αθήνας και η οποία εξαρθρώθηκε στις 26-11-2016, από την Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών.

Πλατεία Βικτωρίας, Προπύλαια, Νομική Σχολή Αθηνών και Πλατεία Κάνιγγος ήταν οι πλέον κερδοφόρες «πιάτσες» των διακινητών, οι οποίοι περίμεναν τα θύματα τους με τα σακουλάκια της κοκαΐνης,ηρωίνης και ινδικής κάνναβης στο στόμα τους.

Το κύκλωμα εισήγαγε τις μεγαλύτερες ποσότητες των ναρκωτικών από την Αλβανία ενώ είχε προχωρήσει και στη καλλιέργεια χασισοφυτείας στο Άνω Σούλι Μαραθώνα.  Τα ναρκωτικά φυλάσσονταν σε διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα από τη φυλακή, Αλβανός κακοποιός αρχηγικό μέλος της εγκληματικής οργάνωσης… έκανε το παιχνίδι σε συνεργασία με ένα ακόμη πρόσωπο, επίσης «τρόφιμο» σωφρονιστικού καταστήματος. Μάλιστα, οι δουλειές τους πήγαιναν τόσο καλά που σχεδίαζαν να επεκτείνουν το εμπόριο των παράνομων ουσιών κάνοντας εισαγωγή ναρκωτικών μέσα στη φυλακή.

Ενας κι ένας ήσαν οι συνέταιροι της επιχείρησης.

Αλβανοί, Νιγηριανοί, Σομαλοί, Τανζανοί, Σενεγαλέζοι, Κογκολέζοι, Γκανέζοι, Ρουαντέζοι, Βουλγάρα και Ρουμάνες που ήρθαν να μας “εμπλουτίσουν πολυπολιτισμικά”. Ως και από την Μπουργκίνα Φάσο και την Σιέρα Λεόνε έκαναν “την τιμή” στην Ελλάδα να την “προτιμήσουν” για να πουλήσουν αποχαύνωση και θάνατο στα παιδιά της. Μέλη και 10 Ελληνες. Που δεν θα πήγαιναν πουθενά αν δεν υπήρχαν οι δεκάδες αδίστακτοι εγκληματίες από χώρες όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία.

Δείτε τους ευγενείς αυτούς “πρόσφυγες” και “μετανάστες” εδώ.

 

Δεκέμβριος 1944: Εργα και ημέρες του ΚΚΕ

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 αρχίζουν τα Δεκεμβριανά.
Ο όρος, είναι μία εξωραϊσμένη απόδοση της κομμουνιστικής εγκληματικής ανταρσίας για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας, λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατοχής.
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Οι κομμουνιστές προσήλθαν σε ένα απαγορευμένο από την αστυνομία συλλαλητήριο, οπλισμένοι ακόμη και με ελαφρούς όλμους μικρού διαμετρήματος. Η πρόθεσή τους ήταν φανερή. Ήταν αποφασισμένοι να συγκρουσθούν με το Κράτος. Και το έκαναν.
Οι κομμουνιστές έκτοτε, προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η αστυνομία άρχισε πρώτη τους πυροβολισμούς. Λες, και αν είναι έτσι, αυτό τους απαλλάσσει από το έγκλημα. Ε, δεν πας διάβολε σε «ειρηνικό» συλλαλητήριο με πολυβόλα…
Σήμερα λοιπόν και εις μνήμην των νεκρών της θηριωδίας των σταλινικών καθαρμάτων, θα θυμηθούμε μερικά γεγονότα, που δεν σηκώνουν καμία δικαιολογία, ενώ απεικονίζουν θαυμάσια
τον προδοτικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Ας ανατρέξουμε στο έργο της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) του ΓΕΣ με τίτλο: «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης». Θα σταθούμε μόνο στον Ε΄ τόμο:
α. Στην σελίδα 167 βρίσκουμε το Σύμφωνο Πετριτσίου της «12 Ιούλη 1943», σύμφωνα με το οποίο ο σ. Γιάννης Ιωαννίδης και ο σ. Δουσάν Δασκάλωφ, συμφώνησαν μεταξύ των άλλων την εγκαθίδρυση στα Βαλκάνια, Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία (!) και την Σερβία, ενώ δίδεται στην Βουλγαρία έξοδος στο Αιγαίο (από πού άραγε;)
β. Στην σελίδα 203, θα διαβάσει ο έκπληκτος αναγνώστης, τι συνυπέγραψαν ο σ. Καπετάν Κίτσος με τον Γερμανό Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, στο Σύμφωνο του Λειβαδίου την 1η Σεπτεμβρίου του 1944. Πρώτο και καλύτερο, ότι ο ΕΛΑΣ «αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μην εμποδίση την υποχώρησιν του Γερμανικού Στρατού, μπαίνοντας σε κάθε εκκενούμενο τμήμα, μετά και την
υποχώρησιν και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου».
γ. Μία σελίδα μετά, στην 204, υπάρχει το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου» που υπέγραψαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 1944, οι Βούλγαροι Φιλίπποβιτς και Γιούνωφ και ο «Έλληνας» Στασινόπουλος. Στο σύμφωνο αυτό, μεταξύ των άλλων ωραίων, αποφασίστηκε όπως «το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο ΕΛΑΣ, αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν διεθνή Μακεδονίαν, μετά το τέλος του πολέμου».
Και μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα και χαλκευμένα, διότι θα τους κολλήσουμε στα μούτρα την απάντηση του ΚΚΕ στην ΔΙΣ, όταν του ζήτησε και τα δικά του αρχεία για να τα συμπεριλάβει στην έκδοση. Τότε θα γελάσει ακόμη και η μούμια του Λένιν.
Και ερχόμαστε στην υπ’ αριθμ.1010/11-3-65 εγκύκλιο, του τότε Πρωθυπουργού και υπουργού ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος με αφορμή την προσπάθεια διεισδύσεως της κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» στα σχολεία, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «Εχθρόν του Έθνους και της Δημοκρατίας».
Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και στην έκδοση του 1968 διαβάζουμε ότι: «….Στην πραγματικότητα, αυτοί (δηλαδή το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ) πολεμούσαν κυρίως εναντίον των μη κομμουνιστικών αντάρτικων ομάδων, όπως αυτή του Σ/χου Δημητρίου Ψαρρού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, ή τον πιο σημαντικό ΕΔΕΣ, του οποίου ηγείτο ο Σ/χης Ναπολέων Ζέρβας. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, μιλώντας στην Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τσώρτσιλ είπε ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ ‘’απλώς έπαιρναν τα όπλα μας, ξάπλωναν και περίμεναν τη στιγμή να αρπάξουν την εξουσία στην πρωτεύουσα’’».
Και τελειώνουμε με ένα ντοκουμέντο που το αφιερώνουμε στην ΝΔ και τον Σαμαρά. Είναι το υπ’ αριθμ. 204 ΦΕΚ τεύχος 1ο, με το οποίο καταργείται ο όρος «Συμμοριτοπόλεμος» και καθιερώνεται ο όρος «Εμφύλιος», καθώς επίσης και αποδίδονται ως λευκαί περιστεραί στην κοινωνία, διάφοροι σφαγείς μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο καπετάν Γιώτης (Φλωράκης) και ο Μάρκος Βαφειάδης (ο «γελοίος» κατά τον Λεωνίδα Κύρκο) τον οποίο και ασπάστηκε, ως μη όφειλε, ο Στρατηγός Τσακαλώτος…
Το ωραίο είναι, ότι το εν λόγω ΦΕΚ, έχει υπογράψει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης και μετά ο ίδιος, γύριζε στις στρατιωτικές λέσχες και αλλού και έδινε διαλέξεις σαλιαρίζοντας, ότι επρόκειτο περί συμμοριτοπολέμου και όχι περί εμφυλίου. Τι να πει κανείς. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως την Πετρούλα την βόλεψε ο Κ. (με κεφαλαίο το «Κ», κύριε διορθωτά), ενώ τα παιδιά μας, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, μήτε ως σερβιτόροι. Νάναι καλά ο αδέκαστος δικαστής.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα του ΚΚΕ για την βίαιη
κατάληψη της εξουσίας. 72 χρόνια μετά, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι οχτροί μπήκαν πλέον στην πόλη και ροκανίζουν τα θεμέλια του Ελληνισμού.
Ροκανίζουν, οι διάφοροι απίθανοι, το τρίπτυχο πάνω στο οποίο ο Ελληνισμός στηρίχτηκε 3.000
χρόνια τώρα. Την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια. Με οδηγό και έχοντας πάντα στην καρδιά μας το «παράδειγμα του Μακρυγιάννη ας είναι για μας φωτεινό», η Χρυσή Αυγή ορθώνεται τοίχος απροσπέλαστος στα υποχθόνια σχέδιά τους με την υπόσχεση ότι «δεν θα περάσουν».
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει τους ήρωες του Μακρυγιάννη!
Χ.Μ.

(ΕΘΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ φ.177)