«…Αγαθή η μοίρα σου, λοχαγέ Μαβίλη»

mav

Με μια σφαίρα να διαπερνά τα μάγουλά του, με μια δεύτερη να τον χτυπά στο στόμα, αφήνει τέτοιες μέρες την τελευταία του πνοή στα ηπειρώτικα βουνά ο Λορέντζος Μαβίλης. Τι ταιριαστός τρόπος να πεθάνει αυτός που υπηρέτησε την Τέχνη με τον λόγο του και την Πατρίδα με την ζωή του! Από τον Δρίσκο, το ύψωμα λίγο έξω από τα Γιάννενα, στον δρόμο προς το Μέτσοβο, ο Κερκυραίος ποιητής ατενίζει σήμερα την πόλη των ονείρων του, σκεπασμένη από την αχλύ και του δικού του μύθου.

Μορφή εξεχόντως ρομαντική και ηρωική, γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860. Ο παππούς του ήταν πρόξενος της Ισπανίας στην Κέρκυρα όπου παντρεύτηκε την Κερκυραία ευγενή Αικατερίνη Δούσμανη. Ο πατέρας του, Παύλος, ήταν πρόεδρος δικαστηρίου της Ιονίου Πολιτείας στην Ιθάκη, όπου γεννήθηκε ο ποιητής. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανηψιά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Γνώρισε για χρόνια και μέχρι τον θάνατό του έναν έρωτα αμοιβαία καρποφόρο με την ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου «Μυρτιώτισσα», με την οποία δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε απογόνους (εκείνη ήταν παντρεμένη και μητέρα του μετέπειτα μεγάλου Έλληνα ηθοποιού Γιώργου Παππά).

Μαθητής του Ιάκωβου Πολυλά, μαθητή του Διονυσίου Σολωμού, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Μονάχου (όπου έγινε ο ιδρυτής του Σκακιστικού Συλλόγου του Πανεπιστημίου και ασχολήθηκε με την σύνθεση σκακιστικών προβλημάτων), και του Φράιμπουργκ,  Κλασική Φιλολογία, Αρχαιολογία και Σανσκριτικά. Μελέτησε Καντ, Φίχτε και Σοπενάουερ, μετέφρασε στα ελληνικά Σίλερ, Σέλεϊ, Βιργίλιο, και αποσπάσματα από το ινδικό έπος «Μαχαμπχαράτα». Διακρίθηκε ως ποιητής σονέτων και θεωρείται ο  τελευταίος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής που διεμόρφωσε ο Διονύσιος Σολωμός.

Έλληνας και φιλέλληνας, συμμετείχε ενεργά στους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους. Το 1896 έγινε μέλος της «Εθνικής Εταιρείας», ίδρυσε παράρτημά της στην Κέρκυρα, και κατέβηκε στην Κρήτη για να ενισχύσει τον αγώνα της απελευθέρωσής της, στα Λευκά Όρη. Το 1897 συγκρότησε σώμα από 70 Κερκυραίους το οποίο όπλισε και συντηρούσε με δικά του έξοδα και πολέμησε στην Ήπειρο, όπου τραυματίστηκε στην μάχη των Πέντε Πηγαδιών.

Το 1902 πρωταγωνιστεί στην εκστρατεία για να μην εγκατασταθεί καζίνο με τυχερά παιχνίδια στην Κέρκυρα. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Κερκύρας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Οι αγώνες του Έθνους εντείνονται αλλά ο Μαβίλης δεν μπορεί να πολεμήσει με τον Ελληνικό Στρατό λόγω της ηλικίας του. Για αυτό και κατατάσσεται ως εθελοντής στο σώμα των ερυθροχιτώνων Γαριβαλδινών υπό τον Αλέξανδρο Ρώμα και πολεμά στους Βαλκανικούς Πολέμους στο μέτωπο της Ηπείρου.

«Χερουβικής χαράς χρυσός αθέρας

Σ’ εφλόγισε πατώντας της Ηπείρου

Το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου

Νάστραφτε από το «εν τούτω νίκα» ο αιθέρας,

Και σα σε λάμψη παρουσίας δευτέρας

Μ’ αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου

Νάβλεπες στο βυθό του Παμπονήρου

Να γκρεμιστή η Τουρκιά, το ανίερο τέρας».

Θα πέσει ηρωικά μαχόμενος κατά των Τούρκων επικεφαλής των ανδρών του, στις 28 Νοεμβρίου 1912. Ήταν 52 ετών. Μερικούς μήνες αργότερα, τον  Φεβρουάριο του 1913, τα Γιάννενα θα ελευθερωθούν. Το 1933, στο σημείο όπου σκοτώθηκε, κατασκευάστηκε μνημείο μέσα στο οποίο βρίσκονται τα οστά του.

Οι τελευταίες του λέξεις ήσαν:

«Επερίμενα πολλές τιμές από τούτον τον πόλεμο, αλλά όχι και την τιμή να θυσιάσω τη ζωή μου για την Ελλάδα μου».

Με τα λόγια της αγαπημένης του Μυρτιώτισσας:      «… Ζητούσε μες στα ιδανικά την απολύτρωση κι αναζητώντας στάθηκε στο μεγαλύτερο: την Πατρίδα. Από εκεί άντλησε το τελευταίο, το υπέρτατο ιδανικό του: το θάνατο. Η λατρεία της Πατρίδας και του θανάτου!»

Ε.Δ.

 

Στην Πατρίδα

Πατρίδα, σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δε λάμπει.

Πώς εις το φως του λαχταρούν η θάλασσα κι οι κάμποι,

πώς λουλουδίζουν τα βουνά, τα δάσ’, οι λαγκαδιές

στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές!

Αφρολογούν οι ρεματιές και λαχταρίζ’ η λίμνη,

χίλιες πουλιών λαλιές ηχούν, της ομορφιάς του ύμνοι,

σ’ άπειρ’ αστράφτουν χρώματα παντού λογής λογής

τ’ αγέρα τα πετούμενα τα σερπετά της γης.

Κι αυτός σηκώνει τ’ αλαφρά της καταχνιάς μαγνάδι,

κι η κάθε στάλ’ από δροσιά γυαλίζει σαν πετράδι,

κάθε αχτίδα του σκορπά με την αναλαμπή

χαρά, ζωή και δύναμη κι ελπίδα όπου κι αν μπει.

Φαντάζεις σαν τον ήλιο σου κι εσύ, καλή πατρίδα,

και μάγια σαν τα μάγια σου στον κόσμο αλλού δεν είδα.

Η γη σου είναι παράδεισος, κι αιώνια γαλανός

γύρω σου καθρεφτίζεται στο πέλαγ’ ο ουρανός.

Κι οι νύχτες σου με τ’ άστρα τους, με τη γαλάζια πάστρα,

με τ’ αηδονολαλήματα, τρεμάμενα σαν τ’ άστρα,

με το φεγγάρι που περνά, σαν τ’ όνειρο ευτυχίας

στη μέση της απέραντης ουράνιας ησυχίας.

Οι νύχτες σου δροσοβολούν χιλιόπλουμα λουλούδια

και στων παιδιών σου τις καρδιές αμάραντα τραγούδια,

σταλάζουνε στα σπλάγχνα τους θεράπειο λησμονιάς,

ελευτεριάς αγάλλιαση και μίσος τυραννιάς.

Μάγεμ’ ασημούφαντο, φως μαργαριταρένιο,

λιώνονται σ’ ένα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.

Γιομάτος μόσχους και δροσιές ο Ζέφυρος τερπνά

μέσ’ απ’ αγάπης φαντασιές τ πλάσματα ξυπνά.

Κι ανάμεσα στα χρώματ’ από χίλια ουράνια τόξα,

προβαίνει πάλ’ ο ήλιος εις όλη του τη δόξα.

Και, σαν του μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,

έως το χρυσό βασίλεμα λάμπει στον ουρανό.

Ελλάς, το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει,

και δίχως γνέφια τους καιρους η δόξα σου διατρέχει.

Όσες φορές ο ήλιος σου να σε φωτίσει ερθεί,

θε να σε βρει πεντάμορφη, στεφανωμένη ορθή.

(EΦΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ, Φ. 176)

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ φ.176

Χωρίς τίτλο.jpg

Σε ποιου τα χέρια θα σκάσει η βόμβα του 4ου μνημονίου; Ποιος θα αναλάβει το κόστος μιας εθνικής καταστροφής; Αν τις κοινωνικές «τομές», δηλαδή τον κυριολεκτικώς βίαιο ακρωτηριασμό των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τις αναλαμβάνει η Αριστερά ώστε να ελαχιστοποιούνται οι αντιδράσεις της κοινωνίας, το βάρος των Εθνικών Θεμάτων το αναλαμβάνει η Δεξιά. Η κινητικότητα στο «αεροπλανοφόρο Κύπρος» προμηνύει μια ταπεινωτική συμφωνία ή μια οριστική (έως την Eθνική Παλιγγενεσία) διχοτόμηση; Προσφάτως, ο Γιγίτ Μπουλούτ, στενός  συνεργάτης και σύμβουλος του Ερντογάν επί των Οικονομικών, πρότεινε την προσάρτηση των Κατεχομένων στην Τουρκία. Εάν υποθέσουμε ότι η ελεύθερη Κύπρος δεχόταν, και η Ελλάς είχε το θάρρος να επιδιώξει την Ένωση του ελεύθερου τμήματος του νησιού, αποκτώντας μιαν ακόμη ελληνοτουρκική μεθόριο, τότε ο δρόμος για τον πλήρη έλεγχο της περιοχής από το ΝΑΤΟ ανοίγει διάπλατα. Οι αμερικανοί έχουν κάθε λόγο να το επιδιώξουν, κλείνοντας έτσι και τον κύκλο της εθνικής προδοσίας και της Μεταπολιτεύσεως.

Η ανακοίνωση των περιοδειών του Πρωθυπουργού και του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως στην Θράκη και την Ήπειρο, ως απαντήσεις στην τουρκική και αλβανική προκλητικότητα αντιστοίχως, δείχνουν ότι τα όποια αντανακλαστικά της ελληνικής διπλωματίας λειτουργούν υποτονικά μεν, αλλά τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολικό. Βεβαίως οι περιοδείες έχουν και χαρακτήρα προεκλογικό. Ανεξαρτήτως της καταλήξεως των διαπραγματεύσεων, οι Έλληνες θα είναι οι χαμένοι.

Οι πάντες, με εξαίρεση τους κομματικούς στρατούς και τα απολιθώματα του αμαρτωλού δικομματικού παρελθόντος, έχουν αντιληφθεί ότι είτε εκλεγεί ο Αλέξης είτε ο Κούλης, καμία διαφορά δεν θα υπάρξει για τον ελληνικό λαό. Αυτό ευνοεί τον κ. Τσίπρα. Εάν αυτό συνδυαστεί με την απέχθεια που προκαλεί το εμφανώς υποκριτικό και ψεύτικο του ηγετίσκου της ΝΔ, και την βεβαιότητα ότι οι πέριξ αυτού γενίτσαροι πρώην αντιμνημονιακοί, αποτελούν έναν οικτρό έως γελοίο θίασο ηλιθίων, ο δρόμος είναι ανοιχτός για ένα ισχυροποιημένο εθνικιστικό κίνημα. Και ομιλούμε ακριβολογώντας για ένα κίνημα που θα μπορέσει να αποτελέσει την εναλλακτική σε μια κυβέρνηση οικουμενική ή συνεργασίας, η οποία θα προκύψει από τις αδύναμες πλειοψηφίες του 18%.

Ο Εθνικισμός, νοήμων, στρατηγικός, ιδεολογικός και με μετρήσιμα αποτελέσματα είναι η απάντηση στα πολλαπλά πολιτικά αδιέξοδα.

Με την εποίκιση της Ευρώπης και της Πατρίδος μας από μη-Ευρωπαίους λαθραίους μετανάστες, και την προϊούσα οικονομική νέκρωση, οι διεθνιστικές ελίτ έχουν κάνει ολοφάνερες τις προθέσεις τους. Θα ακολουθήσουμε το παράδειγμα της προπετούς τουρκίας που δηλώνει δια του θρασύτατου Πρωθυπουργού της Μπιναλί Γιλντιρίμ πως «Είμαστε ένας από τους παράγοντες που προστατεύουν την Ευρώπη. Αν οι πρόσφυγες διασχίσουν τα σύνορα μας, θα πλημμυρίσουν και θα κατακλύσουν την Ευρώπη (…) η διακοπή των σχέσεων με την Ευρώπη θα βλάψει την τουρκία, αλλά η ζημιά θα είναι πενταπλάσια έως και εξαπλάσια για την Ευρώπη; Απίθανο. Θα σκύψουμε το κεφάλι ως Έθνος και θα περιμένουμε την καταναλωτική νάρκωση να απομακρύνει τις πολλές μαύρες Παρασκευές που επιβλήθηκαν στην καθημερινότητά μας;

Η Ευρώπη ακολουθεί την μέθοδο του στρουθοκαμηλισμού. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ του παγώματος των συνομιλιών με την τουρκία λόγω της ‘δυσανάλογης’ αντίδρασης της τουρκικής κυβέρνησης στο αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Στην πραγματικότητα, θα ήθελε να αρνηθεί ευθέως την ένταξη της τουρκίας, όπως είχε επιδιώξει ο εξαφανισθείς από την γαλλική πολιτική σκηνή πρώην Πρόεδρος Σαρκοζύ. Το θάρρος όμως εξέλιπε από πολίτες και πολιτικούς.

Απέναντι στην θλιβερή εικόνα των σημερινών ελαχίστου αναστήματος κυβερνητών, μορφές όπως αυτή του ποιητή-πολεμιστή Λορέντζου Μαβίλη αποτελούν σημεία αναφοράς, έμπνευσης αλλά και ταπεινότητας για τους προπετείς.

Τι θα έλεγαν, τι θα λένε εκείνοι που σαν τον Μαβίλη άφησαν δόξες και τιμές, καριέρες και πλούτη για να ακολουθήσουν το όραμα της Ελευθερίας στην Μακεδονία, την Κρήτη, την Ήπειρο;

Πόσο λίγα συγκριτικά ζητώνται από εμάς σήμερα, και πόσο, μα πόσο λίγα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για την Πατρίδα;

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, Φ. 176)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Άθλιο παρόν, κρίσιμο μέλλον

Άθλιο παρόν, κρίσιμο μέλλον

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Πριν από μερικές μέρες επισκέφθηκε την Αθήνα ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η κυβερνητική προπαγάνδα και η φατρία των ΜΜΕ θέλησαν να παρουσιάσουν την επίσκεψη ως έναν εθιμοτυπικό περίπατο. Οι λιγοστές και άνευ αντικειμένου αντιδράσεις εστιάζονταν στο αν ο αμερικανός πρόεδρος θα έκανε διακοπές με έξοδα των Ελλήνων πολιτών, ωσάν, εάν όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσε να αναμένει κανείς από μια τέτοια υψηλού επιπέδου επίσκεψη, να επισκιάζονταν από ένα ακόμη κόστος, από τα πολλά και αδικαιολόγητα του Ελληνικού Δημοσίου.

Όπως όμως ήδη σημειώναμε στο περασμένο φύλλο του ΕΜΠΡΟΣ, στο αφιέρωμα για τις επισκέψεις αμερικανών προέδρων στην χώρα μας, η επίσκεψη Ομπαμα είχε σαφείς στόχους που αφορούν στην οικονομία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας. Οι συντονισμένες δηλώσεις Ερντογάν-Ράμα και οι οξυμένες τουρκικές προκλήσεις που ακολούθησαν δείχνουν ότι τα «δώρα» του Ομπάμα προς τους Δαναούς ήσαν μάλλον πικρά. Η αγωνία που καταγράφεται στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας και οι προφανείς ψυχολογικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Πρωθυπουργός είναι χαρακτηριστικές των αδιεξόδων στα οποία έχουν περιέλθει πολιτική και πολιτειακή ηγεσία. Προ των προφανών αδιεξόδων και με την δεδηλωμένη απόφαση του κ. Τσίπρα να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές σε περίπτωση μη συμφωνίας με τους εκβιαστές τοκογλύφους, αποτελεί καθήκον των δύο ανδρών να απευθυνθούν στον Ελληνικό Λαό και να κάνουν γνωστές το ποιες προτάσεις κόμισε ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος.

Οι κοκορομαχίες των ήσσονος εμβελείας βουλευτών των κομμάτων συμπολιτεύσεως και αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, τα ανέκφραστα πρόσωπα των νεαρών φιλόδοξων πολιτικών, τα τραγικά ψεύδη που επαναλαμβάνουν οι μονομάχοι για λογαριασμό του Αλέξη και του Κούλη, προκαλούν οργή και θλίψη. Από ποιους έχει βρεθεί να εξαρτάται το μέλλον της Ελλάδος και του Έθνους; Πολιτικούς που έχουν αφήσει την διεθνή πολιτική σε δημοσιογράφους προπαγανδιστές του αμερικανικού παράγοντα, υπαλλήλους γερμανικών εταιριών και εμμονικούς ιδεοληπτικούς «Αριστερούς» και σαφώς παράφρονες «Δεξιούς». Η ανάρρηση στην εξουσία ριζοσπαστών πολιτικών αυθεντικών ή μη, δίνει ελπίδες στους έχοντες συνείδηση. Δεν δίνει όμως λύσεις στον λαό που έχει διδαχθεί να σκέπτεται ως «πολίτης» και «καταναλωτής» αλλά όχι ως Έλληνας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η έλευση των δυνάμεων αυτών στο προσκήνιο της πολιτικής και της Ιστορίας θα αντιστρέψει την πορεία που έχουν καθορίσει οι παγκοσμιοποιητές ή θα επισπεύσει και ολοκληρώσει τις διαδικασίες που έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται στην καθημερινότητα, υλοποιώντας εφιαλτικά σενάρια μιας ζωής–φυλακής και ανθρώπων-σκλάβων.

Εάν η εποχή των εθνικιστών και πατριωτών ηγετών δώσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να ανασυνταχθούν οι εθνικές δυνάμεις από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, τότε η μετάβαση στο Αύριο θα είναι δύσκολη αλλά φωτεινή. Διαφορετικά ο κόσμος μας θα βυθιστεί ταχύτατα στην αναρχία και την επακόλουθη παγκόσμια δικτατορία, την «world governance» που ζήτησε ο Γιώργος Παπανδρέου. Τα προβλήματα του Ελληνισμού είναι όμοια με των υπολοίπων λαών της Ευρώπης είναι όμως και διττά σημαντικά. Πρώτον γιατί αφορούν άμεσα τις εξελίξεις στην γεωγραφική περιοχή μας εντός της οποίας η Ελλάδα αποτελεί θεμέλιο άξονα, και δεύτερον γιατί για τους έχοντας συνείδηση εν εγρηγόρσει, η σημασία της υπάρξεως του καθενός αποκτά μιαν ιδιαίτερη σημασία στην ευρεία εικόνα του κόσμου μας.

Τα προβλήματα του Ελληνισμού δεν είναι τωρινά, δεν είναι αποκλειστικά συνδεδεμένα με τα μνημόνια, είναι συγκεκριμένα και διαχρονικά. Η Ελλάδα συνεχώς κάνει βήματα προς τα πίσω. Οι ελιγμοί Κοτζιά στο Κυπριακό ήταν ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να περιμένει κανείς στο εξής: φυγή προς αποφυγήν των χείριστων εκδοχών. Οι γύρω μας λαοί επεκτείνονται και αποθρασύνονται βλέποντας τις ελλαδικές ηγεσίες να πισωπατούν και τους Έλληνες να συρρικνώνονται ως κακόμοιροι, όχι χαρακτήρες του θεάτρου Σκιών, Καραγκιόζηδες και Χατζηαβάτηδες, ούτε καν σκώληκες, αλλά σκύβαλα.

Ένα είναι βέβαιον. Με τις υπάρχουσες ηγεσίες το μέλλον της χώρας και του Έθνους είναι προδιαγεγραμμένο και όσο περνά ο καιρός θα εκφυλίζεται μαζί με τις ηγεσίες του. Το Έθνος διαθέτει ακόμη δυνάμεις εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Λείπει η ηγεσία η οποία με συγκρότηση, ρεαλισμό και ευψυχία θα οδηγήσει την χώρα έξω και μακριά από την στενωπό του παλαιοκομματισμού, της υποκρισίας, του φόβου και της προδοσίας. Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτεται στυγνά κομμουνιστική ως προς την ιδιοκτησία, την παιδεία και την θρησκεία, και γελοιωδώς αμερικανόδουλη ως προς τα εθνικά ζητήματα. Πλέον δεν έχει ερείσματα στον λαό. Η Δεξιά της ΝΔ και των ΑΝΕΛ αποδείχθηκε υποκριτική και λίγη.

Οι Εθνικιστές είναι αυτοί που αποτελούν την τελευταία γραμμή αντιστάσεως του Έθνους. Αν το Έθνος στοιχιστεί γύρω από τις εθνικές δυνάμεις και οι δυνάμεις αυτές σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και των υποχρεώσεων τις οποίες οικειοθελώς ανέλαβαν, συνεγείροντας και παρασύροντας μαζί τους το αγνό πατριωτικό συναίσθημα, τότε, ναι, θα υπάρξει ελληνικό αύριο. Η οργάνωση του λαού είναι στο χέρι τους.