Πέντε εκατομμύρια ευρώ στα χρεοκοπημένα αποκόμματα του “δημοκρατικού τόξου” την ώρα που ο Λαός πένεται!

Πέντε εκατομμύρια ευρώ στα χρεοκοπημένα αποκόμματα του “δημοκρατικού τόξου” την ώρα που ο Λαός πένεται!

Την ώρα που ο Λαός πένεται και δοκιμάζεται, τα χρεοκοπημένα κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» συνεχίζουν να λαμβάνουν πακτωλό χρημάτων.

Συγκεκριμένα, ποσό 5 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν τα κόμματα, ως τρίτη δόση της κρατικής οικονομικής ενίσχυσης για το 2016.

Ειδικότερα, με απόφαση που υπέγραψε ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Κουρουμπλής, στα δικαιούχα κόμματα και συνασπισμούς κομμάτων κατανέμονται τα εξής ποσά:

  • ΣΥΡΙΖΑ: 1.640.773
  • NEA ΔHMOKPATIA: 1.326.059
  • ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ): 331.530 + 62.745
  • ΚΚΕ: 362.776
  • ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: 300.376
  • ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 220.471 + 62.745
  • ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ: 209.547
  • ΕΛΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ: 62.745
  • ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: 29.412
  • ΛΑΟΣ: 29.412

Το εξοργιστικό της όλης υποθέσεως είναι ότι ο Σύριζα έχει off shore για την εφημερίδα του, η Νέα Δημοκρατία είναι πνιγμένη σε χρέη που δεν εξυπηρετεί, το Πασόκ αποδεδειγμένα είχε λάβει χορηγίες από τη Siemens, το ΚΚ€ ρούβλια από τη Μόσχα και οι λοιποί απλούστατα δεν υφίστανται (στην καλύτερη των περιπτώσεων…).

Το μόνο κόμμα που δεν λαμβάνει κανενός είδους χρηματοδότηση από σκοτεινά κέντρα είναι και το μόνο κόμμα που έχει ελεγχθεί διεξοδικά από το ΣΔΟΕ και κάθε άλλο παρεμφερή μηχανισμό του κράτους και έχει βρεθεί κρυστάλλινο.

Είναι το μόνο κόμμα που δεν λαμβάνει χρηματοδότηση από το κράτος, ελέω της παράνομης και αντισυνταγματικής αναστολής της χρηματοδότησης του, είναι η Χρυσή Αυγή.

Πού βρίσκεται η εκκλησία από την οποία εξέχει ένας αρχαίος Κορινθιακός κίονας

clipboard01-2Ανάμεσα στα καταστήματα μπαχαρικών και τις πολυκατοικίες της οδού Ευριπίδου στο κέντρο της Αθήνας βρίσκεται κρυμμένος ένας από παλαιότερους ναούς της Αθήνας. Χτίστηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Ελάχιστες αγιογραφίες κοσμούν τους τοίχους του, ενώ στα θεμέλια του υπάρχουν πηγάδια. Παλαιότερα σε κοντινή απόσταση βρίσκονταν τα εκκλησάκια του Αγίου Γεωργίου και των Αγίων Αποστόλων, τα οποία κατεδαφίστηκαν. Αντίθετα η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη γλίτωσε και παραμένει ακέραιη μέσα στους αιώνες. Είναι γνωστή και ως η εκκλησία του Άη Γιάννη στην Κολώνα, γιατί από τη στέγη του εξέχει ένας αρχαίος κίονας Κορινθιακού ρυθμού.
%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%bb%cf%8e%ce%bd%ce%b1-700x405
Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι παλαιότερα ονομαζόταν «Πλάτωμα των Αγίων Ολύμπων ή Κολύμπων» Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι παλαιότερα ονομαζόταν «Πλάτωμα των Αγίων Ολύμπων ή Κολύμπων» Ο κίονας βρίσκεται στο ιερό βήμα και πολλοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι παλαιότερα εκεί υπήρχε Ασκληπιείο και μνημείο αφιερωμένο στον Τόξαρι, τον Αθηναίο γιατρό, ο οποίος θεωρούταν θεραπευτής των πυρετών και βοήθησε τους Αθηναίους να ξεπεράσουν τον λοιμό του 430 μ.Χ. Στη χριστιανική παράδοση ο Άγιος Ιωάννης, όπως και ο Ασκληπιός, ο θεός της Ιατρικής, έχει θεραπευτικές ιδιότητες.
%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%bb%cf%8e%ce%bd%ce%b1-700x405
Η εκκλησία είναι μονόκλιτη βασιλική και βρίσκεται στην οδό Ευριπίδου 70. Γιορτάζει στις 29 Αυγούστου Η εκκλησία είναι μονόκλιτη βασιλική και βρίσκεται στην οδό Ευριπίδου 70. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος γιορτάζει στις 29 Αυγούστου.
Οι κορδέλες πάνω στην κολώνα
Στα χρόνια που οι Αθηναίοι προσβάλλονταν συχνά από ελονοσία, πολλοί πιστοί πήγαιναν στο εκκλησάκι της οδού Ευριπίδου και έδεναν κόκκινες και άσπρες κορδέλες στην κολώνα με την ελπίδα ότι ο Άγιος Ιωάννης θα τις «έλυνε» και θα τους θεράπευε. Εκτός από τον Άγιο Ιωάννη, η εκκλησία τιμά και τον μαθητή του, τον Ιούδα τον Θαδδαίο, ο οποίος έδρασε στη Μεσοποταμία και μαρτύρησε στην Έδεσσα. Και επειδή είναι συχνό φαινόμενο δίπλα από μια εκκλησία να υπάρχουν αρχαία, στις αρχές του 20ου αιώνα μερικοί εργάτες που είχαν αναλάβει να χτίσουν μια νέα οικοδομή, ανακάλυψαν κοντά στην εκκλησία μωσαϊκό δάπεδο και γλυπτά.
Η αρχική φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του πανεπιστημίου της Κολωνίας iDAI και την εντόπισε η συλλέκτρια φωτογραφιών Λίζα Κουτσαπλή .

H Θρησκεία των “Δικαιωμάτων του Ανθρώπου”

H Θρησκεία των “Δικαιωμάτων του Ανθρώπου”

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που επικυρώθηκε το 1948 είναι μία ακόμη διανοητική αρπάγη της ιδεοληψίας του Διαφωτισμού (περί του οποίου έχουν προσφάτως πυκνώσει οι αναφορές στο Ελληνικό κοινοβούλιο)και ταυτόχρονα μία «φυσική» κατάληξη της έκτοτε μεθοδευμένης χειραγώγησης των συνειδήσεων στην φιλελεύθερη Δύση. Λέγεται δε ότι κάποιος που απορούσε και θαύμαζε πόσοι εκπρόσωποι διαφορετικών ιδεολογιών συμφωνούσαν με την έννοια των «δικαιωμάτων του ανθρώπου», έλαβε την απάντηση από κάποιον άλλο σύνεδρο ότι η συμφωνία προϋπέθετε να μην ρωτήσει κανείς «ανθρώπινα δικαιώματα για ποιο πράγμα»! Αλήθεια, αναφορικά σε τι έχουν δικαιώματα οι άνθρωποι; Για ποιόν άνθρωπο γίνεται λόγος; Σκοπός του παρόντος είναι να εξετάσουμε ψύχραιμα και μεθοδικά αυτή τη Διακήρυξη και ταυτόχρονα να απαντήσουμε σε κάθε παράγραφο αποκαθιστώντας την κρυμμένη αλήθεια πίσω από τις απατηλές, κενές νοήματος και εφαρμογής δοξασίες.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στηρίζεται σε τέσσερα άρθρα ή δοξασίες πίστεως, σαν να πρόκειται περί θρησκείας, γεγονός καθόλου περίεργο γι’ αυτούς που γνωρίζουν τους πραγματικούς εμπνευστές της.

Η δοξασία της ενότητος του ανθρώπινου είδους: Συνίσταται στην υποχρέωση του καθενός να θεωρεί ότι κάθε άνθρωπος είναι μέλος ενός μοναδικού και οικουμενικά κυρίαρχου ζωικού είδους και ότι αυτό το βιολογικό γεγονός συμπεριλαμβάνει και ηθικές ευθύνες. Εδώ η ενότητα τίθεται (πονηρά και σκόπιμα) με τη μορφή της ισοδυναμίας, που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι αρκετά ομοιογενής ώστε ένα άτομο να μπορεί να θεωρείται ουσιαστικά ισοδύναμο με οποιοδήποτε άλλο. Αυτό συνεπάγεται ότι οι φυσικές διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους θα πρέπει υποχρεωτικά να θεωρούνται επιφανειακές και δευτερεύουσες (εάν με τεχνητές μεθοδεύσεις δεν εξαλειφθούν σταδιακά). Αυτό που πρώτιστα πρέπει να εξαλειφθεί είναι η φυσική αίσθηση της ιδιαίτερης καταγωγής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η εβραϊκή σκέψη θέτει αυθόρμητα ένα και μοναδικό πρόγονο της ανθρωπότητας. Με αυτό τον βίαιο και παράλογο τρόπο, στο επίπεδο των δικών της πνευματικών αξιών αποσκοπεί στην επιβολή της ιδέας της ισότητας των ανθρώπων μέσω της κοινής καταγωγής. Οι ραβίνοι διδάσκουν: «Ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα από ένα μοναδικό άνθρωπο για να μην μπορεί κανείς να πει ότι ο δικός του πρόγονος προϋπήρχε του άλλου!». Έτσι λοιπόν, η θρησκεία των δικαιωμάτων του ανθρώπου θεμελιωμένη στον μονοανθρωπισμό δένεται εξ’ αρχής με τον ισοπεδωτισμό.

Για το Ευρωπαϊκό πνεύμα η αφηρημένη έννοια άνθρωπος δεν υπάρχει. Υπάρχουν Έλληνες, Ρωμαίοι, βάρβαροι κλπ. Μόνο κατά τη Γαλλική επανάσταση και μέσω των δοξασιών του Διαφωτισμού εμφανίζεται αυτή η κοσμοθεώρηση. Ο Ζοζέφ ντε Μαίτρ δίνει την πλέον ξεκάθαρη απάντηση: «Έχω δει Γάλλους, Ιταλούς, Ρώσους. Αλλά τον «άνθρωπο» δεν τον συνάντησα ποτέ στη ζωή μου». Μπορεί κανείς βέβαια να μιλήσει για τον «άνθρωπο» υπό μεταφορική έννοια, αλλά μέχρι εκεί. Μπορούμε να μιλήσουμε για τα δικαιώματα των ανθρώπων, για τις ελευθερίες των Άγγλων ή των Πολωνών, αλλά για τα αφηρημένα δικαιώματα του «καθαυτού ανθρώπου» δεν ξέρει κανείς τίποτα, και δεν είναι δυνατόν να ξέρει, αφού ο «οικουμενικός» άνθρωπος δεν υπάρχει.

Μπορούμε να αναφερθούμε στο ανθρώπινο είδος ως ζωολογική ενότητα και με αυτή την έννοια η «ανθρωπότητα» να αποκτήσει κάποιο περιεχόμενο ως ζωικό είδος. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ζώο και δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί μόνο μέσω των βιολογικών χαρακτηριστικών του (τα οποία επίσης παρουσιάζουν κολοσσιαίες διαφορές ανάμεσα στις ανθρώπινες φυλές). Ο άνθρωπος είναι ον μορφώσεως (πολιτισμού), και στο μορφωτικό επίπεδο δεν υπάρχει κοινό παράδειγμα στην «ανθρωπότητα». Εάν κάποιος αναφερθεί στην «μόρφωση της ανθρωπότητας» ουσιαστικά σμικραίνει την Ιστορία σε Βιολογία. Αδιάψευστο ιστορικό γεγονός είναι ότι πέραν της γενετικής κληρονομικότητας λειτουργεί και η πολιτιστική κληρονομικότητα. Υπό την επιρροή των πολιτιστικών και μορφωτικών τους χαρακτηριστικών, οι άνθρωποι στον πλανήτη συμπεριφέρονται ως μέλη πολλών και διαφορετικών ειδών. Συνεπώς η δοξασία της ενότητος του ανθρώπινου είδους κρίνεται τουλάχιστον ως αβάσιμη και ανιστόρητη.

Η δοξασία της υπάρξεως ενός «ανθρώπινου προσώπου»: Σημαίνει τη διακήρυξη της υπάρξεως μίας αναλλοίωτης ουσίας του ατόμου, ανεξάρτητης από όλα ειδικά χαρακτηριστικά του (σωματομετρικά, ψυχοπνευματικά κλπ.). Η γενική ιδιότητα του ανθρώπου που συμπεριλαμβάνει όλες τις άλλες και συνιστά την ενότητά του, είναι η ιδιότητα του «προσώπου» του γράφει ο Ανρί Άρενς! Και αυτή η ιδιότητα δεν είναι άλλη από τη λογική, που εξυψώνει τον άνθρωπο πάνω από τη στενή ατομικότητά του και ανοίγει την ευφυία του στον κόσμο των αρχών, των νόμων και των αιωνίων ιδεών του καλού και του κακού. Και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου ισχυρίζεται ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της λογικής. Οι παραπάνω όμως ισχυρισμοί, πέραν του ότι μπορεί να εντυπωσιάσουν κάποιους αδαείς, δεν έχουν καμία βάση. Κατ’ αρχήν το «πρόσωπο» είναι αδιαίρετο από αυτά που το συναποτελούν, δηλαδή από τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του. Το «πρόσωπο» δεν πρέπει να συγχέεται με το «άτομο». Δηλαδή όλα τα άτομα δεν μπορούν να είναι ισοδύναμα προσωποποιημένα. Επίσης τίποτε δεν μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι η λογική είναι ισοδύναμα διανεμημένη σε όλους τους ανθρώπους. Ο «κόσμος των αρχών» δεν μπορεί να υπάρχει παρά υποκειμενικά, ανάλογα με τις αντιλήψεις του κάθε ανθρώπου. Ο Ιούλιος Έβολα καταδεικνύει: «Το να είναι κάποιος ένα «πρόσωπο», δεν είναι μία ομοιόμορφη ιδιότητα, ούτε ομοιόμορφα διανεμημένη. Δεν είναι ισοδύναμο αξίωμα σε όλους, ούτε απορρέει αυτομάτως από το γεγονός ότι το άτομο ανήκει βιολογικά στο ανθρώπινο είδος». Το «αξίωμα του ανθρώπινου προσώπου» περιλαμβάνει πολλούς βαθμούς, και το δίκαιο απαιτεί την απόδοση διαφορετικού δικαιώματος ανάλογα με το βαθμό που ενυπάρχει στο άτομο. Έξω από αυτό το πλαίσιο, ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου υπό μία γενική έννοια δεν είναι παρά δεισιδαιμονία.

Η δοξασία της υπάρξεως ενός «φυσικού δικαιώματος» που απορρέει από τον ισχυρισμό της υπάρξεως ενός αφηρημένου «ανθρώπινου προσώπου»: Αυτό το δικαίωμα είναι ενσωματωμένο στη φύση του και εκδηλώνεται με τη λογική του. Αυτή η δοξασία προϋποθέτει ότι υπάρχει μία «φυσική κατάσταση» του ανθρώπου και ότι η κοινωνία οφείλει να την επαναφέρει (Ρουσσώ) ή να την δημιουργήσει (Λοκ). Η συγκεκριμένη δοξασία ενοποιεί τον ιουδαϊσμό που πιστεύει σε μία «φυσική τάξη» και τον σύγχρονο ορθολογισμό ο οποίος επιχειρηματολογεί για δήθεν «αντικειμενικές» πραγματικότητες και δήθεν «οικουμενικούς» νόμους. Όλες αυτές οι έννοιες, πέραν από αμφιλεγόμενες, μετά από ενδελεχή έρευνα οδηγούν σε εξαιρετικά αντιφατικές παραστάσεις. Η «φυσική κατάσταση» του ανθρώπου ανά τους αιώνες παρουσιάζει κολοσσιαίες διαφοροποιήσεις. Φυσική κατάσταση μπορεί να θεωρηθεί ο πόλεμος, η ειρήνη ή και τα δύο; Το δίκαιο, η αδικία ή και τα δύο; Αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν από το αυθαίρετο και απλουστευτικό «φυσικό δικαίωμα». Ο άνθρωπος δεν έχει άλλη «φύση» από τις φυλετικές και εθνικές του καταβολές. Αυτές τον καθορίζουν συνεπικουρούμενες από την πνευματική του καλλιέργεια. Χωρίς αυτά ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, ούτε με δικαίωμα ούτε χωρίς δικαίωμα, δεν είναι απολύτως τίποτα. Το άτομο γίνεται «πρόσωπο» όταν συνειδητοποιήσει την καταγωγή του, και μορφοποιείται σε «πρόσωπο με δικαιώματα και υποχρεώσεις» μέσω των θεσμών και των δομών της κοινωνίας στην οποία ανήκει.

Η δοξασία του ατομικισμού που απορρέει από τον «μονοανθρωπισμό»: Αυτή η δοξασία ουσιαστικά καταργεί τις συλλογικές συγγένειες που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους. Στο όνομα ενός ανθρώπινου προσώπου οικουμενικού τύπου θεωρεί κανείς τον εαυτό του αποσυνδεδεμένο από κάθε υποχρέωση προς μία ορισμένη κοινότητα. Τότε το απόλυτο της «ανθρωπότητας» ενώνεται με το απόλυτο του «ατόμου», όπως η δοξασία του «φυσικού δικαιώματος» ενώνεται με τον πλέον αχαλίνωτο υποκειμενισμό του ατομικισμού. Αυτό που αρνείται αυτή η δοξασία είναι αυτή καθαυτή η φυσική τάξη πραγμάτων. Δηλαδή η από γέννησης ενσωμάτωση του ανθρώπου σε ένα λαό, σε ένα έθνος. Δηλαδή αυτήν ακριβώς τη διάσταση που μορφοποιεί φυσικά τον άνθρωπο σε ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Η θρησκεία των δικαιωμάτων του ανθρώπου διακηρύσσει τα δικαιώματα του «ατόμου» και της «ανθρωπότητας», δηλαδή τα δικαιώματα εννοιών που αποδείξαμε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχουν. Δεν διακηρύσσει κανένα δικαίωμα για οντότητες υπαρκτές, δημιουργημένες από τη φύση και την ιστορία. Οι λαοί έχουν δικαιώματα, τα έθνη έχουν δικαιώματα, τα κράτη έχουν δικαιώματα. Αυτά τα δικαιώματα αποκρύπτονται σκοπίμως, για να αφαιρεθούν σταδιακά από αυτούς που την διακηρύσσουν. Αντίστροφα, το άτομο έχει και αυτό δικαιώματα στο μέτρο που ανήκει σε μία εθνική, πολιτιστική και ιστορική σφαίρα, δικαιώματα που είναι αδιαίρετα από τις αξίες και τα ειδικά χαρακτηριστικά της δεδομένης αυτής σφαίρας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σε μία οργανική κοινωνία δεν υπάρχει πλέον αντίθεση μεταξύ των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων, όπως δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ του ίδιου του ατόμου και του έθνους στο οποίο ανήκει.

Μία τέτοια αντίθεση όμως, γίνεται μόνιμη και «κανόνας» με την οπτική της θρησκείας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η οποία θεμελιώνεται στην ιδέα του αφηρημένου «προσώπου» και στον ισοπεδωτισμό.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι εκούσιοι ή ακούσιοι θιασώτες της θρησκείας των δικαιωμάτων του ανθρώπου είναι οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλιστές και οι μαρξιστές. Οι άνθρωποι που συνειδητά υπερασπίζονται τις δοξασίες της θρησκείας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι αναπόδραστα άνθρωποι χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς κοινωνία, χωρίς άγκυρες. Είναι άνθρωποι που επιδιώκουν να καταστρέψουν τις έννοιες αυτές. Και είναι άνθρωποι που επιθυμούν να είναι και οι άλλοι σαν αυτούς. Θα ήθελαν πολύ να τους δουν να εγκαταλείπουν τις δικές τους κληρονομίες και να γίνουν υπνοβάτες ή εξαπατητές όπως αυτοί. Σκοπός τους είναι να φέρουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την κοινωνική του συγκρότηση, να φέρουν σε πόλεμο τα απατηλά «φυσικά και απαράγραπτα» ανθρώπινα δικαιώματα με τα δικαιώματα των λαών και των εθνών. Τελικά θέλουν να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε «οικουμενικές μονάδες», δηλαδή εύκολη λεία για το σκοπό της παγκόσμιας κυριαρχίας που οι πάτρωνές τους επιδιώκουν και έντεχνα αποκρύπτουν. Η χειραγώγηση των συνειδήσεων μέσω της θρησκείας των δικαιωμάτων του ανθρώπου έχει επικρατήσει πλήρως στις «δυτικές» κοινωνίες και αντιδρά πάντα με μισαλλόδοξο και ιεροεξεταστικό τρόπο σε οποιαδήποτε τοποθέτηση δεν ταυτίζεται με την ιδέα του «οικουμενικού ανθρώπου». Οι θέσεις υπέρ της εθνικής – κοινωνικής αλληλεγγύης διώκονται χωρίς επιχειρηματολογία και καταδικάζονται αυτές και οι εκφραστές τους με κοινωνική απομόνωση έως ποινική τιμωρία. Εμείς, θεωρούμε μόνιμο καθήκον μας να προτρέπουμε τους ανθρώπους να γυρίσουν την πλάτη στην καταπιεστική προπαγάνδα της παρακμής και να αναζητήσουν το δύσκολο αλλά λυτρωτικό δρόμο της αλήθειας.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΔΟΥΝΑΣ

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος στα “Παραπολιτικά”: Οι Ένοπλες Δυνάμεις να αναλάβουν την διαχείριση του λαθρομεταναστευτικού

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος στα “Παραπολιτικά”: Οι Ένοπλες Δυνάμεις να αναλάβουν την διαχείριση του λαθρομεταναστευτικού

Ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου μιλώντας στον δημοσιογράφο Δ. Γιαννακόπουλο προβλέπει συγκυβέρνηση αλά Γερμανία και ότι η Χρυσή Αυγή θα είναι πάλι τρίτο κόμμα στις εκλογές, όποτε κι αν πραγματοποιηθούν.

Την αναβάθμιση τον ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων στη διαχείριση του μεταναστευτικού προβλήματος, «όπου επικρατεί χάος», και της τακτικής της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας υποστηρίζει μιλώντας στα «Παραπολιτικά» ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, τοποθετούμενος στην τρέχουσα επικαιρότητα.

«Μόνον οι Ένοπλες Δυνάμεις μας μπορούν να ελέγξουν την κατάσταση και όταν παρεμβαίνουν επιλύουν τα ζητήματα με ξεκάθαρο τρόπο, χωρίς μάλιστα να προκαλούνται εντάσεις», λέει αναφερόμενος σε ένα περιστατικό τεσσάρων Τούρκων που εντοπίστηκαν πρόσφατα σε νησί του Αιγαίου και αντιμετωπίστηκαν αμέσως από στρατιωτική δύναμη. «Αντί η κυβέρνηση να αξιοποιήσει τον Στρατό, αναθέτει την διαχείριση των μεταναστευτικών ροών σε ξένες και ανθελληνικές ΜΚΟ», δηλώνει. Εκτιμά, δε, ότι μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου κατά του Ερντογάν, «η Τουρκία είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένη και γεωπολιτικά». Επομένως, «αν η Ελλάδα θέλει πραγματικώς να έχει λόγο στις εξελίξεις, δεν μπορεί να στηρίζεται στις ΜΚΟ και τη δήθεν αλληλέγγυα ρητορεία τους».

Ανθελληνικό νομοσχέδιο Φίλη για την Παιδεία

Ο ίδιος είναι οξύς κατά τον νομοσχεδίου για τηv Παιδεία που ψηφίστηκε αυτές τις μέρες στην Βουλή. «Το παρόν νομοθέτημα όχι μόνον δεν εξυπηρετεί, αλλά εξακοντίζει την εθνική και θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων. Αντιβαίνει το Σύνταγμα, βάσει τον οποίου η Παιδεία αποτελεί βασικά αποστολή του κράτους και έχει σκοπό τηv ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης». Τέλος, επισημαίνει ότι η κυβέρνηση για μία ακόμη φορά διαστρεβλώνει το νόημα των λεγομένων του Ισοκράτη, επιδιώκοντας να δώσει ιθαγένεια «σε όσους μετέχουν της ελληνικής παιδείας». «Το νόημα της φράσης είναι ότι ο Ισοκράτης θεωρεί πραγματικούς Έλληνες μόνο τους Έλληνες εκείνους που είχαν λάβει αττική μόρφωση… Οι Έλληνες γεννιούνται, δεν γίνονται μέσα στα σχολεία», καταλήγει.

Παράλληλα, ο κ. Μιχαλολιάκος υπογραμμίζοντας την φράση «καμιά φορά η πολιτική ιστορία κρύβει εκπλήξεις», αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της έλευσης ενός άλλου προσώπου, ικανού να διαχειριστεί τηv κρίση και να βγάλει m χώρα από τα ανυπέρβλητα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. «Δεν έχω κάποιον υπόψη μου», σπεύδει να διευκρινίσει μιλώντας στα «Π», αλλά «να είστε βέβαιοι ότι όσο ακολουθείται η πολιτική των Μνημονίων δεν πρόκειται να υπάρξει λύση και ο λαός θα οδηγείται διαρκώς προς τηv ακραία υποτέλεια».

Συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ στο πρότυπο της Γερμανίας

Ο κ. Μιχαλολιάκος εξαπολύει δριμεία επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικώς στον κ. Τσίπρα, διαβλέποντας στροφή της κοινωνίας προς τηv «πραγματική Δεξιά» και την «εθνικιστική Δεξιά». «Οι Έλληνες», υποστηρίζει, «οδηγούνται στην οικονομική εξόντωση όσο κυβερνούν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝ.ΕΛ. Τα δύο κόμματα δεν δικαιούνται να ασκούν κριτική κατά των δανειστών. Τα ψήφισαν όλα, μας έβαλαν σε 3ο Μνημόνιο και τώρα προσπαθούν να μας πουν ότι θα φέρουν την ανάπτυξη» . Κατά το σκεπτικό του, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιραίως θα οδηγηθεί σε συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., «αφού ακολουθούν ταν ίδια τακτική απέναντι σmν τρόικα, όσο κι αν φωνάζουν για να δείξουν ότι ασκούν δριμεία κριτική ο ένας στον άλλον και ότι έχουν μεταξύ τους ιδεολογικές διαφορές. Η Ν.Δ. δεν θέλει εκλογές, καθώς περιμένει μεγαλύτερη εξαθλίωση και φτωχοποίηση του λαού».

Ο δε κ. Τσίπρας, υποστηρίζει, «εγκατέλειψε τον μπολσεβικισμό μετακινούμενος προς τη σοσιαλδημοκρατία, προκειμένου να συγκυβερνήσει με τον κ. Μητσοτάκη, όπως συμβαίνει στη Γερμανία με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ και τους Σοσιαλιστές». Εκτιμά, δε, πως «τα οργανωμένα συμφέροντα έφεραν την Κεντροαριστερά στην εξουσία και όσο ικανοποιούνται οι απαιτήσεις τούς, τόσο Θα μακραίνει ο ορίζοντας των πολιτικών εξελίξεων».

Άνοδος της Χρυσής Αυγής και του Εθνικισμού

Επικαλούμενος τα δημοσκοπικά ευρήματα και τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, ο κ. Μιχαλολιάκος έχει εδραία πεποίθηση ότι το κόμμα του θα αναδειχθεί τρίτη πολιτική δύναμη «και στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν». Και τούτο διότι: «Οι πολίτες κατάλαβαν πολύ καλά τα δήθεν αριστερά, σοσιαλδημοκρατικά και φιλελεύθερα παιχνίδια, γι’ αυτό έχουν αποφασίσει -όπως συμβαίνει παντού στην Ευρώπη- στροφή προς τα εθνικιστικά κόμματα με τον σαφή πολιτικό λόγο. Φαίνεται, άλλωστε, από το δημοψήφισμα στη Βρετανία, τα αποτελέσματα στην Αυστρία και την άνοδο των εθνικιστικών σχηματισμών στη Γαλλία, την Ολλανδία, στα βόρεια ευρωπαϊκά κράτη κ.τ.λ.».

Ο Γ.Γ. της Χρυσής Αυγής υπενθυμίζει ότι «όσοι από αυτούς που κυβέρνησαν ή κυβερνούν μιλούν για πατριωτισμό, νομίζουν ότι ο λαός ξεχνά τις ευθύνες τους για την ένταξη της χώρας στο ευρώ με τα swaps της Goldman Sachs και τα πλαστά στοιχεία του συστήματος Σημίτη. Ότι ο λαός ξεχνά την άφεση αμαρτιών που έδωσαν στον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ με το “φουσκωμένο” έλλειμμα του 2009, ένεκα του οποίου οδηγηθήκαμε στο πρώτο Μνημόνιο. Τον Γεωργίου, που επί 20 χρόνια ήταν στέλεχος του ΔΝΤ και ήλθε στην Ελλάδα φέρνοντας μαζί του το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

«Πώς είναι δυνατόν να ανακάμψει η εθνική οικονομία με το ευρώ και το ΔΝΤ στα πόδια της, όταν δεν στηρίζεται στα δικά της πόδια;», αναρωτιέται.