Έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος

velios-1-400x329

Πέθανε το βράδυ της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου, ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος. Πριν φύγει άφησε δύο ιδιόχειρες σημειώσεις τις οποίες και δημοσιεύει ο ιστότοπος prettylife.gr. Το δημοσίευμα το οποίο έχει τίτλο «Αντίο φίλε Αλέξανδρε!» και υπογράφει ο Κρικόρ Τσακιτζιάν έχει ως εξής:

«Την Κυριακή το βράδυ έφυγε από κοντά μας ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος σε ηλικία 63 ετών. Τον τελευταίο καιρό ταλαιπωρήθηκε από τον καρκίνο, ο οποίος τον κατέβαλε σωματικά αλλά ευτυχώς όχι πνευματικά. Ο Αλέξανδρος Βέλιος ήταν πνεύμα ελεύθερο, ασυμβίβαστο. Είχε αιρετικές απόψεις και πολλές φορές προκαλούσε με τις θέσεις του. Τελικά με την όλη στάση που κράτησε μέχρι τέλους, έδειξε πως τίποτα από αυτά που πρέσβευε δεν ήταν προσποιητό και επίπλαστο. Κάθε άλλο, ήταν ο εαυτός του. Ο ανεξάρτητος και αιρετικός Αλέξανδρος Βέλιος. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Υπερασπίστηκε με σθένος μέχρι τέλους, το δικαίωμα που έχει ο κάθε άνθρωπος στο να επιλέγει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να ζήσει, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πεθάνει και μάλιστα ήταν υπέρμαχος της ευθανασίας. Τον τελευταίο καιρό είχε δηλώσει δημόσια πως θα έκανε και ο ίδιος ευθανασία, προτού τον συνθλίψει κυριολεκτικά ο καρκίνος. Όπως είπε πολλές φορές σε δημόσιες εμφανίσεις του, σκόπευε να κάνει ευθανασία στη Ζυρίχη. Εκεί μάλιστα η ευθανασία ονομάζεται «υποβοηθούμενη αυτοκτονία». Τελικά δεν πήγε στη Ζυρίχη! Συνεπής στο λόγο του, χθες βράδυ, προχώρησε σε αυτή την πράξη, έχοντας πλήρη συνείδηση των πράξεων του, όπως υποστήριξε και σε επιστολή που άφησε λίγο πριν καταφύγει σε «μη υποβοηθούμενη ευθανασία». Με αυτό τον τρόπο έσπασε δια της βίας ένα ταμπού της Ελληνικής κοινωνίας και της πολιτείας. Τις τελευταίες μέρες φρόντισε να συναντήσει τους φίλους του και να μας αποχαιρετήσει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και πάντα με ένα μεγάλο χαμόγελο και αρκετό χιούμορ και σαρκασμό, παρά την τόσο δύσκολη κατάσταση της υγείας του. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, έδειχνε πως είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος για την επιλογή του αυτή, αλλά και αποφασισμένος να μην κάνει βήμα πίσω. Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει, και μάλιστα θεωρούσε πως ήταν πλέον ηθική του υποχρέωση να μην δειλιάσει. Με τη συγκεκριμένη του πράξη, ήξερε πολύ καλά ότι θα άνοιγε για τα καλά η συζήτηση για το τόσο επίκαιρο θέμα της ευθανασίας και του δικαιώματος του ανθρώπου για μια αξιοπρεπή ζωή και επίσης έναν αξιοπρεπή θάνατο. Ο Αλέξανδρος είχε πλήρη επίγνωση για τις συνέπειες που μπορούσε να έχει σε τρίτους μια τέτοια απόφαση, σε μια χώρα που ακόμη δεν τολμά να δει τα προβλήματα κατάματα κι έτσι αποφάσισε να προχωρήσει σε «μη υποβοηθούμενη ευθανασία», εντελώς μόνος.

Το αντίο του Αλέξανδρου Βέλιου

Λίγο πριν την τελευταία πράξη του δράματος συνέταξε μια επιστολή και ζήτησε να διανεμηθεί στον Τύπο. Ήθελε, όπως έλεγε μέχρι τέλους, να παρευρεθούν στην κηδεία του, γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του και να δημιουργηθεί μια κοσμοπλημμύρα. Επιθυμούσε να υπάρξει πλήθος κόσμου στην «τελευταία του δημόσια εμφάνιση», για να δείξει στον πολιτικό κόσμο που νομοθετεί, πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ακόμη κι αν διαφωνούν μαζί του, με την παρουσία τους δηλώνουν ότι συμφωνούν στο γεγονός πως κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αποχωρήσει από αυτή τη ζωή όπως αυτός επιθυμεί και πάνω απ’ όλα με αξιοπρέπεια. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη 6 – Σεπτεμβρίου 2016 στις 15:00 το απόγευμα στο Α΄ νεκροταφείο της Αθήνας και θα ψαλεί νεκρώσιμη ακολουθία στην εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, που βρίσκεται μέσα στο χώρο του νεκροταφείου.

Η ανακοίνωση του Αλέξανδρου Βέλιου, η οποία είναι χειρόγραφη για να μην αμφισβητηθεί από κανένα, είναι η ακόλουθη:

Η τελευταία μου νοσηλεία στο νοσοκομείο πιστοποίησε τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας μου. Είναι, πλέον, θέμα λίγων εβδομάδων. Αναστοχαζόμενος την εμπειρία των πρόσφατων μηνών και μπροστά στο φάσμα της περαιτέρω σωματικής και πνευματικής φθοράς μου, αποφάσισα απόψε να δώσω μόνος μου, ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μου, το τέλος που μου ταιριάζει. Να φύγω εν ειρήνη και εν συνειδήσει. Έζησα με αξιοπρέπεια. Με αξιοπρέπεια επέλεξα να πεθάνω. Αποχαιρετώ με αγάπη όλους εκείνους που δεν πρόλαβαν να με αποχαιρετίσουν, και ζητώ κατανόηση από τους δικούς μου ανθρώπους, στους οποίους δεν έδωσα την ευκαιρία να μου κλείσουν τα μάτια. Έζησα δημιουργικά και, εν πολλοίς, ασυμβίβαστα. Φεύγω πλήρης. Αλέξανδρος Βέλιος Κυριακή βράδυ, 4 – 9 – 16

Λίγες στιγμές πριν προχωρήσει στην ευθανασία, ένιωσε την ανάγκη να μου στείλει ένα τελευταίο μήνυμα, αυτή τη φορά στο κινητό, με το οποίο με παρακαλούσε να προσθέσω μια ακόμη παράγραφο στην οποία ανέφερε τα εξής:

«Νιώθω προνομοιούχος γιατί έφυγα δίνοντας και εισπράττοντας πολλή αγάπη και ζεστασιά απο τη γυναίκα μου, Νάντια η οποία με στήριξε με όλες της τις δυνάμεις. Ομολογώ ότι εάν δεν είχα κοντά μου την ευγενική της παρουσία, με κανέναν τρόπο δεν θα θα μπορούσα να δώσω αυτή τη μάχη».

Οδηγίες για την κηδεία

Μερικές μέρες πριν το θάνατό του, ο Αλέξανδρος με είχε καλέσει στο σπίτι του στο Γέρακα όπου έμενε το τελευταίο διάστημα, για να μου δώσει άλλη μια χειρόγραφη επιστολή στην οποία έδινε γραπτές οδηγίες για την κηδεία του. Τις οδηγίες αυτές μου τις εμπιστεύθηκε προκειμένου να τις δημοσιεύσω και ζήτησε να γίνουν σεβαστές οι επιθυμίες του, τόσο από τους συγγενείς του, όσο και από τον κόσμο, ο οποίος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί δεν έγιναν κάποια πράγματα σύμφωνα με τις παραδόσεις. Στην επιστολή αυτή η οποία συντάχθηκε από τον ίδιο στις 15 – 7- 2016, ανέφερε συγκεκριμένα:

Θέλω το φέρετρό μου να είναι λιτό, από φυσικό ξύλο. Η αίσθηση της πολυτέλειας στον θάνατο μου φαίνεται άκρως κακόγουστη. Η βασική μου επιθυμία είναι να μην υπάρχει σταυρός στον τάφο μου. Μια απλή στήλη, στην οποία θα αναγράφεται το όνομα και οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου μου. Πάνω στη μαρμάρινη πλάκα, να χαραχθεί η εξής φράση: Ευ ζην, ευ θνήσκειν Αν υπάρχει μια φωτογραφία μου σε λιτή κορνίζα. Όχι καντηλάκια και άλλα παρόμοια. Λίγα φρέσκα λουλούδια κάπου – κάπου, για να φαίνεται πως δεν έχω λησμονηθεί. Αλέξανδρος Βέλιος

Βιογραφικό Αλέξανδρου Βέλιου

O Αλέξανδρος Βέλιος γεννήθηκε στις 14-5-1953 στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Παρίσι (PARIS IV). Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στο ΒΗΜΑ(1978-80). Μεταπήδησε στη ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ του Τάκη Λαμπρία, το 1980, όπου παρέμεινε ως διπλωματικός και εν συνεχεία πολιτικός συντάκτης μέχρι το 1986. Υπήρξε ο πρώτος διευθυντής του δημοτικού ραδιοφώνου Πειραιά ΚΑΝΑΛΙ το 1987, ενώ κατόπιν ανέλαβε διευθυντής ενημέρωσης στο εμβληματικό ΚΑΝΑΛΙ 15 του Ρούσσου Κούνδουρου. Από το 1990 ξεκίνησε να παρουσιάζει δική του εκπομπή στο τηλεοπτικό ΚΑΝΑΛΙ 29 του συγκροτήματος Κουρή, με το οποίο εξακολούθησε να συνεργάζεται σε όλες τις φάσεις της μετεξέλιξής του (ΚΑΝΑΛΙ 5, ΕΧΤΡΑ, ΑLTER). Διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, κατά τη ρηξικέλευθη 8ετή θητεία του στην προεδρία του ΣΕΒ (2006-2014). Από το 1995 ήταν υπεύθυνος της σειράς δοκιμίων MICROMEGA στις εκδόσεις ΡΟΕΣ, στο πλαίσιο των οποίων εξέδωσε μεταξύ άλλων: Το ιστορικοπολιτικό δοκίμιο «Η αλληλογραφία της αυτοεξορίας Καραμανλή», μία συγκριτική μελέτη Θουκυδίδη-Μακιαβέλλι, μία μονογραφία για το φαινόμενο του βοναπαρτισμού, μία παράλληλη ανθολόγηση Δημοσθένους-Ισοκράτη, καθώς και μια πλειάδα μεταφράσεων των (Μοντεσκιέ, Πασκάλ, Ζολά, Λαφάργκ, Βαλερύ, Michault, Herault de Sechelles, Mandeville, Πεσόα κ.ά). Το βιβλίο του «Εγώ κι ο θάνατός μου -Το δικαίωμα στην ευθανασία» εκδόθηκε στις αρχές Ιουνίου 2016, τρείς μήνες πριν από τον θάνατό του και ανέδειξε ένα θέμα που παραμένει ταμπού στη χώρα μας. Ο θόρυβος που ξεσήκωσε, σε συνδυασμό με την προσωπική του άνιση μάχη, συνετέλεσε στο να εκδηλωθεί ένα απρόσμενα μεγάλο ρεύμα υποστήριξης υπέρ της νομιμοποίησης της ευθανασίας. Λίγες μέρες πριν το τέλος του, πρόλαβε και είδε το συγκεκριμένο βιβλίο να κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Αγγλικά με τον τίτλο «me and my death. The right to euthanasia» και να πωλείται μέσω του Amazon. …

πηγή

Ο Σύριζα συνεχίζει την εθνοπροδοτική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας: Αναγνωρίζει και σφραγίζει τα σκοπιανικά διαβατήρια που φέρουν το όνομα της Μακεδονίας μας

Ο Σύριζα συνεχίζει την εθνοπροδοτική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας: Αναγνωρίζει και σφραγίζει τα σκοπιανικά διαβατήρια που φέρουν το όνομα της Μακεδονίας μας

Όλα ξεκίνησαν από μία καταγγελία που εν τέλει επιβεβαιώθηκε περίτρανα. Σύμφωνα, λοιπόν, με την καταγγελία δόθηκε κατεπείγουσα διαταγή της Διεύθυνσης Προστασίας Συνόρων, η οποία λέει ότι πλέον θα τίθεται κανονικότατα η σφραγίδα των συνοριακών αρχών της χώρας στην ίδια σελίδα, δίπλα από την αντίστοιχη σφραγίδα του ψευδοκράτους των Σκοπίων.

Μέχρι τώρα, λοιπόν, οι συνοριακές αρχές σφράγιζαν σε ένα λευκό χαρτί και έτσι δημιουργήθηκε η πρόφαση της προδοσίας, αφού υπήρξαν – λένε – διαμαρτυρίες από τις εκτός Σένγκεν χώρες, αφού κανείς δεν κρατούσε το λευκό αυτό χαρτί, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν ποιος και πότε πέρασε τα ελληνοσκοπιανά σύνορα.

Σας παραθέτουμε την καταγγελία:

«Φίλες και φίλοι καλησπέρα. Ζητώ συγνώμη αν κάνω «κατάχρηση» του χρόνου σας και του δικαιώματος να αναρτώ στη σελίδα αυτή αλλά θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας.

Μέχρι και σήμερα όλοι οι συνάδελφοι (μάλλον σχεδόν όλοι) που υπηρετούμε σε Υπηρεσίες Ελέγχου Διαβατηρίων της Χώρας δεν θεωρούσαμε (σφραγίζαμε) διαβατήρια τρίτων χωρών αν αυτά είχαν σε άλλη ή στην ίδια σελίδα αντίστοιχη σφραγίδα με των γειτόνων μας, με την λέξη «Μακεδονία» και η σχετική σφραγίδα ετίθετο επί ειδικού λευκού χαρτιού που επισυναπτόταν στο διαβατήριο.

Αυτό από σήμερα άλλαξε, διότι με κατεπείγουσα διαταγή της Δνσης Προστασίας Συνόρων, μας κοινοποιήθηκε η από 22/08/2016 εντολή του Υπ. Εξ. (υπογράφει η Υπουργός κα Βακάλη) σύμφωνα με την οποία πλέον θα θέτουμε την Ελληνική σφραγίδα δίπλα από αυτή της «Μακεδονίας».

Η αιτιολογία ήταν ότι είχαν δημιουργηθεί δυσχέρειες στην εφαρμογή. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές είχα διαπιστώσει τέτοια λάθη από προξενικές αρχές της χώρας μας και δυστυχώς από συνάδελφους μας που υπηρετούν σε αυτό τον σημαντικό τομέα. Αντί λοιπόν να βρούμε έναν τρόπο να επιβάλλουμε να τηρείται η αρχική Δγη , την καταργήσαμε.

Πολύ ωραία! Δηλαδή έχω διαταχθεί και δεν μπορώ να παρ-ακούσω να αναγνωρίσω (εμμέσως πλην σαφώς) την «Μακεδονία»! Πάρα πολύ ωραία. Σε λίγο για πρακτικούς λόγους θα ακολουθήσουμε την ίδια πρακτική και για το ψευδοκράτος και εγώ θα πρέπει να ξαναυπακούσω…..

Για την αντιγραφή
Δημήτριος Ντούμας
Από Ε.Μ.»

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα newpost.gr έχει στην κατοχή της «όλα τα επίσημα έγγραφα της απόφασης με την σφραγίδα του Ελληνικού κράτους και την υπογραφή του αρμόδιου αναπληρωτή διευθυντή» και με γνώμονα το γεγονός ότι η εν λόγω ιστοσελίδα είναι επώνυμη η καταγγελία ευσταθεί και έχουμε μία… σιωπηρή έμμεση αναγνώριση των Σκοπίων από τους εθνοπροδότες του Σύριζα. Άλλωστε στην αυθεντικότητα της ειδήσεως συνηγορεί και το γεγονός ότι άξαφνα, μετά τις 22 Αυγούστου που εκδόθηκε η απόφαση γέμισαν οι τουριστικοί προορισμοί της πατρίδος μας με σκοπιανούς.

Θα πρέπει, βέβαια, σε αυτό το σημείο να τονίσουμε πως δεν πέφτει το σύνολο της ευθύνης για αυτή την ντροπή στους συριζαίους. Αυτοί έτσι κι αλλιώς είναι «αξιόπιστοι σύμμαχοι» του Σόρος που θέλει το κρατίδιο αυτό να ονομαστεί «Μακεδονία». Οι συριζαίοι απλώς συνεχίζουν την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.

Θυμίζουμε ότι μετά τον Συμμοριτοπόλεμο, όταν το κρατίδιο πήρε αυτό το όνομα, στα πλαίσια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο “Εθνάρχης”)που σταμάτησε τις προσπάθειες του τότε πρέσβη της Ελλάδας στο Βελιγράδι, Θρασύβουλου Τσακαλώτου, να διαμαρτυρηθεί για την μετονομασία της προπολεμικής επαρχίας των Σκοπίων σε Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, επειδή αυτό ήθελε το ΝΑΤΟ, προκειμένου να πάρει με το μέρος του την Γιουγκοσλαβία, όταν οι σχέσεις Τίτο – Στάλιν ήταν τεταμένες.

Χρόνια αργότερα ήταν η Νέα Δημοκρατία και πάλι (επί κυβερνήσεως του επόμενου Καραμανλή (του… playstation) και υπουργό εξωτερικών την Μπακογιάννη – Μητσοτάκη) όταν επέτρεψε την προσγείωση σε ελληνικό αεροδρόμιο αεροσκάφους των Σκοπίων, το οποίο στο κήτος του έγραφε «Μακεδονία».

Αυτά για να μην τολμήσουν οι νεοδημοκράτες προδότες της Μακεδονίας να το παίξουν πάλι «μακεδονομάχοι» για τα ψηφαλάκια, για να μην «δακρύζουν» αυτοί που πρόδωσαν την Μακεδονία για τους «δυτικούς συμμάχους» τους.

Και για να μην λένε ότι δεν έχουμε προτάσεις για το ζήτημα, η λύση είναι απλή: Όποιο διαβατήριο φέρει την σφραγίδα του ψευδοκράτους δεν αναγνωρίζεται από την χώρα μας και ο κάτοχός του απλά ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ στην Ελλάδα. Τόσο απλό και τόσο σίγουρο ότι θα αναγκάσει το ψευδοκράτος σε άτακτη υποχώρηση, αφού έτσι θα χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του προϋπολογισμού του.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/o-suriza-sunechizei-thn-ethnoprodotikh-politikh-ths-neas-dhmokratias-anagnw#ixzz4JMkqU1kP

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Ανακτώντας την ελευθερία

Ανακτώντας την ελευθερία

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Η κυβέρνηση σχεδιάζει την αύξηση της τιμής του πετρελαίου με σκοπό να καλύψει προσωρινά την μαύρη τρύπα των εσόδων. Φαύλος κύκλος αυξήσεων των τιμών των αγαθών και μειώσεως της αγοραστικής δυνάμεως. Το κράτος-τσαρλατάνος παγιδεύει τους πολίτες ζητώντας τους να δηλώσουν τα …πηγάδια και εκ των υστέρων τα φορολογεί. Πληροφορίες φέρουν την Ε.Ε. να σχεδιάζει τον διορισμό 30 εξωκοινοβουλευτικών προσώπων που θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο της διακυβερνήσεως της χώρας. Το ηθικώς χειρότερο; Οι ελλαδικές κυβερνήσεις από καταβολής ευρώ έχουν βάλει φαρδιές-πλατιές τις υπογραφές τους, συναινώντας στην υποδούλωση της Πατρίδας. Αν τις κατηγορήσει κανείς γι’ αυτό, απαντούν πως είναι «δημοκρατικά εκλεγμένες». Μόνο που καμιά τους δεν είπε στον λαό τι σκόπευε να υπογράψει, πριν ζητήσει το κόμμα την ψήφο του λαού, και ο λαός έκλεινε τα αυτιά του για να μην ακούει ό,τι θα μπορούσε να τον ξεβολέψει από τις καπιταλιστικές του φαντασίες. Αλλά ακριβώς αυτό συμβαίνει στα σύγχρονα καθεστώτα και τους κατ’ επίφασιν δημοκρατικούς θεσμούς: Εξαπατούν και δέχονται να εξαπατηθούν.

Η δικτατορική δημοκρατία

Οι σύγχρονες δικτατορικές δημοκρατίες χρησιμοποιούν την νομιμοποίηση των εκλογών για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους, να φιμώσουν τον αντίλογο και να καταπνίξουν την αντίσταση την οποίαν ευθύς αμέσως θα ονόμαζαν, εάν γινόταν ποτέ πράξη, «αντιδημοκρατική». Οι δικτατορίες μέχρι και τον 20ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των παλαιού τύπου που έχουν επιβιώσει ως τις μέρες μας, κάποτε πέφτουν, συνήθως όταν αποκτούν υπερβολική εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους ή ο σφετερισμός της εξουσίας δεν εξυπηρετεί τον λαό αλλά τα ιδιοτελή οικονομικά συμφέροντα των εξουσιαστών. Όπως και να είχε η κατάσταση, όποια και να ήσαν τα αίτια, οι τυραννίδες όταν εκτρέπονταν στον αυταρχισμό προκαλούσαν τουλάχιστον την αντίσταση επειδή η ελευθερία αποτελεί ίδιον της ανθρώπινης φύσεως. Αυτό όμως το χαρακτηριστικό των ανθρώπινων ψυχών και νόων είναι εξαιρετικά ευαίσθητο. Αυτό το γνωρίζει η παγκόσμια αντιανθρώπινη ελίτ, γι’ αυτό και επιδέξια χειρίζεται τον ανθρώπινο ψυχισμό προς όφελός της. Αυτό το διαπιστώνουμε στην παρούσα συγκυρία στην Ελλάδα αλλά και σε όλες τις χώρες που περνούν «κρίση», με ή χωρίς ΔΝΤ. Η ηττοπάθεια διδάσκεται με συντονισμένες ψυχολογικές επιχειρήσεις και όχημα τα ΜΜΕ, παράγοντας ένα είδος ανθρώπου με ατροφικό ή αποκομμένο τον μυ της ελευθερίας. Ο άνθρωπος είναι όμως είναι, επιπλέον, ον με επιθυμίες. Πολιτικές και θρησκευτικές εξουσίες προσπαθούν κατά καιρούς να τιθασεύσουν και να χρησιμοποιήσουν την ανθρώπινη επιθυμία, τοποθετώντας την σε κανάλια που αρδεύουν τους δικούς τους σκοπούς.

Ανακτώντας την ελευθερία

Είναι δυνατόν να ανακτηθεί η επιθυμία της Ελευθερίας ξανά, και πώς; Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μην αισθάνεται την υποχρέωση να είναι σκλάβος κάποιου, προσώπου, εξουσίας ή ιδεολογίας; Πώς μπορεί να γίνει κύριος αφέντης του εαυτού του στο μέτρο της ύπαρξής του μέσα στον φυσικό κόσμο και τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής του; Να μερικοί τρόποι. -Αμφισβητώντας την επίσημη ιστορία, ή τουλάχιστον αναζητώντας διαφορετικές εκδοχές του κυρίαρχου μύθου. -Αντιπαρατιθέμενος με τον ιδεολογικά κυρίαρχο και αποδεκτό από αριστερούς και δεξιούς, Αριστερό τρόπο σκέψεως. -Μαθαίνοντας να περιμένει την κατάλληλη στιγμή, σαν τα αδελφά του πλάσματα του ζωικού βασιλείου, τα αιλουροειδή, τα κυνηγόσκυλα και τους αετούς. -Στέλνοντας στον αγύριστο όσους «καλούς» του προτείνουν συναλλαγή με αντάλλαγμα την ψυχή του, και όσους «κακούς» τον απειλούν με το πυρ της κολάσεως για το δικαίωμά του στην τελείωση της υπάρξεώς του. -Αν φθάσει να γίνει αιχμάλωτός τους, κρατώντας περιφρονητικά το στόμα του κλειστό, ασκούμενος στο πνεύμα, το σώμα και την ψυχή όπως έκανε πριν από αυτόν ένας Έζρα Πάουντ. -Αντιλαμβανόμενος πως η πολιτική δεν έχει να κάνει με το πόσο «καλό παιδί» είναι. -Φυλάγοντας στην καρδιά του την ελπίδα πως οι άνθρωποι, όσο πεπτωκότες και ανάξιοι της πνευματικής του προσφοράς και της ατομικής του θυσίας κι αν είναι, δεν έχουν ευθύνη για τα παθήματά του, γιατί δεν τα περνά γι’ αυτούς αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Για να γνωρίσει, να μάθει, να ασκηθεί στην αγάπη της αλήθειας και της ελευθερίας. Οι συνειδήσεις των ανθρώπων μπορεί να κοιμούνται κάτω από μια κακοϊσκιωτη συκιά. Η κοινωνία μπορεί να μην θέλει να αλλάξει, μα ούτε και ο ίδιος.

Άνθρωποι και πρόβατα

Γύρω οι φρόνιμοι πηγαίνουν σαν τα πρόβατα στο σφαγείο. Δεν μιλούν, δεν αρνούνται, δεν ελπίζουν καν. Με την διαφορά πως «τα πρόβατα δεν ψηφίζουν τους χασάπηδες που θα τα σφάξουν, ούτε τους αστούς που θα τα καταπιούν. Πιο ζώο από τα ζώα, ο ψηφοφόρος ονοματίζει τον σφαγέα του και επιλέγει τον αστό του. Έκανε επαναστάσεις για να κατακτήσει αυτό το δικαίωμα». Αυτό γράφτηκε το 1888. Ο άνθρωπος που θέλει να ζήσει ελεύθερος, πιστεύει και αγωνίζεται, δεν συνθηκολογεί με όσους τον θέλουν δούλο. Κάποιες φορές, κάποιοι αλαφροΐσκιωτοι μπορεί να διαλέξουν τον αυτόβουλο θάνατο ενός Μισίμα, ενός Λιαντίνη, ενός Βενέρ. Όχι από απελπισία ή παραίτηση, αλλά έμπλεοι της αποκαλύψεως, καιόμενοι από την επιθυμία να την κάνουν γνωστή στους χλιαρούς που χωρίς την υπέρτατη θυσία τους δεν θα τολμούσαν ποτέ όχι να κάνουν πράξη την επιθυμία της ελευθερίας, μα ούτε καν να κοιτάξουν το ανέσπερο φως της. Καμία εξουσία δεν έχεις επάνω μου, αν δεν σου την δώσω εγώ, είπε, τοποθετώντας το παράδειγμα της θείας μίμησης ο Θεάνθρωπος από την Γαλιλαία. Αποστροφή για τον συρμό, αντίθεση στον παράνομο νόμο, επανάσταση ενάντια στην μετριότητα, απέχθεια για τους μίζερους. Άρνηση της εθελούσιας σκλαβιάς. Απόρριψη της τυραννίας των βαρβάρων, της εκθήλυνσης της κοινωνίας, της ευκολόπιστης αστικής μικρόνοιας, του κοινωνικού και πολιτικού τσίρκου του θεάματος, των αξιοπερίεργων, των πνευματικών ναρκωτικών, των εργαλείων των δικτατόρων.

Η εθελούσια υποταγή αποτελεί σημείο των καιρών που όμως βαίνουν και αυτοί στο τέλος τους. Μια νέα μεγάλη νύχτα, ένας μεσαίωνας με μάγισσες και ιεροεξεταστές έρχεται με γρήγορο βήμα. Κι εκεί ανάμεσα στα σκότη, αθάνατος κι όμοιος θεός πλανιέται «φυγάς θεόθεν και αλήτης», ο ελεύθερος άνθρωπος του άλλου ωραίου αυτόχειρα Εμπεδοκλή, παιδίον νέον, το καινούριο Γένος των Ανθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/anaktwntas-thn-eleutheria#ixzz4JJvoEm3o