EΓΕΡΘΗΤΙ: Μολών Λαβέ

Μολών Λαβέ

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Η παράδοση λέει και οι Ιστορικοί της αρχαιότητας επιβεβαιώνουν πως οι Σπαρτιάτες απάντησαν σε αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε ψυχολογική επιχείρηση του εχθρού, πως αν τα βέλη του στρατού του Πέρση βασιλιά κρύψουν τον ήλιο, θα είναι καλά γιατί θα πολεμήσουν υπό σκιάν. Σε μια παρόμοια επίθεση, τοκογλύφοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι απαιτούν να αποδεχθούμε την τρέχουσα «κρίση» ως το νέο «φυσιολογικό» και να μετακινηθούμε πέραν της ανάγκης της αντιδράσεως.

Ο χρυσός του Σόρος

Μόνο το 2014, λένε οι αποκαλύψεις, ο εκλεκτός χρηματοδότησε πάνω από ενενήντα διαφορετικές δράσεις με σκοπό την χειραγώγηση της ψήφου των Ευρωεκλογών. Καταγράφονται μάλιστα διακόσια είκοσι έξι μέλη Ευρωβουλευτές, που είναι «αξιόπιστοι σύμμαχοι» της «Ανοιχτής Κοινωνίας». Βέβαια ο Σόρος δεν είναι ο βασιλιάς, αλλά η βιτρίνα της Νέας Τάξης. Αν σπάσει, δεν καταρρέει το οικοδόμημα. Οι παίκτες πιστεύουν ότι είναι δυνατοί και ασφαλείς. Οι θεατές διδάσκονται πως η εισβολή στα σπίτια τους, η αντικατάστασή τους από άλλους ενοίκους, οι βιασμοί και οι αποκεφαλισμοί πρέπει να είναι αποδεκτοί ως το «νέο φυσιολογικό», και συντάσσονται με τον θίασο.

Οι Εθνικιστές

Εμείς, οι Εθνικιστές, μέσα στους πολλούς, και ταυτόχρονα έξω από αυτούς, θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι, όχι όπως λέει το μυαλό μας μόνο του, όχι όπως μας δίδαξαν,- γιατί και η δειλία και η υποταγή διδάσκονται και γίνονται κτήμα του μυαλού-, μα όπως επιθυμούμε. Η μεγαλύτερη φυλακή του Έλληνα είναι που δεν ακούει την επιθυμία του, αλλά τα κηρύγματα πως πρέπει να βάλει τα σκαρπίνια του ευρωπαίου. Εκεί επάνω είναι σωστό και ωφέλιμο να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα της πολιτικής μας δράσης.

Το τελεσίγραφο

Τέτοιες μέρες του Αυγούστου, ο βασιλιάς των ελεύθερων από τα δεσμά του χρυσού, Σπαρτιατών, ακούει τα μηνύματα του βασιλιά των σκλάβων. Εμπρός του ξαπλώνονται ενάμιση εκατομμύριο πολεμιστές, κάτω του, χίλια οκτακόσια καράβια, και πίσω του, λιγότεροι από δυο χιλιάδες Έλληνες. Ο βασιλιάς άφησε τους ανιχνευτές των Περσών να πλησιάσουν το στρατόπεδό του. Αυτό που είχε δικό του, δεν μπορούσαν να το δουν. Οι κρυψίνοες Σπαρτιάτες τους άφησαν να περπατήσουν γύρω τους, να μυριστούν το Ελληνικό αίμα. «Θα πολεμήσουμε υπό σκιαν», σχολίασε η Ελληνική σκέψη την βαρβαρική κομπορρημοσύνη. Κι όταν ήρθε η ώρα του τελεσιγράφου, υπόμονος, συγκαταβατικός στον εγωισμό και την γαλιφιά, δυο λέξεις ξεστάχυσε και του έριξε στο χώμα «Μολών Λαβέ».

Ο δρόμος προς το «Μολών Λαβέ»

Πόσο διαφορετική θα είναι η πατρίδα μας, όταν οι Έλληνες θα έχουν αρχηγό τους έναν Σπαρτιάτη που θα τολμήσει το «Μολών Λαβέ»! Ίσως να μην το καταφέρουν με την πρώτη, γιατί, τους προγόνους τους, για να σταθούν εμπρός στα στίφη των Οθωμανών στο Βαλτέτσι, τους προετοίμασαν αιώνες επαναστάσεων με δρεπάνια και τσουγκράνες. Πριν τις σιδηρόφρακτες ευρωπαϊκές μεραρχίες, τάνυσαν τα χέρια τους με γκράδες και ξιφολόγχες. Και πότισαν την ύπαρξή τους με την πενία και την φιλοκαλία, την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια. Ακόμη πιο πολύ σήμερα από τότε, θέλει εξάσκηση να ακούς τα μύχια, με όλο τον θόρυβο τριγύρω, και μέσα στο μυαλό. Οι Σπαρτιάτες αιώνες λάξευαν τις καρδιές τους στην ομορφιά του παρθένου ανθρώπου, και σμίλευαν τα σώματά τους με μαυροζούμι και κρύα λουτρά στον Ευρώτα, για εκείνη την αποφασιστική στιγμή που έγραψε η Ιστορία, εκείνη που κρεμάστηκε από την αλυσίδα με τα πολλά «Μολών Λαβέ» που προηγήθηκαν.

Αυτές οι δύο λέξεις, οι πιο σοφές που έχουν ειπωθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, αποθησαυρίζουν κι αποκαλύπτουν το μυστήριο της ανθρώπινης ψυχής. «Μολών», σαν να λέμε πόσο κοντά είσαι διατεθειμένος να αφήσεις τον άλλον να πλησιάσει, και πόσο δρόμο τολμά ο άλλος να κάνει προς τα σένα, και «Λαβέ», που σημαίνει «αν έχεις το θάρρος να ‘ρθείς τόσο κοντά μου, ένα χέρι τόπος, μια ματιά να κονταροχτυπηθεί με την δική μου, θα δούμε αν μπορέσεις να πάρεις αυτό που θέλεις, κι αν το καταφέρεις, χαλάλι σου». Ούτε χρυσά σιδερικά στα δάχτυλα, ούτε ανάκτορα με πισίνες, ούτε χαρτιά να στοιβάζονται σε θυρίδες τραπεζών. «Αυτά που έχω είναι δικά μου, και τα θέλω να είναι δικά μου, κι αν τα θέλεις εσύ, έλα να τα πάρεις». Πώς να πάρεις κάτι που δεν δίνεται;

Πριν τις Θερμοπύλες, ο Μιλτιάδης και οι Αθηναίοι του θα κατασφάξουν τους Πέρσες στην πεδιάδα του Μαραθώνα, κι ύστερα ο Θεμιστοκλής θα τους πνίξει στα νερά της Σαλαμίνας. Εκείνοι μπορεί να ήσαν καλύτεροι οδηγοί και σκοπευτές στο όχημα της διονυσιακής μάχης, γιατί κανείς ανατολίτης εισβολέας δεν ξανατόλμησε να περάσει την θάλασσά μας. Αργότερα, ο Αλέξανδρος του Φιλίππου ο Μακεδών, μπόρεσε κι έριξε στην μηχανή της καρδιάς το κάρβουνο του μυαλού, και ξεπάστρεψε την μανία του Ασιάτη μες στο βασίλειό του. Όμως όλα ξεκίνησαν με αυτές τις δυο λέξεις.

Η Νεοελληνική παρελθοντολαγνεία

Οι Νεοέλληνες διαλέγουν τον χρυσό των βαρβάρων και το σκυμμένο κεφάλι. Κάποιοι πού και πού πολεμούν στην σκιά των εχθρικών βελών, και βγαίνουν στον ήλιο για να χτενίσουν τα μαλλιά πριν απ’ την μάχη. Να έλειπε το παράπονο και η γκρίνια κι η λατρεία της βαρβαροσύνης, και να πήγαινε το μυαλό να υποταχθεί στην επιθυμία της καρδιάς που κυβερνά το Αίμα! Ελευθερία, δεν υπάρχει λέξη που να μπορεί να σε αντικαταστήσει! Μα ακόμη και σ’ όσους θυμούνται και τιμούν στα λόγια τον σπαρτιάτη βασιλιά, η καρδιά είναι παγωμένη και το μυαλό, του δίνει διαστάσεις γιγαντιαίες, κι από άνθρωπο τον κάνει σκιά.

«Έλα να τα πάρεις!»

Ας ακουμπήσουμε τις πέτρινες πλάκες με τις εντολές της Ελληνοπρέπειας δίπλα στο αρτεσιανό της Πίστης, όχι στην στέρνα όσων διαβάσαμε ή μας είπαν, αλλά της Πίστης που πάλλεται μαζί με την καρδιά μας. Εκεί, πέρα, κάτω από την μουριά, στο μονοπάτι με τις ελιές, περπατάει ο αριστοκράτης χωρικός. Καλοκαμωμένος σαν τα αρχαία αγάλματα, όχι ιδιαίτερα ψηλός ή τρομαχτικός, προχωρεί αγέρωχος. Οι ώμοι γέρνουν λίγο καθώς περνά ανάμεσα από τα κλαδιά, τα βήματά του ελαφριά στο χώμα. Τα μακριά μαλλιά του ακουμπούν στους ώμους κι ανεμίζουν καθώς προχωρεί. Ένα χαμόγελο ανθίζει στις άκρες των χειλιών του. Τώρα σταματά κι απλώνει το χέρι του στις λεμονιές, με τα μάτια να λαχταρούν το πράσινο των καρπών που δένουν πάνω τους. Σε λίγο καιρό θα είναι χρυσαφένιοι, το μοναδικό χρυσάφι που θα αντικρύσει στην ζωή του, μα που αρκεί για να γεμίσει τον κόσμο του.

Το μεγαλείο του Λεωνίδα δεν μυρίζει γεροντάματα που μάζεψαν τσιφούτικα την ζωή. Η συλλογική συνείδηση των Λευκών Ανθρώπων θα θυμάται το πώς σαΐτεψε η σκέψη του Σπαρτιάτη, ελεύθερη απέναντι στην λογική. «Πάρε το χρυσάφι του Πέρση και πήγαινε να το γλεντήσεις», συστρέφεται το σκουλήκι του μυαλού που παλεύει για τα αντίθετα από αυτά της καρδιάς, αν τα δυο δεν έχουν κάνει την ειρήνη τους. «Έλα να τα πάρεις!», δίνει ο Λεωνίδας απάντηση αψιά σαν το αγουρόλαδο, αυταπόδεικτη αλήθεια του αγοριού. Η ματιά του γεμίζει από το γέννημα που δένει τις λεμονιές και τις ελιές του, το πράσινο των φύλλων και την σάρκα των καρπών. Αιώνες αργότερα, στην Γαλιλαία, ένας Βασιλιάς με χρυσά μαλλιά, κοντά στα χρόνια του, θα επιβεβαιώσει το δίκαιο του Σπαρτιάτη, επιπλήττοντας τους δήθεν εκλεκτούς

«Αν δεν γίνετε σαν τα μικρά παιδιά, δεν θα μπείτε στο βασίλειο των ουρανών». Στην Σπάρτη, στην Μικρασία, στις Θερμοπύλες, ένας Μεγαλέξανδρος κι ένας Λεωνίδας θα κόβουν δεσμούς που δεν λύνονται, με το σπαθί της παιδικής τους καρδιάς. Μολών Λαβέ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/molwn-labe1#ixzz4IcJBDTsH

Διαβάστε στην Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.163

EMPROS163

Διαβάστε στο 163ο φύλλο του “Εμπρός”:

  • Λαθρομετανάστες και Λαθροτιμητές
  • Σταματήστε το εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας – Έκκληση των τριών Σύρων Πατριαρχών
  • Ζοφεροί μεταμικρασιανοί επιτάφιοι – Η «επανάσταση» του 1922
  • Οι άγνωστες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ηλείας
  • Φώτος Πολίτης: Το θέατρο ως μέσον πνευματικής αναπτύξεως του λαού
  • Η καταγωγή των Ελλήνων – Η Παλαιογενετική εξέταση του παρελθόντος
  • Absit omen! Μαύρη εργασία, μαύρη οικονομία, ο δημοκρατικός-σοσιαλκομμουνιστικός ολοκληρωτισμός
  • Μολών Λαβέ

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Αυγούστου 2016 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/kukloforei-h-ethnikh-efhmerida-empros-163#ixzz4IWFkYLkB

Τρία στα 10 Ελληνόπουλα εκτός της δωρεάν φιλοξενίας σε βρεφονηπιακούς σταθμούς – Κονδύλια υπάρχουν μόνο για λαθρομετανάστες!

Τρία στα 10 Ελληνόπουλα εκτός της δωρεάν φιλοξενίας σε βρεφονηπιακούς σταθμούς - Κονδύλια υπάρχουν μόνο για λαθρομετανάστες!

Σε μια περίοδο κατά την οποία η οικονομική κρίση, αλλά και η κρίση αξιών και ιδανικών καταβαραθρώνουν την ελληνική κοινωνία, τα παιδιά αποτελούν τα μεγαλύτερα θύματα, χωρίς μάλιστα να έχουν το παραμικρό μερίδιο ευθύνης.

Το γεγονός λοιπόν ότι περίπου 3 στα 10 παιδιά θα αποκλειστούν από την δωρεάν φιλοξενία σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι τουλάχιστον δείγμα πολιτικής αναλγησίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα, με την κατάσταση να χειροτερεύει συνεχώς, έχουν αυξηθεί οι αιτήσεις των ελληνικών οικογενειών που ζητούν την φύλαξη των μικρών παιδιών σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, κυρίως δε στην Πελοπόννησο (25,9%), την Ήπειρο (κατά 16,9%) και την Θεσσαλία(14,6%).

Πρόκειται για 121.569 αιτήσεις, με αύξηση κατά 13,74%, ποσοστό αύξησης ενδεικτικό της οικονομικής κατάστασης και της ένδειας των Ελλήνων. Σε περίπτωση λοιπόν που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν λάβει κονδύλια, θα απομακρύνει περίπου 36.769 παιδιά από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Την στιγμή λοιπόν που ουδεμία στήριξη δίνεται στον θεσμό της οικογένειας, η οποία αποτελεί την βάση ενός Έθνους, με το να αποκόβονται τα παιδιά από δημόσιες εκπαιδευτικές δομές, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προετοιμάζει ακόμη και εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τα παιδιά των λαθρομεταναστών, το οποίο περιλαμβάνει από εκμάθηση ξένων γλωσσών, μέχρι και παροχή ψυχοκοινωνικής στήριξης.

Πέρα από παράδοξη και άκαιρη, μόνο ύποπτη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία προβάλλει ως ξεκάθαρα ανθελληνική.

Διαβάστε επίσης: Οι λαθρομετανάστες ήρθαν για να μείνουν: Σχολεία και παιδικούς σταθμούς θέλει στα “hot spots” ο Φίλης!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/tria-sta-10-ellhnopoula-ektos-ths-dwrean-filojenias-se-brefonhpiakous-stath#ixzz4IWROjpK8

Η καταστροφή της Σμύρνης

Η καταστροφή της Σμύρνης

Γράφει ο Συναγωνιστής Χρήστος Παππάς

Μία από τις πιο θλιβερές επετείους της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας είναι αυτή της κατάρρευσης του μικρασιατικού μετώπου που οδήγησε στην στρατιωτική ήττα και συντριβή αλλά και τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από την μικρασιατική γη. Τα ιστορικά γεγονότα του Αυγούστου – Σεπτεμβρίου του 1922 έχουν καταγραφεί στο σύνολό τους με τον τίτλο «Μικρασιατική καταστροφή». Η ήττα του 1922 μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του 1453 και να θεωρηθεί ως μεγαλυτέρα γιατί μ’ αυτήν ξεριζώθηκε η από χιλιάδων ετών ελληνική παρουσία στην Ιωνική γη. Παρ’ όλο που η επέτειος της μικρασιατικής καταστροφής δεν εορτάζεται επισήμως από τις ελληνικές αρχές αυτή έχει περάσει και έχει εντυπωθεί στο φυλετικό ασυνείδητο μέσω μιας κορυφαίας σκηνής του δράματος όπως είναι αυτή της σφαγής και της πυρπόλησης της Σμύρνης.

Ήταν πρωί του Σαββάτου 27 Αυγούστου, που οι πρώτοι έφιπποι Τσέτες (άτακτοι βάρβαροι αιμοδιψείς τούρκοι πολεμισταί) μπήκαν στη Σμύρνη. Την διοίκηση της πόλης ανέλαβε ο γνωστός ως «χασάπης της Σμύρνης» Νουρεντίν. Από το ίδιο βράδυ άρχισαν να γίνονται λεηλασίες και φόνοι. Την επόμενη μέρα και ενώ άρχισαν να καταφθάνουν στην πόλη τούρκικες τακτικές δυνάμεις οι σφαγές και οι λεηλασίες άρχισαν να συστηματοποιούνται στις Ελληνικές και στην Αρμένικη συνοικία. Τα πλοία που ευρίσκοντο κοντά στην προκυμαία δεν εδέχοντο πρόσφυγες. Οι Σμυρνιοί, άλλοι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους και άλλοι σπεύδουν να βρουν προστασία σε νεκροταφεία και εκκλησίες.

Ηρωική μορφή στην τραγωδία της Σμύρνης στάθηκε ο Μητροπολίτης της Χρυσόστομος. Όταν οι Τούρκοι εισήλθαν στη Σμύρνη ο Χρυσόστομος παρέμενε σ’ αυτήν, αρνούμενος να φύγει μαζί με τις ελληνικές Αρχές. Ακόμα και μετά την είσοδο των Τούρκων ο Ιεράρχης αρνήθηκε τη μεσολάβηση ξένων διπλωματών που προθυμοποιήθηκαν να τον βοηθήσουν να φύγει. Παρέμεινε μόνος όρθιος Ιωνικός στύλος, η μόνη ελληνική Αρχή στην πόλη που κατεκλύζετο από τους βαρβάρους του Κεμάλ. Στις 27 Αυγούστου το βράδυ κλήθηκε ο Χρυσόστομος να παρουσιαστεί στον Τούρκο φρούραρχο Νουρεντίν μαζί με δύο δημογέροντες. Μόλις τον είδε, του είπε: «Εσύ είσαι ο παπάς που βρίζεις τους Τούρκους; Γουρούνι, θα δεις τι τιμωρία σου ετοιμάζω. Εσύ κι οι Έλληνές σου είστε λαός χαμάληδων και χαμάληδες θα σε δικάσουν». Έτσι κι έγινε. Σε μια από τις αίθουσες του δικαστηρίου είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι του υποκόσμου, χαμάληδες και τουρκικά κακοποιά στοιχεία προκειμένου να τον δικάσουν. Μόλις εμφανίστηκε αγέρωχος ο Ιεράρχης, αυτοί άρχισαν να τον προπηλακίζουν, να του τραβούν τα γένια και τα ράσα και να τον φτύνουν. Ενστικτωδώς οι Σμυρνιοί δημογέροντες προσπάθησαν να προστατεύσουν τον Ιεράρχη τους, αλλά οι Τούρκοι τους έδεσαν προκειμένου να δουν το μαρτύριο και τον εξευτελισμό του θρησκευτικού τους ηγέτη. Το λαϊκό δικαστήριο των εγκληματιών έβγαλε την απόφασή του που ήταν: «Να σταυρωθεί … να σταυρωθεί όπως ο Χριστός τους».

Ο Νουρεντίν διέταξε τον έφεδρο Λοχαγό του τουρκικού στρατού Ρουστέν Μπέη Βάσιτς να εκτελέσει την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου. Ο Βάσιτς κατεβαίνοντας τα σκαλιά του Διοικητηρίου μαζί με τους τρεις μελοθάνατους, τον Χρυσόστομο και τους δημογέροντες, δεν προλαβαίνει να βγει στο προαύλιο γιατί ξεπροβάλλει φρενιασμένος ο Νουρεντίν στο κεφαλόσκαλο και τραβώντας το περίστροφό του πυροβολεί τον Χρυσόστομο. Ήταν τέτοια η λύσσα του που το χέρι του έτρεμε από την οργή και αντί να πλήξει τον Χρυσόστομο τραυμάτισε θανάσιμα τον δημογέροντα Κλιμάνογλου. Με τον πυροβολισμό και την έξοδο του Χρυσοστόμου στο προαύλιο το πλήθος ορμά. Ο βαρβαρικός τουρκικός όχλος με πέτρες και ξύλα χτυπούν τον Χρυσόστομο. Τον κτυπούν ανελέητα, του ξεριζώνουν τα γένια κι ένας τούρκος χαμάλης του βγάζει με το μαχαίρι του το ένα μάτι. Ο Χρυσόστομος αιμόφυρτος, σιωπηρός, περήφανος, χωρίς να ικετεύει και να λυγίζει στον εχθρό, σέρνεται από το πλήθος και αφήνει την τελευταία του πνοή αναφωνώντας: «Θεέ μου!». Ο Βάσιτς έπρεπε όμως να εκτελέσει τη διαταγή που πήρε. Έτσι λοιπόν κρέμασε το άψυχο σώμα, ένα κουφάρι κυριολεκτικά από καταξεσκισμένες σάρκες, στην περιοχή του Τρικιλίκ, κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Σμύρνης.

Με τον θάνατο του Χρυσοστόμου ο Νουρεντίν έδωσε το σύνθημα στον όχλο, στους άτακτους Τούρκους και τον τακτικό στρατό γι’ αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες ημέρες, με αποκορύφωμα την εφαρμογή του σχεδίου του που ήταν ο εμπρησμός της Ελληνικής και Αρμενικής συνοικίας. Η πυρκαϊά που τέθηκε βάσει οργανωμένου σχεδίου σάρωσε όλη την πόλη αφήνοντας άθικτη την εβραϊκή και την τουρκική συνοικία, και επεκτάθηκε σε πλάτος δύο μιλίων. Οι Έλληνες μοναδική σωτηρία είχαν πλέον την θάλασσα. Σκηνές φρίκης εκτυλίχθηκαν τις ημέρες που εμαίνετο η πυρκαϊά, ενώ η προκυμαία είχε γεμίσει από πτώματα. Η καταστροφή είχε ολοκληρωθεί.

Επισήμως κανένα από τα αγκυροβολημένα πλοία των Συμμάχων δεν βοήθησε τους Έλληνες. Ο διεθνής Τύπος υποβάθμισε το γεγονός της καταστροφής και τις φρικαλεότητες των Τούρκων. Οι ξένοι έδειξαν μια ασυγχώρητη αδιαφορία και κράτησαν μια κατ’ ουσίαν εχθρική στάση σε σημείο τέτοιο που να λένε ότι «Οι Έλληνες πυρπόλησαν τη Σμύρνη». Αρχές Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε η καταστροφή της Μικράς Ασίας. Ο αριθμός των θυμάτων δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί με ακρίβεια και οι διάφοροι ερευνητές ιστορικοί και ειδικοί δίνουν διαφορετικούς αριθμούς. Πάντως ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Ο αριθμός των προσφύγων ανήλθε σε ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες που ξεριζωμένοι από τη γη τους αναζήτησαν στην κυρίως Ελλάδα καταφύγιο.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Πώς οδηγηθήκαμε όμως σε αυτήν την καταστροφή; Ποια είναι τα αίτια που οδήγησαν έναν νικητή στρατό στην ταπεινωτική ήττα και τη συμφορά του ’22 ; Είναι σίγουρα ένας συνδυασμός πολλών αιτίων που λειτούργησαν παράλληλα και οδήγησαν στην καταστροφή. Επιγραμματικά μπορούμε να απαριθμήσουμε μερικά από αυτά:

– Η διχόνοια του Ελληνικού λαού. Ο γνωστός διχασμός που ξεκίνησε οκτώ χρόνια πριν από την τραγωδία και έφθασε σε σημείο τέτοιο που Έλληνες πανηγύριζαν ελληνικές ήττες.
– Η εχθρική στάση των συμμάχων που υπαναχώρησαν μπροστά στο ενδεχόμενο της δημιουργίας μιας μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας, ανεξάρτητου και μεγάλου παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
– Οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 που προκήρυξε ο Βενιζέλος μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας και του πολέμου, για τις οποίες έχει εκφραστεί η άποψη ότι αυτές προκηρύχθηκαν με στόχο να τις χάσει και να αποποιηθεί των ευθυνών του.
– Η διάσωση και το γιγάντωμα του Κεμάλ και του στρατού του μέσω της μεγάλης βοήθειας που έλαβε από την νεοδημιουργηθείσα Σοβιετική Ένωση και τον εβραίο κομμουνιστή ηγέτη Λέον Τρότσκυ.
– Η διείσδυση της κομμουνιστικής προπαγάνδας στο στράτευμα με ενέργειες σαμποτάζ και παρότρυνση προς λιποταξία. Οι κομμουνιστές χαρακτήριζαν την εκστρατεία «αποικιακό πόλεμο».
– Η εγκληματική, προδοτική παρότρυνση αστικών κύκλων στην Αθήνα για επιστροφή του στρατού στην Ελλάδα. Αποκορύφωμα το άρθρο του Γεωργίου Βλάχου στην «Καθημερινή», με τίτλο «Οίκαδε», στις 14.8.1922.
– Η κόπωση ενός ανίκητου για δέκα χρόνια στρατού που οι πρώτες ήττες του Αυγούστου του 1922 φάνταξαν σ’ αυτόν ολέθριες και μη αναστρέψιμες.
– Ολιγωρίες και σφάλματα στρατηγικής πολιτικών και στρατιωτικών.
– Η μη στήριξη της ελληνικής προσπάθειας για το χτύπημα του εχθρού από το ντόπιο στοιχείο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά όσους μπορούσαν να φέρουν όπλα. Το 1919 οι Μικρασιάτες υπεδέχοντο θριαμβικά τον Ελληνικό Στρατό και το 1922 κατηρρούντο με την ίδια θέρμη τους πρώην ελευθερωτές των.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ»

94 χρόνια μετά δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για την καταστροφή του 1922. Ακόμα και οι πιο φανατικοί φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί ιστορικοί συναινούν ότι οι εξ που τυφεκίστηκαν στο Γουδί ήσαν τα εξιλαστήρια θύματα. Τα πολιτικά κόμματα όπως μετά το 1922 δέχτηκαν την καινούρια κατάσταση και ονόμασαν τις ελληνικές εστίες της Ιωνικής γης «Χαμένες Πατρίδες», ομοίως και με την Κύπρο μέρα με την ημέρα διαφαίνεται ότι δέχονται την δημιουργηθείσα κατάσταση και γι’ αυτούς η βόρεια κατεχόμενη Κύπρος είναι άλλη μια «χαμένη πατρίδα».

Από γενέσεως της, η «Χρυσή Αυγή» δεν αποδέχεται τον ηττοπαθή γκιαούρικο όρο «χαμένη πατρίδα». Για μας όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, δεν θα υπάρξουν ποτέ χαμένες πατρίδες μα σκλαβωμένες πατρίδες που ζητούν από εμάς την απελευθέρωσή τους!

Διαβάστε περισσότερα:http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-katastrofh-ths-smurnhs#ixzz4IWFGrIt8

Περί φανουρόπιτας

1abc20c

Η προσφορά τροφής στο θείον απαντάται σε πολλούς λαούς. Μια παιδική αθώα έκφραση πίστης της ανθρώπινης ψυχής. Προχθές Παρασκευή, ημέρα του Αγίου Φανουρίου, γλυκαίνουμε τον νεαρό μάρτυρα για να μας φανερώσει τα χαμένα
Προχθές, στις 27 του μήνα, η γιορτή του Φανουρίου Μάρτυρος. Στενός συνεργάτης. Κολλητός φίλος μου. Νεαρός, με το συγχωρητικό εκείνο πρόσωπο της Ορθοδοξίας που μακροθυμεί, συμπονά, ου περπερεύεται, ου ζητεί τα εμαυτού. Δεν μας τιμωρεί. Ούτε μας μαλώνει. Δεν κρατά φραγγέλιο. Μια λαμπάδα και τον Σταυρό κρατά, φέγγει την ανέσπερη φλογίτσα του και… ιδού των απολεσθέντων πραγμάτων η εύρεσις. Δηλαδή, για σκεφθείτε το, ένας άγιος που του δίνουμε γλυκά. Πόσο τρυφερό. Σε εμένα τουλάχιστον όλα τα φανερώνει. Γιατί τον πιστεύω. Τον έχω καταφυγή και σκέπη και αγαλλίαμα. Πρότινος έδωσα λίγη πίτα στην Ελυτα, Ιταλίδα και καθολική. «Μα μην τη φάμε. Γιατί ενοχλεί τον άγιο με το παραμικρό;» είπε σε τρισχαριτωμένα ελληνικά με ιταλιάνικη μουσικότητα η φίλη μου. Η Δύση, βλέπετε, προσέρχεται στο θείον με συστολή, τηρώντας αποστάσεις ευλαβείας. Στην Ανατολή σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό με μια θερμή οικειότητα. Δεν ενοχλώ τον προστάτη μου, ελπίζω. Εξάλλου σπανιότατα χάνω αντικείμενα και ανθρώπους. Χάνω όμως συχνά το κουράγιο μου, την ψυχραιμία, τον έλεγχο. Δεόμεθα επίσης για τις χαμένες αυταπάτες, τις ελπίδες. Και ο άγιος στέργει. Φανουρόπιτες, όθεν, φτιάχνω συχνά. Οχι μόνο ως τάμα ή αντίδωρο. Σαν ένα σκέτο γλυκό δώρο. Δωρεάν.

Στην Κρήτη και στη Ρόδο ιδιαιτέρως τιμούν τον μάρτυρα. Στην πρωτεύουσα άλλωστε των Δωδεκανήσων βρέθηκε η εικόνα του στα μέσα του 14ου αιώνα. Τυχαίως σε μια ανασκαφή ανεκαλύφθησαν τα ερείπια μιας εκκλησίας. Κατεστραμμένα τα εικονίσματα όλα. Πλην ενός. Του Αγίου Φανουρίου με στρατιωτικά ρούχα και τριγύρω από τη φιγούρα του τα βασανιστήρια που πέρασε. Τίποτε δεν ξέρουμε για το curriculum vitae. Αλλά στον κάθε τόπο διηγούνται κάποια ιστορία για τη μητέρα του. Γι’ αυτό, προτού δαγκώσετε την πίτα, θα πείτε: «Θεός σχωρέσ’ τη μάνα του αγίου». Και για να τη φτιάξετε θα χρησιμοποιήσετε εννέα υλικά. Μα όχι γάλα και αβγά. Δηλαδή νηστίσιμη.

Agios Fanourios

Η ορθόδοξη πίτα με σταφίδες

Στο βιβλίο τους «Σαρακοστιανά» οι κυρίες Μ. Κοκκίνου και Γ. Κοφινά δεν λαμβάνουν υπόψη τον συμβολισμό του αριθμού εννέα. Πρόκειται για την επίσημη και στρέιτ συνταγή του ηδύσματος. Αντιγράφω κατά λέξη:

Υλικά για 24-30 κομμάτια

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

* 1 κ.κ. κανέλα

* 1 φλιτζάνι σπορέλαιο

* 1 φλιτζάνι + 2 κ.σ. ζάχαρη

* 12 κ.σ. χυμό πορτοκάλι

* 1/2 φλιτζάνι νερό

* ξύσμα λεμονιού

* 1/2 φλιτζάνι σταφίδες ξανθές

* 1/2 φλιτζάνι σταφίδες μαύρες

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Βάζουμε σε μπολ το λάδι, τη ζάχαρη, τον χυμό πορτοκάλι, το νερό και το ξύσμα λεμονιού. Δουλεύουμε το μείγμα μερικά λεπτά και ρίχνουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια. Ανακατεύουμε το μείγμα καλά. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι. Το γυρίζουμε και το χτυπάμε για να πέσει το περιττό αλεύρι. Βάζουμε μέσα το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′. Οταν κρυώσει κοσκινίζουμε επάνω ζάχαρη άχνη και κόβουμε την πίτα σε τετράγωνα κομμάτια. Είναι καλύτερη μετά από 24 ώρες.

(Σελ. 191, «Σαρακοστιανά», εκδόσεις Ακρίτας)

«Πλακούντας οι πιστοί προσήνεγκαν…»

Οι δικοί μου πλακούντες ποικίλλουν. Και επειδή όλη η κατασκευή τελεί στον χώρο της πίστης, ενός γοητευτικού μυστικισμού, τηρώ τη γητειά των εννέα πραγμάτων. Αρκεί να τηρείται ο λόγος των στερεών προς τις υγρές ουσίες που περίπου μεταφράζεται 2,5 προς 1. Ορμάω, που λέτε, στην κουζίνα και μετρώ:

1) Λάδι. Το αραβοσιτέλαιο θα κάνει την πίτα μας άοσμη και πιο χλωμή στο χρώμα. Το ελαιόλαδο, όσο να ‘ναι, τη σκουραίνει. Και τα οργανοληπτικά του στοιχεία έχουν μια τέτοια ένταση που καπελώνουν τα υπόλοιπα. Ωστόσο ακόμη και στους 180 βαθμούς του φούρνου δεν διασπάται σε συστατικά βλαπτικά για τον οργανισμό μας. Η επιλογή του λαδιού συνεπώς προέχει και καθορίζει τα επόμενα.

2) Ζάχαρη. Λευκή ή καστανή; Η δεύτερη έχει γεύση.

3) Μέλι και για να αναδειχθεί η θυμαρίσια γεύση του θα μεταχειριστούμε αραβοσιτέλαιο. Πολύ μου αρέσει και η μελάσα. Ειλικρινής, αδρή στο στόμα, αγνή. Βεβαίως θα μας δώσει μια μελαχρινή φανουρόπιτα.

4) Αλεύρι. Μαλακό καλύτερα. Προσθέτω επίσης λίγο σιμιγδάλι για να κάνει pastina όπως λένε οι Ιταλοί. Κόκκο δηλαδή. Διότι η υφή συνιστά το μοντέρνο ζητούμενο της μαγειρικής. Καμιά φορά η πιτίτσα μου θυμίζει μπισκότο.

5) Τα φουσκωτικά: σόδα και μπέικιν.

6) Χυμός, αλλά λεμονιού. Ε, δεν τα θέλουμε πια τα πετιμεζάτα.

7) Κανέλα απαραιτήτως.

8) Μπράντι ή κονιάκ. Ακόμη και ουίσκι.

Για το ένατο και τελευταίο σας αφήνω ελευθερία. Μοιάζει λογικό. Στην ανάγκη και εκτάκτως οι νοικοκυράδες σκάρωναν πλακούντες. Εβαζαν λοιπόν στη ζύμη από τα βρισκούμενα. Να μερικές ιδέες: Σουσάμι ελαφρώς καβουρδισμένο. Ψιλοτριμμένη αμυγαλόψιχα, χονδροτριμμένη φιστικόψιχα ή κουκουνάρια. Ψιλοκομμένα ξερά σύκα, βερίκοκκα, δαμάσκηνα. Καρεδάκι από περγαμόντο, φράπα, νεράντζι του κουταλιού μαζί με λίγο, αλλά λίγο, από το μυρωδάτο σιρόπι τους. Ή σιρόπι από γλυκό βύσσινο, όχι όμως με μπράντι, με κιρς. Λίγο τσάι αντί για νερό. Μια ιδιωτική αδυναμία: η γκάμα της φουντουκοπραλίνας. Καβουρδισμένα φουντούκια ή τρεις κουταλιές σούπας φουντουκέλαιο. Δοκίμασα αυτό του οίκου Petrossian που μπορείτε να το παραγγείλετε στο «Amadeus» της λεωφόρου Κηφισιάς, στον Φάρο του Ψυχικού ή στο «Lutece» της οδού Μπότσαρη 12 στη Γλυφάδα. Αφησα ως επίλογο τα μπαχαρικά. Γαρίφαλο, γλυκάνισο άσπρο, πιπέρι. Ναι, ναι, το πιπέρι ταιριάζει και ξυπνά πολλά γλυκίσματα. Το φίνο μοσχοκάρυδο δεν συνάδει με το λάδι ελιάς. Και όλα τούτα σε δικούς σας συνδυασμούς θα μειχθούν ιδεωδώς αν τα αφήσετε για μία νύχτα σε σκεπασμένη λεκανίτσα στο ψυγείο και ψήσετε τη φανουρόπιτα την επομένη.

ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΑΜΗ (+2012)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  29/08/1999
Aπό εδώ

Διαβάστε στο φύλλο 163 της Εθνικής Εφημερίδος «Εμπρός»

Διαβάστε στο φύλλο 163 της Εθνικής Εφημερίδος «Εμπρός»

  • Λαθρομετανάστες και Λαθροτιμητές
  • Σταματήστε το εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας – Έκκληση των τριών Σύρων Πατριαρχών
  • Ζοφεροί μεταμικρασιανοί επιτάφιοι – Η «επανάσταση» του 1922
  • Οι άγνωστες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ηλείας
  • Φώτος Πολίτης: Το θέατρο ως μέσον πνευματικής αναπτύξεως του λαού
  • Η καταγωγή των Ελλήνων – Η Παλαιογενετική εξέταση του παρελθόντος
  • Absit omen! Μαύρη εργασία, μαύρη οικονομία, ο δημοκρατικός-σοσιαλκομμουνιστικός ολοκληρωτισμός
  • Μολών Λαβέ

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Αυγούστου 2016 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/diabaste-sto-fullo-163-ths-ethnikhs-efhmeridos-empros#ixzz4ISOmBxkY

Ο προσδιορισμός του μουσουλμανικού κινδύνου

mosque-crescent-islam-007

Αν παρακολουθήσει κανείς την προπαγάνδα των ΜΜΕ, αναφορικά με την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, θα κάνει δύο αντιφατικές διαπιστώσεις:

Πρώτον, οι μουσουλμάνοι (χωρίς αναφορά σε εθνοτική καταγωγή, αλλά ως θρησκευτική ομάδα) είναι βάρβαροι, αγροίκοι, εγκληματίες, τέρατα που βγήκαν από κάποια σχισμή στις πύλες της κολάσεως και απειλούν τον ειρηνικό, καλοφτιαγμένο κόσμο της Αμερικανο-Βρυξελιώτικης Εδέμ.

Δεύτερον, μπορεί κανείς να είναι όσο ισλαμόφοβος θέλει και μπορεί, και κανείς δεν ενοχλείται.

Ποιος φοβάται τους «ισλαμοφοβικούς»;

Οι μουσουλμάνοι ηγέτες δεν διαμαρτύρονται για την ομαδική καταδίκη της θρησκείας τους.  Oι «αντιρατσιστικές» οργανώσεις, ένα από τα κυριότερα εργαλεία διαμόρφωσης της διεθνούς κοινής γνώμης, τηρούν επίσης σιγή στο θέμα του «αντι-ισλαμισμού».

Μπορεί η ακατάσχετη είσοδος λαθρομεταναστών αυτού του θρησκεύματος και η δράση εξτρεμιστών  μουσουλμάνων, από την Αφρική ως την Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή να είναι γεγονός, αλλά αυτό που κατακρίνεται είναι η άρνηση των εθνικιστών να δεχθούν την εισβολή.

Δεν καταδικάζεται όμως το κύμα ισλαμοφοβίας το οποίο δεν προκαλεί τις ίδιες ή παρόμοιες αντιδράσεις που δημιουργεί, ας πούμε, ο «αντισημιτισμός».

Εάν λοιπόν συμφωνήσουμε στην ευρέως διαδεδομένη υπόθεση πως ο αντισημιστιμός είναι έγκλημα, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς γιατί να μην αποτελεί έγκλημα και η ισλαμοφοβία. Και ακόμη, γιατί να μην θεσμοθετηθεί ως έγκλημα από το ελληνικό και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, ο ανθελληνισμός, η άρνηση του ολοκαυτώματος των Αρμενίων ή ο εξανδραποδισμός των γηγενών της Αμερικής.

Ποιος φοβάται το Ισλάμ;

Αν πιστέψει κανείς την προπαγάνδα των ΜΜΕ, η συνύπαρξη Αράβων, Λεβαντίνων και Ευρωπαίων στην Συρία και τον Λίβανο δεν υπήρξε ποτέ.

Με εξαίρεση την τουρκική απειλή, την οποία υφίσταται σταθερά, διαχρονικά και μόνιμα η Ελλάδα, και την σφηκοφωλιά των πετροδολαρίων στην αραβική χερσόνησο, είναι απορίας άξιον πώς ξεπήδησε το χαλιφάτο, πώς η ISIS μπήκε στο λεξιλόγιο και τον προβληματισμό των δυτικών πολιτών, πώς η Εγγύς Ανατολή, η Ευρώπη και η Αφρική γέμισαν ψυχοπαθείς αποκεφαλιστές.

Είναι επίσης απορίας άξιον πώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεπεζεύουν στις Ελληνικές και Ευρωπαϊκές ακτές, προερχόμενοι από περιοχές που είτε είχαν πόλεμο επί δεκαετίες, αλλά τώρα αποφάσισαν ότι φοβούνται αρκετά ώστε να φύγουν, είτε δεν έχουν πόλεμο, αλλά θαυμάζουν την Ιστορία και τον πολιτισμό μας, και αποφάσισαν να γίνουν Γιουνάν.

Είναι η μεταφορά πληθυσμών δημιούργημα κάποιων μουλάδων του Ισλάμ; Είναι πράγματι το Ισλάμ πρόβλημα για την Ευρώπη; Και αν ναι, γιατί οι ηγέτες της δεν συζητούν το πώς θα σταματήσουν την εισβολή αλλά το πώς θα κατανείμουν τους εισβολείς;

Και αν οι μουσουλμάνοι ήσαν χρήσιμοι;

Είναι αλήθεια ότι μετά την επιτυχία της επιχείρησης «αραβική άνοιξη», άνοιξε ο δρόμος για την εξαθλίωση των λαών και τον διαμελισμό κρατών με εμφύλιες συγκρούσεις και εξωτερικές επιδρομές, όπου βρήκε χώρο να αναπτυχθεί και «ο ισλαμικός κίνδυνος». Τα κράτη της Βορείου Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, μετατράπηκαν σε ριπή οφθαλμού από άξια σωτηρίας από κακούς ντόπιους τυράννους, σε ενοχλητικούς παραγωγούς και διακινητές μεταναστών.

Είναι αυτό το πρόβλημα της Ευρώπης; Η μήπως είναι ο κοσμοπολιτισμός, η πνευματική τρομοκρατία, η ίδια η κατασκευή της κρίσης;

Μήπως οι μουσουλμάνοι είναι εν προκειμένω ένα χρήσιμο για τις παραδοσιακές κοινωνίες ανάχωμα, ένας χρήσιμος σύμμαχος ενάντια στις επιχειρούμενες δραστικές αλλαγές στην κοινή αντίληψη, τις «θεωρίες του φύλου», τις ενοικιαζόμενες μήτρες και το εμπόριο εμβρύων,  που νομιμοποιεί η υπερκρατική ελίτ της Ε.Ε. ;

Εμπρός στην επιχειρούμενη καταστροφή της συλλογικής μνήμης με την αντιστροφή της και την ενοχοποίηση των θυμάτων ως δραστών, όπου το θύμα –παλαιστίνιοι-μουσουλμάνοι- εμφανίζεται ως θύτης, μήπως ήρθε η ώρα να αντιπαρατεθεί μια συμμαχία της Ανατολής;

Για ποιον είναι επικίνδυνοι οι «εξτρεμιστές»;

Αυτό που προβάλλεται ως αρνητικό στο Ισλάμ, εύκολα θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως αρνητικό στον Χριστιανισμό. Από την μη-αντίδραση και μόνο είναι φανερό πως αυτό που ενοχλεί στους «εξτρεμιστές» μουσουλμάνους δεν είναι (όπως και στους «εξτρεμιστές» Χριστιανούς) οι θρησκευτικές τους απόψεις, εάν δηλαδή στον παράδεισό τους μασούν ρύζι ή μήλα. Αυτό που ενοχλεί είναι οι πολιτικές τους απόψεις, το σύστημα των νόμων που οι θεοί τους προτάσσουν και οι οποίοι σαφώς διαφέρουν από αυτούς του νεοταξίτικου μοντέλου που τείνει να επιβληθεί. Η θεοκρατία των «εξτρεμιστών», αυτών δηλαδή που έχουν καθαρές, πακτωμένες και αναγνωρίσιμες αντιλήψεις,  βρίσκονται στον αντίποδα των νόμων της νέας τάξης.

Ελλάδα-Ευρώπη-Ισλάμ

Η ισλαμική εξάπλωση αποτελεί βεβαίως απειλή. Αυτή όμως δεν θα αντιμετωπιστεί κεντρικά από κυβερνήσεις και υπερκρατικές οντότητες όπως η Ε.Ε., οι οποίες έχουν ήδη προσχωρήσει στο μπλοκ των υπερεθνικών ελίτ, αλλά μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά από τις τοπικές κοινωνίες.

Στο πολιτικό επίπεδο, τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι διαφορετικά από το αν πρέπει ή όχι να δεχόμαστε μουσουλμάνους μετανάστες, ερώτημα στο οποίο οι Εθνικιστές έχουμε δώσει εδώ και χρόνια την απάντηση.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, με δεδομένη την γεωγραφική μας θέση και την ανάπτυξη στα βόρεια σύνορά μας του ισλαμικού τόξου Αλβανίας-Τουρκίας την οποία επέτρεψε το δειλό και υποταγμένο πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδος, ο μουσουλμανικός κίνδυνος εκτός από πολιτισμικός είναι και εδαφικός. Εχουμε όμως το πλεονέκτημα και την δυνατότητα λόγω της ομοιόμορφης φυλετικής μας σύστασης, και της θρησκευτικής μας ταυτότητας, η εισβολή αυτή να μπορεί ακόμη να αναχαιτισθεί, αρκεί να υπάρξει η πολιτική βούληση.

Σε ό,τι αφορά την υπόλοιπη Ευρώπη το πρόβλημα είναι πιο πολύπλοκο. Χώρες όπως η Βρετανία, η Ολλανδία και η Γαλλία έχουν εκτενείς μουσουλμανικούς και αλλόφυλους πληθυσμούς λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος τους. Η Γερμανία και οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν προσφέρει άσυλο σε εκατομμύρια τούρκων.

Αυτά τα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων, μουσουλμανικού θρησκεύματος, τα οποία δεν θέλουν, δεν μπορούν ούτε και πρέπει να αφομοιωθούν, είναι πρακτικώς αδύνατον να σταλούν στις προγονικές τους εστίες.

Με δεδομένες επομένως τις υπό διαμόρφωση συνθήκες, ας αναρωτηθούμε:

Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνει κανείς τα αποτελέσματα της πολιτικής που δημιουργεί την μετακίνηση και αντικατάσταση των πληθυσμών, αλλά να μην κατακρίνει την ίδια την πολιτική και τους εμπνευστές της;

Ποιον εξυπηρετεί η ισλαμοφοβία που καλλιεργείται ανενόχλητα;

Μήπως στην παρούσα συγκυρία, ο εχθρός Χριστιανισμού και Ισλάμ είναι κοινός;

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

(Χρυσή Αυγή, Φ.931)

πηγή

Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου (γνωστός ως “αμερικάνικος εμφύλιος”)

CoVWud-UIAAb1CC

Ο Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Νότου, που έμεινε γνωστός ως αμερικάνικος «εμφύλιος πόλεμος», δεν ήταν κάτι το απροσδόκητο. Ήδη από το 1787 ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, ο πρώτος Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, είχε κάνει μια πρόβλεψη: Η νεοσύστατη ομοσπονδιακή κυβέρνηση είτε θα «θριαμβεύσει συνολικά πάνω από τις κυβερνήσεις των πολιτειών και θα τις οδηγήσει σε ολοκληρωτική υποταγή, είτε κατά τη διάρκεια μερικών χρονών… οι αγώνες για τα όρια της εξουσίας μεταξύ των συγκεκριμένων (πολιτειακών) κυβερνήσεων και της κεντρικής κυβέρνησης … θα παράγει την διάλυση της Ένωσης».

Κάθε πλευρά, γράφει ο Βρετανός ιστορικός J.M. Roberts, κατηγορούσε την άλλη για επαναστατικά σχέδια και επαναστατική συμπεριφορά. Ίσως είχαν δίκιο και οι δύο. Η καρδιά της θέσης του Βορρά, όπως το είδε ο Lincoln, ήταν ότι η «δημοκρατία έπρεπε να επικρατήσει» και τελικά, αυτό που ο Βορράς πέτυχε ήταν πράγματι μια κοινωνική επανάσταση στο Νότο. Από την άλλη πλευρά, αυτό που ο Νότος είχε ισχυριστεί το 1861 (και άλλες τρεις πολιτείες εντάχθηκαν στην Συνομοσπονδία μόλις έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί) ήταν ότι είχε το ίδιο δικαίωμα να οργανώσει ο ίδιος την ζωή του, όπως οι επαναστάτες Πολωνοί ή Ιταλοί στην Ευρώπη.

Το 1924 ο Σκωτσέζος συγγραφέας John Buchan έγραψε ότι για το Νότιο «το ζωτικό θέμα, το θέμα με το οποίο ήταν συνυφασμένο κάθε τι που αγαπούσε ήταν η Πολιτεία του (όχι η κεντρική κυβέρνηση). Ο Βορράς, από την άλλη πλευρά, είχε στο μυαλό του, έναν μεγαλύτερο οργανισμό, το Κράτος». Σαφώς, υπήρχαν πολλά που ένωναν τον Βορρά και το Νότο, όσον αφορά τη γλώσσα, την κουλτούρα, τη θρησκεία και τη φυλή. Όμως οι Νότιοι αισθάνονταν ότι ήταν ένα διαφορετικό έθνος και μέχρι ένα σημείο ήταν πράγματι ένα διαφορετικό έθνος. «Το έθνος είναι μια ψυχή», έγραφε ο Renan, «μια πνευματική αρχή. Αποτελείται από δύο πράγματα. Το ένα είναι η κοινή κληρονομιά μιας πλούσιας μνήμης από το παρελθόν. Η άλλη είναι η παρούσα συμφωνία, η θέληση να ζήσουμε μαζί …». Και έτσι, αν η επανάσταση του 1776 είχε δικαιολογηθεί στο όνομα της ελευθερίας του νέου έθνους με το όνομα ‘Αμερική’, παρά το γεγονός ότι ήταν προηγουμένως ένα έθνος με τη Βρετανία, στη συνέχεια, οι Νότιοι το 1861 δεν ήταν λιγότερο δικαιολογημένοι επειδή, όπως υποστήριξαν, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών επέτρεπε την απόσχιση μεμονωμένων πολιτειών.

Η άλλη βασική δικαιολογία για τον ‘εμφύλιο πόλεμο’, όπως το έβλεπε ο Βορράς ήταν η ύπαρξη της δουλείας στον Νότο. «Οι περισσότεροι βόρειοι», γράφει ο Reynolds, «δεν ήταν παθιασμένοι με την κατάργηση της δουλείας, αλλά αντιδρούσαν στην επέκταση της δουλείας στις δυτικές περιοχές, διότι αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της ελεύθερης εργασίας και την αύξηση της επιρροής του Νότου στην Ουάσιγκτον – την κεντρική κυβέρνηση». Ούτε φυσικά, ο Αβραάμ Λίνκολν ήταν ένας «οπαδός της χειραφέτησης» των δούλων, καθώς στην ομιλία του τον Μάρτιο του 1861, όταν κέρδισε τις εκλογές, δήλωσε ξεκάθαρα: «Δεν έχω κανένα σκοπό, άμεσα ή έμμεσα, να παρέμβω στο θεσμό της δουλείας στην Αμερική, όπου αυτός υπάρχει». Και πάλι είπε: «Αν μπορούσα να σώσω την Ένωση χωρίς την απελευθέρωση των δούλων, θα το έκανα, και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση των δούλων θα το έκανα και αν μπορούσα να την σώσω με την απελευθέρωση μερικών μόνο, θα το έκανα». Ωστόσο, η διακήρυξη της Χειραφέτησης στην Πρωτοχρονιά του 1863, που είχε σχεδιαστεί κυρίως για να προσελκύσει τους μαύρους στον στρατό των Βορείων – άλλαξε τη φύση του πολέμου, στα μάτια των Γιάνκηδων, και από ένας πόλεμος για την ενοποίηση (Βορρά και Νότου), μετατράπηκε σε έναν πόλεμο για την απελευθέρωση των μαύρων σκλάβων…

Lincoln_On_Race

«Σήμερα», γράφει ο Βρετανός ιστορικός John Keegan, «ο Λίνκολν δεν θα ήταν σε θέση να κάνει τις ομιλίες με τις οποίες κέρδισε το χρίσμα το 1860. Οι δηλώσεις του θα χαρακτηρίζονταν “ρατσιστικές”. Ο Λίνκολν, όπως ο ίδιος κατέστησε σαφές ρητά, ΔΕΝ πίστευε στην ισότητα μαύρου και λευκού, ως άτομα. Θεωρούσε τον Μαύρο κατώτερο από τον Λευκό. Παρόλα αυτά ήθελε ο Μαύρος να είναι νομικά ίσος με τον Λευκό, με βάση τους ιδρυτικούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Μαύροι έπρεπε να έχουν την ίδια πρόσβαση στο δίκαιο, όπως οι Λευκοί και να έχουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα.

Οι περισσότεροι Νότιοι είχαν την ακριβώς αντίθετη άποψη και πίστευαν ότι εάν επιβληθεί νομικά η ισότητα με τους Μαύρους, αυτό θα ανέτρεπε τον δικό τους τρόπο ζωής. Μερικοί Νότιοι ιδεολόγοι υποστήριξαν ότι η δουλεία ήταν μια εγγύηση  ελευθερίας, όχι μόνο της ελευθερίας των Λευκών να ζήσουν όπως ήθελαν και να οργανώσουν τις νότιες πολιτείες όπως ήθελαν, αλλά και ελευθερίας των Μαύρων, δεδομένου ότι η δουλεία προστάτευε τους Μαύρους από την οικονομική σκληρότητα από την οποία υπέφεραν οι φτωχοί εργάτες που δούλευαν στα εργοστάσια του Βορρά. Πίστευαν, επίσης, ότι το θέαμα των Μαύρων που ζούσαν ευτυχείς κάτω από την πατρική φροντίδα σε καλά διοικούμενες φυτείες υποστήριζε την ιδέα της δουλείας ως ενός είδους συστήματος πρόνοιας …

Έτσι, ο Γερουσιαστής James Hammond της Νότιας Καρολίνας, έλεγε ότι η «διαφορά μεταξύ μας είναι ότι οι σκλάβοι μας έχουν μια καλή ζωή και δεν υπάρχει πείνα, ούτε επαιτεία, ούτε καμία ανάγκη απασχόλησης στο λαό μας. Οι δικοί σας προσλαμβάνονται με την ημέρα, δεν τους φροντίζετε και πολλές φορές δεν τους αποζημιώνετε, κάτι που το βιώνουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο, οποιαδήποτε ώρα σε οποιαδήποτε οδό, σε οποιαδήποτε από τις μεγάλες πόλεις σας. Για αυτό συναντάς  περισσότερους ζητιάνους μέσα σε μια μέρα, σε κάθε δρόμο της Νέας Υόρκης, από ό, τι θα συναντήσεις σε όλη σου την ζωή σε ολόκληρο το Νότο».

Ο Hammond δεν ανέφερε τις περιπτώσεις κακομεταχείρισης δούλων στο Νότο – που στην αντίληψη των περισσοτέρων φαντάζει ως ο κανόνας, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήταν – όπως μέσω της χρήσης του μαστιγίου από τους ιδιοκτήτες σκλάβων, της σεξουαλικής κακοποίησης των μαύρων γυναικών και του γεγονότος ότι οι ιδιοκτήτες είχαν τη δύναμη να διαλύσουν οικογένειες σκλάβων με το να πουλήσουν τον προστάτη της οικογένειας και να κρατήσουν την οικογένειά του (αυτό ήταν το θέμα του περίφημου μυθιστορήματος – μυθεύματος «Η Καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά» – βλ. εδώ). Παρ’ όλα αυτά, όπως και άλλοι παρατηρητές ομολογούν, η κατάσταση των μαύρων σκλάβων στην Αμερική εκείνη την εποχή ήταν καλύτερη από εκείνη των λευκών Άγγλων εργατών. Έτσι ο Ουαλός κοινωνικός ακτιβιστής Robert Owen (1771 – 1858), τόνισε: «Κακή και ασύνετη όπως η αμερικανική μαύρη σκλαβιά, είναι και η λευκή δουλεία στις βιοτεχνίες της Αγγλίας και μάλιστα πολύ χειρότερη από εκείνη των σκλάβων στις Δυτικές Ινδίες και στις Ηνωμένες Πολιτείες και από πολλές απόψεις, ιδίως όσον αφορά την υγεία, την διατροφή και την ενδυμασία, οι τελευταίοι ζούσαν σε πολύ καλύτερες συνθήκες από τα καταπιεσμένα και υποβαθμισμένα παιδιά και τους εργάτες στις βιοτεχνίες της Μεγάλης Βρετανίας».

Ήταν πράγματι ο Νότος, αναρωτιέται ο μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, μια ολοκληρωτικά δουλοκτητική κοινωνία, δεδομένου ότι νέγροι ήταν πάντα μειονότητα, ακόμη και στον ‘βαθύ νότο’, και λαμβάνοντας υπόψη ότι η πλειοψηφία των σκλάβων δεν απασχολείτο στις κλασικές μεγάλες φυτείες, αλλά σε μικρούς αριθμούς σε φάρμες λευκών ή δουλεύοντας ως υπηρέτες; Δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η δουλεία ήταν το κεντρικό όργανο της νότιας κοινωνίας, ή ότι ήταν η κύρια αιτία της τριβής και της ρήξης μεταξύ Βορρά και Νότου. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε να οδηγήσει σε απόσχιση και ‘εμφύλιο’ πόλεμο, και όχι σε κάποιο είδος συνύπαρξης. Άλλωστε, αν και χωρίς αμφιβολία οι περισσότεροι άνθρωποι στον Βορρά απεχθανόταν τη δουλεία, οι φανατικοί αμπολισιονιστές (υπερασπιστές της χειραφέτησης των δούλων) από μόνοι τους ποτέ δεν ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να καθορίζουν την πολιτική της Ένωσης. Και ο βόρειος καπιταλισμός, ανεξάρτητα από τις προσωπικές απόψεις των επιχειρηματιών, θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει εφικτό και εύκολο να συμφωνήσει με τον δουλοκτητικό Νότο και να τον αξιοποιήσει, όπως έγινε με το «απαρτχάιντ» της Νότιας Αφρικής.

«Φυσικά οι δουλοκτητικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένου του Νότου, ήταν καταδικασμένες. Καμία από αυτές δεν επιβίωσε στην περίοδο από το 1848 έως το 1890 – ούτε καν στην Κούβα και στη Βραζιλία… Είχαν ήδη απομονωθεί τόσο φυσικά, με την κατάργηση του αφρικανικού δουλεμπορίου, το οποίο ήταν αρκετά αποτελεσματικό από τη δεκαετία του 1850, όσο και ηθικά, από τη συντριπτική συναίνεση του αστικού φιλελευθερισμού που τις θεωρούσε αντίθετες προς την πορεία της ιστορίας, ηθικά ανεπιθύμητες και οικονομικά αναποτελεσματικές. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η επιβίωση του Νότου ως κοινωνία σκλάβων στον εικοστό αιώνα, περισσότερο από την επιβίωση της δουλοπαροικίας στην Ανατολική Ευρώπη, ακόμη και αν την θεωρήσουμε βιώσιμη τόσο οικονομικά όσο και ως σύστημα παραγωγής. Αλλά αυτό που έφερε το Νότο στο σημείο της κρίσης στη δεκαετία του 1850 ήταν ένα πιο συγκεκριμένο πρόβλημα: η δυσκολία της συνύπαρξης με έναν δυναμικό βόρειο καπιταλισμό και μια μεταναστευτική πλημμυρίδα προς την Δύση.

«Από καθαρά οικονομική άποψη, ο Βορράς δεν ανησυχούσε πολύ για το Νότο, μια αγροτική περιοχή που δεν συμμετείχε καθόλου στην εκβιομηχάνιση. Ο χρόνος, ο πληθυσμός, οι πόροι και η παραγωγή ήταν στο πλευρό του. Τα κύρια ανασταλτικά-μπλοκ ήταν πολιτικά. Ο Νότος, μια εικονική ημι-αποικία Βρετανών στους οποίους παρείχε το μεγαλύτερο μέρος του ακατέργαστου βαμβακιού του, απολάμβανε τα προνόμια του ελεύθερου εμπορίου, ενώ η βόρεια βιομηχανία είχε από καιρό σταθερά και μαχητικά δεσμευτεί σε προστατευτικούς δασμούς, που δεν ήταν σε θέση να επιβάλλουν επαρκώς όπως επιθυμούσαν, λόγω της πολιτικής επιρροής των νότιων πολιτειών (που εκπροσώπησαν, πρέπει να σημειωθεί, σχεδόν το ήμισυ του συνολικού αριθμού των πολιτειών το 1850). Η βόρεια βιομηχανία ήταν σίγουρα πιο ανήσυχη για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ της ελεύθερης διακίνησης και μισό υπέρ του προστατευτισμού, παρά για ένα έθνος που ήταν μισό υπέρ των σκλάβων και μισό υπέρ της ελευθερίας (όπως προπαγανδιστικά προβλήθηκε). Πρέπει εξίσου να σημειωθεί, ότι ο Νότος έκανε τα πάντα για να αντισταθμίσει τα πλεονεκτήματα του Βορρά με το να τα αφαιρέσει από την ενδοχώρα του, επιχειρώντας να καθιερώσει μια διαπραγματευτική και επικοινωνιακή πραγματικότητα με νότιο προσανατολισμό και με βάση το σύστημα του ποταμού Μισισιπή και όχι με προσανατολισμό την ανατολή και τον Ατλαντικό Ωκεανό και στο μέτρο του δυνατού να επεκταθεί προς τη Δύση. Αυτό ήταν αρκετό φυσικό αφού οι φτωχοί Λευκοί του είχαν από καιρό εξερευνήσει και ανοίξει τη Δύση.

«Αλλά η ίδια η οικονομική υπεροχή του Βορρά σήμαινε ότι ο Νότος έπρεπε να επιμείνει παραμένοντας ανυποχώρητος στην πολιτική του δύναμη – επιμένοντας στην επίσημη αποδοχή της δουλείας στα νέα δυτικά εδάφη, τονίζοντας την αυτονομία των πολιτειών («πολιτειακά δικαιώματα» / ‘states’ rights’) κατά την εθνική κυβέρνηση, ασκώντας το δικαίωμα αρνησικυρίας στις εθνικές πολιτικές, αποθαρρύνοντας τις βόρειες οικονομικές επενδύσεις κ.λπ. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι ένα εμπόδιο για τον Βορά και παράλληλα να συνεχίζει την επεκτατική πολιτική του στη Δύση. Μόνο τα εργαλεία του ήταν πολιτικά. Όμως το ρεύμα της ιστορίας ήταν εναντίον του (δεδομένου ότι δεν μπορούσε να κερδίσει το Βορρά στο δικό του παιχνίδι της καπιταλιστικής ανάπτυξης). Κάθε βελτίωση στον τομέα των μεταφορών ενίσχυε τους δεσμούς της Δύση με τον Ατλαντικό. Βασικά το σιδηροδρομικό δίκτυο έτρεχε από τα ανατολικά προς τα δυτικά με σχεδόν καθόλου μεγάλες ουρές από τον βορρά προς το νότο. Επιπλέον, οι άνδρες που κατοικούσαν τη Δύση, είτε προέρχονταν από τον Βορρά ή από το Νότο, δεν ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων, αλλά φτωχοί, Λευκοί και ελεύθεροι, που προσελκύονταν από την δωρεάν γη ή τον χρυσό ή την περιπέτεια. Ως εκ τούτου, η επίσημη παράταση της δουλείας στα νέα εδάφη και τις πολιτείες ήταν ζωτικής σημασίας για το Νότο, και οι ολοένα και πιο πικρές συγκρούσεις των δύο πλευρών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 στράφηκαν κυρίως στο θέμα αυτό. Ταυτόχρονα, η δουλεία ήταν άσχετη με τη Δύση, και μάλιστα η επέκταση προς την Δύση θα μπορούσε πραγματικά να αποδυναμώσει το σύστημα δουλείας. Δεν παρείχε καμία τέτοια ενίσχυση, όπως εκείνη που οι Νότιοι ηγέτες ήλπιζαν όταν εξέταζαν την προσάρτηση της Κούβας και τη δημιουργία μιας Νότιας-Καραϊβικής αυτοκρατορίας φυτείας. Εν συντομία, ο Βορράς ήταν σε θέση να ενοποιήσει την ήπειρο, ενώ ο Νότος δεν ήταν. Η επιθετική του στάση, στην πραγματικότητα επέβλεπε στο να αποχωρήσει από την Ένωση, και αυτό επιδεινώθηκε με την εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν από το Ιλινόις το 1860, καθώς αποδείχθηκε ότι είχε χάσει τις «μεσοδυτικές πολιτείες».

Για τέσσερα χρόνια μαινόταν ο πόλεμος. Όσον αφορά τις απώλειες και την καταστροφή ήταν μακράν ο μεγαλύτερος πόλεμος στον οποίο μία “ανεπτυγμένη” χώρα είχε εμπλακεί. Οι βόρειες πολιτείες, μολονότι αρκετά κατώτερες σε στρατιωτική απόδοση, κέρδισε τελικά λόγω της τεράστιας υπεροχής τους σε εργατικό δυναμικό, παραγωγική ικανότητα και τεχνολογία. Άλλωστε, οι βόρειες πολιτείες περιείχαν πάνω από το 70 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, πάνω από το 80 τοις εκατό των ανδρών της στρατιωτικής ηλικίας και πάνω από το 90 τοις εκατό της βιομηχανικής παραγωγής τους. Ο θρίαμβός τους ήταν, επίσης, θρίαμβος του αμερικάνικου καπιταλισμού και των σύγχρονων Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, αν και η δουλεία καταργήθηκε, δεν επήλθε ο θρίαμβος του Νέγρου, δούλου ή ελεύθερου. Μετά από μερικά χρόνια «Ανασυγκρότησης» (‘Reconstruction’, δηλαδή του αναγκαστικού «εκδημοκρατισμού»), ο Νότος επανήλθε στον έλεγχο των συντηρητικών Λευκών Νοτίων, δηλαδή των «ρατσιστών». Τα βόρεια στρατεύματα κατοχής αποσύρθηκαν τελικά το 1877. Κατά μία έννοια, πέτυχαν τον στόχο τους: οι Ρεπουμπλικάνοι Βόρειοι (που διατήρησαν την προεδρία για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου 1860 – 1932) δεν μπορούσαν να σπάσουν τον σταθερά Δημοκρατικό Νότο, ο οποίος διατήρησε ως εκ τούτου σημαντική αυτονομία. Ο Νότος, στην πραγματικότητα, παρέμεινε αγροτικός, φτωχός, ξεχασμένος και αγανακτισμένος. Οι Λευκοί αγανάκτησαν και δεν ξέχασαν ποτέ την ήττα.

Η μανία των Βορείων να καταστρέψουν την πατριαρχική, αγροτική, δουλοκτητική κοινωνία του Νότου αποξένωσε τους νομοθέτες τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Έτσι, οι βουλευτές του Illinois – της πολιτείας από όπου καταγόταν ο Λίνκολν – κάλεσαν την Ανακήρυξη της Χειραφέτησης το 1863, ένα γιγάντιο σφετερισμό που μετέτρεπε τον πόλεμο που ομολογουμένως ξεκίνησε από την κεντρική κυβέρνηση ως προστασία της αρχής του Συντάγματος, σε σταυροφορία για την ξαφνική, άνευ όρων και βίαιη απελευθέρωση των 3.000.000 νέγρων δούλων, που θα είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο μια ολοκληρωτική ανατροπή της Ομοσπονδιακής Ένωσης, αλλά και μια επανάσταση στην κοινωνική οργάνωση των Πολιτειών του Νότου … με τις συνέπειες για το παρόν όσο και το μέλλον και των δύο φυλών να διαγράφονται ζοφερές.

Να θυμίσουμε και πάλι, ότι ο περίφημος Νότιος στρατηγός Robert E. Lee δεν ήταν κανένας άγριος ιδιοκτήτης σκλάβων. Αλλά ερχόμενος αντιμέτωπος με την επιλογή μεταξύ της βίαιης καταστροφής του Νότου από τον Βορρά και της υπεράσπισης του Νότου από αυτήν τη βία, ένιωθε ότι έπρεπε να πει στο συνέδριο της συνομοσπονδίας: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η σχέση του αφέντη και του σκλάβου, που ελέγχεται από ανθρώπινους νόμους και επηρεάζεται από τον Χριστιανισμό και ένα φωτισμένο δημόσιο αίσθημα, ως το καλύτερο που μπορεί να υπάρχει μεταξύ των λευκών και μαύρων, θα ήθελα να αποδοκιμάσω οποιαδήποτε ξαφνική διαταραχή της εν λόγω σχέσης, εκτός εάν είναι απαραίτητο για να αποτραπεί μια μεγαλύτερη καταστροφή και των δύο φυλών». Αλλά, συνέχισε, «Νομίζω ότι …(σχετικά με την παρούσα κρίση) θα πρέπει να αποφασίσουμε αν η δουλεία σβηστεί από τους εχθρούς μας και οι δούλοι χρησιμοποιηθούν εναντίον μας ή αν θα τους χρησιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι εν μέσω των επιπτώσεων που μπορούν να παραχθούν για τους κοινωνικούς μας θεσμούς. Η δική μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να τους απασχολήσουμε χωρίς καθυστέρηση», και ο «καλύτερος τρόπος για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και της πιστότητας αυτής της βοηθητικής δύναμης θα ήταν να υπάρχουν μέτρα με ένα καλό- σχέδιο σταδιακής και γενικής χειραφέτησης…».

Ένα άλλο εντυπωσιακό παράδειγμα είναι του στρατηγού Thomas J. “Stonewall” Jackson, του καλύτερου στρατηγού του Νότου, ενός βαθιά θρησκευόμενου ανθρώπου και, σύμφωνα με τον Λόρδο Roberts, ανώτατο διοικητή των βρετανικών στρατευμάτων στις αρχές του 20ου αιώνα, «μίας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές μεγαλοφυΐες». Ο Jackson είχε δύο σκλάβους, οι οποίοι και οι δύο του είχαν ζητήσει να τους αγοράσει μετά τον θάνατο των κυρίων τους. Ο Τζάκσον έβλεπε την ανθρώπινη δουλεία με χαρακτηριστική απλότητα. Ο Θεός είχε συστήσει την δουλεία για λόγους που ο άνθρωπος δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αμφισβητήσει. Ένας καλός Χριστιανός είχε την ευθύνη να φέρεται καλά στους σκλάβους με πατρική στοργή και να τους υπενθυμίζει τις υποσχέσεις του Θεού. Ο Τζάκσον δίδασκε το απόγευμα της Κυριακής την Αγία Γραφή σε όλους τους σκλάβους και ελεύθερους στο Λέξινγκτον.

Για τον Τζάκσον η διάλυση της Ένωσης, «μπορεί να έρθει μόνο με την άδεια του Θεού, και θα πρέπει να επιτρέπεται μόνον εάν είναι για το καλό του λαού Του».

Το κόστος του «εμφυλίου» ήταν τρομακτικό: 600.000 έχασαν τη ζωή τους και στις δύο πλευρές, περισσότερο από όλους τους Αμερικανούς που έχασαν τη ζωή τους στους δύο παγκόσμιους πολέμους του εικοστού αιώνα (520.000). Πολλές χιλιάδες αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό των Βορείων και δρακόντεια μέτρα εφαρμόσθηκαν για να γίνει η στρατολόγηση. Βαναυσότητες διαπράχθηκαν και από τις δύο πλευρές, αλλά οι περισσότερες από την πλευρά των «απελευθερωτών».

Οι σκλάβοι “απελευθερώθηκαν” για να απολαύσουν την ανεργία, τη φτώχεια και την συνεχιζόμενη καταπίεση των Λευκών. “Οι σκλάβοι απελευθερώθηκαν”, γράφει ο Reynolds, “αλλά δεν έγιναν ισότιμοι πολίτες. Η δωδεκάχρονη Βόρεια κατοχή του Νότου της περιόδου 1865 με 1877, γνωστή ως περίοδος «Ανασυγκρότησης», ήταν πολύ σύντομη και δεν κατάφερε να «ανασυγκροτήσει» το Νότιο τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα, οι Νότιοι έβλεπαν με ρομαντισμό την προπολεμική τους τάξη ως μέρος της ξεχωριστής τους ταυτότητας. Από τη σκοπιά των πολιτικών δικαιωμάτων, η «Ανασυγκρότηση» ήταν μια τραγικά χαμένη ευκαιρία – αφού αυτά δεν αποκαταστάθηκαν μέχρι την λεγόμενη «Δεύτερη Ανασυγκρότηση» της δεκαετίας του 1960, η οποία επιβλήθηκε με την ομοσπονδιακή εξουσία που θεωρούσε αδιανόητο να υπάρχει ακόμη η νοοτροπία της δεκαετίας του 1860. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι Βόρειοι στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν εξίσου ‘νεγροφοβικοί’ με τους Νότιους ομολόγους του. Έτσι, αντί μεταξύ σκλάβων και ελευθέρων, το μεγάλο χάσμα στην αμερικανική κοινωνία έγινε μεταξύ Λευκών και Μαύρων …

«Η ελευθερία είναι μεθυστικό πράγμα, αλλά δεν γεμίζει τα στομάχια», είπε ο Frederick Douglass, Βόρειος Μαύρος ηγέτης. Τώρα, ο Μαύρος έπρεπε να προσπαθήσει μόνος του στον κόσμο, ή όπως λέει η φράση αργκό “Root, pig, or die”. Ήταν ελεύθερος από τον αφέντη, αλλά ήταν σκλάβος της κοινωνίας. Δεν είχε ούτε χρήματα, ούτε περιουσία, ούτε φίλους. Γυρνούσαν γυμνοί, πεινασμένοι και άποροι. Και υπήρχαν 4.000.000 απελευθερωμένοι σκλάβοι σε όλο το Νότο το 1865….

Φυσικά, σε σύγκριση με τα περισσότερα κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν μια χώρα με ένα μεγάλο μέτρο θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας. Αλλά, ως αποτέλεσμα του πολέμου η εξουσία του κράτους πάνω στο άτομο αυξήθηκε  σημαντικά, τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο. Τα κράτη μπορούν να απελευθερώσουν τους υποτελείς τους, όπως έκανε ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ – με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία και ανώδυνα, και σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα – στη Ρωσία, όταν απελευθέρωσε τους δουλοπάροικους.

Όσον αφορά την χριστιανική στάση στον πόλεμο και το θεσμό της δουλείας, ενώ το Ευαγγέλιο δεν εγκρίνει τη δουλεία, δεν εγκρίνει και τους βίαιους πολέμους για την κατάργησή της. Ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος του Τζόρντανβιλ γράφει: “Η επιστολή του αγίου Αποστόλου Παύλου προς τον Φιλήμονα μαρτυρεί έντονα το γεγονός ότι η Εκκλησία του Χριστού, όσον αφορά την απελευθέρωση του ανθρώπου από την αμαρτία, δεν παράγει μια βίαιη ρήξη με τις καθιερωμένες σχέσεις των ανθρώπων, και δεν σφετερίζεται την πολιτική τάξη, περιμένοντας υπομονετικά για τη βελτίωση της κοινωνικής τάξης, υπό την επίδραση των χριστιανικών ιδεών. Όχι μόνο από την επιστολή αυτή, αλλά και από άλλες …, είναι προφανές ότι η Εκκλησία, ενώ δεν μπορεί, φυσικά, να δείξει συμπάθεια στη δουλεία, την ίδια στιγμή δεν την καταργεί, και ακόμη λέει στους δούλους να υπακούν στους κυρίους τους. Επομένως, εδώ η πίστη του δούλου Ονήσιμου στον Χριστό και η ένταξή του στην Εκκλησία του Χριστού, που τον ελευθέρωσε από την αμαρτία και τον έκανε γιο της Βασιλείας του Θεού, δεν τον καθιστούσε, ωστόσο, ελεύθερο,  από την εξουσία του κυρίου του. Ο Ονήσιμος έπρεπε να επιστρέψει στο κύριό του, τον Φιλήμονα, παρά το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος τον αγαπούσε σαν γιο του, και τον ήθελε στην υπηρεσία του, από τότε που ήταν στη φυλακή στη Ρώμη. Ο Απόστολος λέει επίσης ότι θα μπορούσε να διατάξει τον Φιλήμονα να συγχωρέσει τον Ονήσιμο και να τον αφήσει ελεύθερο, αλλά, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Φιλήμονα ως κυρίου, τον παρακαλεί να συγχωρέσει τον μετανοημένο δούλο του. Η φράση του Αποστόλου: «Χωρίς τη συμφωνία σου δεν θέλω να κάνω τίποτα», δείχνει σαφώς ότι ο χριστιανισμός οδηγεί πραγματικά την ανθρωπότητα στην προσωπική τελειότητα και τη βελτίωση της κοινωνικής έννομης τάξης βάσει της αδελφοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας, αλλά όχι με τον τρόπο της βίαιης δράσης και των επαναστάσεων, αλλά με τον τρόπο της ειρηνικής πειθούς και της ηθικής επιρροής».

Στις 14 Απριλίου του 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν δολοφονήθηκε. Αν ο Λίνκολν, όπως είδαμε, δεν ήταν κάποιος φανατικός υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας και προκάλεσε τον θανατηφόρο πόλεμο, κυρίως εξ αιτίας της επιθυμίας του να διατηρηθεί η Ένωση άθικτη, είναι δύσκολο να μην δούμε τον θάνατό του ως τιμωρία για το κακό που προκάλεσε, προσπαθώντας να ανατρέψει την πατριαρχική κοινωνία του Νότου και να αντικαταστήσει την δουλεία του με την δουλεία του να είσαι στο κάτω μέρος της μισθωτής εργασίας του βιομηχανικού συστήματος.

Την επόμενη ημέρα μετά τη δολοφονία, στις 15 Απριλίου, ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ, (ο κτηματίας που θεραπεύθηκε θαυματουργικά με την προσευχή του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, έγινε δια τον Χριστόν Σαλός και έγραψε την βιογραφία του) έγραψε στον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ ενημερώνοντάς τον ότι είχε λάβει την ακόλουθη αποκάλυψη από τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ την 1η Απριλίου για το θάνατο του Αβραάμ Λίνκολν:

«Στον Κύριο και την Θεοτόκο, όχι μόνο δεν αρέσει η τρομερή καταπίεση, η καταστροφή και η άδικη ταπείνωση που σφυρηλατείται παντού στη Ρωσία από τους Δεκεμβριστές και τους μαινόμενους αμπολισιονιστές: η καλοσύνη του Θεού είναι, επίσης, πολύ δυσαρεστημένη από τα αδικήματα που προκλήθηκαν από τον Λίνκολν και τους Βορειοαμερικάνους στους ιδιοκτήτες σκλάβων των Πολιτειών του Νότου, και έτσι ο Γέροντας Πατήρ Σεραφείμ αποφάσισε ότι η εικόνα της Μητέρας του Θεού η χαρά όλων των τεθλιμμένων, θα πρέπει να αποσταλεί στον Πρόεδρο των Νοτίων – Πολιτειών που είναι δουλοκτητικές πολιτείες. Και ο ίδιος έχει παραγγείλει να υπάρχει η εξής επιγραφή σε αυτήν: στην πλήρη καταστροφή του Λίνκολν… »

– Από εκτενέστερο άρθρο του ορθόδοξου συγγραφέα Vladimir Moss.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Οι συναγωνιστές της Casa Pound στο πλευρό των σεισμόπληκτων στην Ιταλία

 

Οι συναγωνιστές της Casa Pound στο πλευρό των σεισμόπληκτων στην Ιταλία

Πάνω από 70 είναι μέχρι στιγμής οι νεκροί στην Κεντρική Ιταλία από τον καταστροφικό σεισμό τα ξημερώματα. Πολλές οι ζημιές και οι τραυματίες επίσης, ενώ συνεργεία διάσωσης είναι ήδη στην περιοχή του Amatrice.

Από τους πρώτους που έσπευσαν να σώσουν και να βοηθήσουν τους Ιταλούς κατοίκους της περιοχή  είναι οι εθελοντές Εθνικιστές της Casa Pound με την εθελοντική διασωστική ομάδα τους, την Salamandra.

Οι συναγωνιστές έχουν βοηθήσει πολλές φορές τους συμπολίτες τους και ακόμη μια φορά δείχνουν αξιοθαύμαστη συμπεριφορά όχι με λόγια αλλά με πράξεις.

Ήδη συλλέγουν τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα αλλά και αίμα για τους σεισμόπληκτους.