Διαβάστε στην Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.163

EMPROS163

Διαβάστε στο 163ο φύλλο του “Εμπρός”:

  • Λαθρομετανάστες και Λαθροτιμητές
  • Σταματήστε το εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας – Έκκληση των τριών Σύρων Πατριαρχών
  • Ζοφεροί μεταμικρασιανοί επιτάφιοι – Η «επανάσταση» του 1922
  • Οι άγνωστες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ηλείας
  • Φώτος Πολίτης: Το θέατρο ως μέσον πνευματικής αναπτύξεως του λαού
  • Η καταγωγή των Ελλήνων – Η Παλαιογενετική εξέταση του παρελθόντος
  • Absit omen! Μαύρη εργασία, μαύρη οικονομία, ο δημοκρατικός-σοσιαλκομμουνιστικός ολοκληρωτισμός
  • Μολών Λαβέ

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Αυγούστου 2016 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/kukloforei-h-ethnikh-efhmerida-empros-163#ixzz4IWFkYLkB

Τρία στα 10 Ελληνόπουλα εκτός της δωρεάν φιλοξενίας σε βρεφονηπιακούς σταθμούς – Κονδύλια υπάρχουν μόνο για λαθρομετανάστες!

Τρία στα 10 Ελληνόπουλα εκτός της δωρεάν φιλοξενίας σε βρεφονηπιακούς σταθμούς - Κονδύλια υπάρχουν μόνο για λαθρομετανάστες!

Σε μια περίοδο κατά την οποία η οικονομική κρίση, αλλά και η κρίση αξιών και ιδανικών καταβαραθρώνουν την ελληνική κοινωνία, τα παιδιά αποτελούν τα μεγαλύτερα θύματα, χωρίς μάλιστα να έχουν το παραμικρό μερίδιο ευθύνης.

Το γεγονός λοιπόν ότι περίπου 3 στα 10 παιδιά θα αποκλειστούν από την δωρεάν φιλοξενία σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι τουλάχιστον δείγμα πολιτικής αναλγησίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Πιο συγκεκριμένα, με την κατάσταση να χειροτερεύει συνεχώς, έχουν αυξηθεί οι αιτήσεις των ελληνικών οικογενειών που ζητούν την φύλαξη των μικρών παιδιών σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, κυρίως δε στην Πελοπόννησο (25,9%), την Ήπειρο (κατά 16,9%) και την Θεσσαλία(14,6%).

Πρόκειται για 121.569 αιτήσεις, με αύξηση κατά 13,74%, ποσοστό αύξησης ενδεικτικό της οικονομικής κατάστασης και της ένδειας των Ελλήνων. Σε περίπτωση λοιπόν που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν λάβει κονδύλια, θα απομακρύνει περίπου 36.769 παιδιά από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Την στιγμή λοιπόν που ουδεμία στήριξη δίνεται στον θεσμό της οικογένειας, η οποία αποτελεί την βάση ενός Έθνους, με το να αποκόβονται τα παιδιά από δημόσιες εκπαιδευτικές δομές, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προετοιμάζει ακόμη και εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τα παιδιά των λαθρομεταναστών, το οποίο περιλαμβάνει από εκμάθηση ξένων γλωσσών, μέχρι και παροχή ψυχοκοινωνικής στήριξης.

Πέρα από παράδοξη και άκαιρη, μόνο ύποπτη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία προβάλλει ως ξεκάθαρα ανθελληνική.

Διαβάστε επίσης: Οι λαθρομετανάστες ήρθαν για να μείνουν: Σχολεία και παιδικούς σταθμούς θέλει στα “hot spots” ο Φίλης!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/tria-sta-10-ellhnopoula-ektos-ths-dwrean-filojenias-se-brefonhpiakous-stath#ixzz4IWROjpK8

Η καταστροφή της Σμύρνης

Η καταστροφή της Σμύρνης

Γράφει ο Συναγωνιστής Χρήστος Παππάς

Μία από τις πιο θλιβερές επετείους της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας είναι αυτή της κατάρρευσης του μικρασιατικού μετώπου που οδήγησε στην στρατιωτική ήττα και συντριβή αλλά και τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από την μικρασιατική γη. Τα ιστορικά γεγονότα του Αυγούστου – Σεπτεμβρίου του 1922 έχουν καταγραφεί στο σύνολό τους με τον τίτλο «Μικρασιατική καταστροφή». Η ήττα του 1922 μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του 1453 και να θεωρηθεί ως μεγαλυτέρα γιατί μ’ αυτήν ξεριζώθηκε η από χιλιάδων ετών ελληνική παρουσία στην Ιωνική γη. Παρ’ όλο που η επέτειος της μικρασιατικής καταστροφής δεν εορτάζεται επισήμως από τις ελληνικές αρχές αυτή έχει περάσει και έχει εντυπωθεί στο φυλετικό ασυνείδητο μέσω μιας κορυφαίας σκηνής του δράματος όπως είναι αυτή της σφαγής και της πυρπόλησης της Σμύρνης.

Ήταν πρωί του Σαββάτου 27 Αυγούστου, που οι πρώτοι έφιπποι Τσέτες (άτακτοι βάρβαροι αιμοδιψείς τούρκοι πολεμισταί) μπήκαν στη Σμύρνη. Την διοίκηση της πόλης ανέλαβε ο γνωστός ως «χασάπης της Σμύρνης» Νουρεντίν. Από το ίδιο βράδυ άρχισαν να γίνονται λεηλασίες και φόνοι. Την επόμενη μέρα και ενώ άρχισαν να καταφθάνουν στην πόλη τούρκικες τακτικές δυνάμεις οι σφαγές και οι λεηλασίες άρχισαν να συστηματοποιούνται στις Ελληνικές και στην Αρμένικη συνοικία. Τα πλοία που ευρίσκοντο κοντά στην προκυμαία δεν εδέχοντο πρόσφυγες. Οι Σμυρνιοί, άλλοι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους και άλλοι σπεύδουν να βρουν προστασία σε νεκροταφεία και εκκλησίες.

Ηρωική μορφή στην τραγωδία της Σμύρνης στάθηκε ο Μητροπολίτης της Χρυσόστομος. Όταν οι Τούρκοι εισήλθαν στη Σμύρνη ο Χρυσόστομος παρέμενε σ’ αυτήν, αρνούμενος να φύγει μαζί με τις ελληνικές Αρχές. Ακόμα και μετά την είσοδο των Τούρκων ο Ιεράρχης αρνήθηκε τη μεσολάβηση ξένων διπλωματών που προθυμοποιήθηκαν να τον βοηθήσουν να φύγει. Παρέμεινε μόνος όρθιος Ιωνικός στύλος, η μόνη ελληνική Αρχή στην πόλη που κατεκλύζετο από τους βαρβάρους του Κεμάλ. Στις 27 Αυγούστου το βράδυ κλήθηκε ο Χρυσόστομος να παρουσιαστεί στον Τούρκο φρούραρχο Νουρεντίν μαζί με δύο δημογέροντες. Μόλις τον είδε, του είπε: «Εσύ είσαι ο παπάς που βρίζεις τους Τούρκους; Γουρούνι, θα δεις τι τιμωρία σου ετοιμάζω. Εσύ κι οι Έλληνές σου είστε λαός χαμάληδων και χαμάληδες θα σε δικάσουν». Έτσι κι έγινε. Σε μια από τις αίθουσες του δικαστηρίου είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι του υποκόσμου, χαμάληδες και τουρκικά κακοποιά στοιχεία προκειμένου να τον δικάσουν. Μόλις εμφανίστηκε αγέρωχος ο Ιεράρχης, αυτοί άρχισαν να τον προπηλακίζουν, να του τραβούν τα γένια και τα ράσα και να τον φτύνουν. Ενστικτωδώς οι Σμυρνιοί δημογέροντες προσπάθησαν να προστατεύσουν τον Ιεράρχη τους, αλλά οι Τούρκοι τους έδεσαν προκειμένου να δουν το μαρτύριο και τον εξευτελισμό του θρησκευτικού τους ηγέτη. Το λαϊκό δικαστήριο των εγκληματιών έβγαλε την απόφασή του που ήταν: «Να σταυρωθεί … να σταυρωθεί όπως ο Χριστός τους».

Ο Νουρεντίν διέταξε τον έφεδρο Λοχαγό του τουρκικού στρατού Ρουστέν Μπέη Βάσιτς να εκτελέσει την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου. Ο Βάσιτς κατεβαίνοντας τα σκαλιά του Διοικητηρίου μαζί με τους τρεις μελοθάνατους, τον Χρυσόστομο και τους δημογέροντες, δεν προλαβαίνει να βγει στο προαύλιο γιατί ξεπροβάλλει φρενιασμένος ο Νουρεντίν στο κεφαλόσκαλο και τραβώντας το περίστροφό του πυροβολεί τον Χρυσόστομο. Ήταν τέτοια η λύσσα του που το χέρι του έτρεμε από την οργή και αντί να πλήξει τον Χρυσόστομο τραυμάτισε θανάσιμα τον δημογέροντα Κλιμάνογλου. Με τον πυροβολισμό και την έξοδο του Χρυσοστόμου στο προαύλιο το πλήθος ορμά. Ο βαρβαρικός τουρκικός όχλος με πέτρες και ξύλα χτυπούν τον Χρυσόστομο. Τον κτυπούν ανελέητα, του ξεριζώνουν τα γένια κι ένας τούρκος χαμάλης του βγάζει με το μαχαίρι του το ένα μάτι. Ο Χρυσόστομος αιμόφυρτος, σιωπηρός, περήφανος, χωρίς να ικετεύει και να λυγίζει στον εχθρό, σέρνεται από το πλήθος και αφήνει την τελευταία του πνοή αναφωνώντας: «Θεέ μου!». Ο Βάσιτς έπρεπε όμως να εκτελέσει τη διαταγή που πήρε. Έτσι λοιπόν κρέμασε το άψυχο σώμα, ένα κουφάρι κυριολεκτικά από καταξεσκισμένες σάρκες, στην περιοχή του Τρικιλίκ, κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Σμύρνης.

Με τον θάνατο του Χρυσοστόμου ο Νουρεντίν έδωσε το σύνθημα στον όχλο, στους άτακτους Τούρκους και τον τακτικό στρατό γι’ αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες ημέρες, με αποκορύφωμα την εφαρμογή του σχεδίου του που ήταν ο εμπρησμός της Ελληνικής και Αρμενικής συνοικίας. Η πυρκαϊά που τέθηκε βάσει οργανωμένου σχεδίου σάρωσε όλη την πόλη αφήνοντας άθικτη την εβραϊκή και την τουρκική συνοικία, και επεκτάθηκε σε πλάτος δύο μιλίων. Οι Έλληνες μοναδική σωτηρία είχαν πλέον την θάλασσα. Σκηνές φρίκης εκτυλίχθηκαν τις ημέρες που εμαίνετο η πυρκαϊά, ενώ η προκυμαία είχε γεμίσει από πτώματα. Η καταστροφή είχε ολοκληρωθεί.

Επισήμως κανένα από τα αγκυροβολημένα πλοία των Συμμάχων δεν βοήθησε τους Έλληνες. Ο διεθνής Τύπος υποβάθμισε το γεγονός της καταστροφής και τις φρικαλεότητες των Τούρκων. Οι ξένοι έδειξαν μια ασυγχώρητη αδιαφορία και κράτησαν μια κατ’ ουσίαν εχθρική στάση σε σημείο τέτοιο που να λένε ότι «Οι Έλληνες πυρπόλησαν τη Σμύρνη». Αρχές Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε η καταστροφή της Μικράς Ασίας. Ο αριθμός των θυμάτων δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί με ακρίβεια και οι διάφοροι ερευνητές ιστορικοί και ειδικοί δίνουν διαφορετικούς αριθμούς. Πάντως ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Ο αριθμός των προσφύγων ανήλθε σε ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες που ξεριζωμένοι από τη γη τους αναζήτησαν στην κυρίως Ελλάδα καταφύγιο.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Πώς οδηγηθήκαμε όμως σε αυτήν την καταστροφή; Ποια είναι τα αίτια που οδήγησαν έναν νικητή στρατό στην ταπεινωτική ήττα και τη συμφορά του ’22 ; Είναι σίγουρα ένας συνδυασμός πολλών αιτίων που λειτούργησαν παράλληλα και οδήγησαν στην καταστροφή. Επιγραμματικά μπορούμε να απαριθμήσουμε μερικά από αυτά:

– Η διχόνοια του Ελληνικού λαού. Ο γνωστός διχασμός που ξεκίνησε οκτώ χρόνια πριν από την τραγωδία και έφθασε σε σημείο τέτοιο που Έλληνες πανηγύριζαν ελληνικές ήττες.
– Η εχθρική στάση των συμμάχων που υπαναχώρησαν μπροστά στο ενδεχόμενο της δημιουργίας μιας μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας, ανεξάρτητου και μεγάλου παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
– Οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 που προκήρυξε ο Βενιζέλος μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας και του πολέμου, για τις οποίες έχει εκφραστεί η άποψη ότι αυτές προκηρύχθηκαν με στόχο να τις χάσει και να αποποιηθεί των ευθυνών του.
– Η διάσωση και το γιγάντωμα του Κεμάλ και του στρατού του μέσω της μεγάλης βοήθειας που έλαβε από την νεοδημιουργηθείσα Σοβιετική Ένωση και τον εβραίο κομμουνιστή ηγέτη Λέον Τρότσκυ.
– Η διείσδυση της κομμουνιστικής προπαγάνδας στο στράτευμα με ενέργειες σαμποτάζ και παρότρυνση προς λιποταξία. Οι κομμουνιστές χαρακτήριζαν την εκστρατεία «αποικιακό πόλεμο».
– Η εγκληματική, προδοτική παρότρυνση αστικών κύκλων στην Αθήνα για επιστροφή του στρατού στην Ελλάδα. Αποκορύφωμα το άρθρο του Γεωργίου Βλάχου στην «Καθημερινή», με τίτλο «Οίκαδε», στις 14.8.1922.
– Η κόπωση ενός ανίκητου για δέκα χρόνια στρατού που οι πρώτες ήττες του Αυγούστου του 1922 φάνταξαν σ’ αυτόν ολέθριες και μη αναστρέψιμες.
– Ολιγωρίες και σφάλματα στρατηγικής πολιτικών και στρατιωτικών.
– Η μη στήριξη της ελληνικής προσπάθειας για το χτύπημα του εχθρού από το ντόπιο στοιχείο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά όσους μπορούσαν να φέρουν όπλα. Το 1919 οι Μικρασιάτες υπεδέχοντο θριαμβικά τον Ελληνικό Στρατό και το 1922 κατηρρούντο με την ίδια θέρμη τους πρώην ελευθερωτές των.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ»

94 χρόνια μετά δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για την καταστροφή του 1922. Ακόμα και οι πιο φανατικοί φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί ιστορικοί συναινούν ότι οι εξ που τυφεκίστηκαν στο Γουδί ήσαν τα εξιλαστήρια θύματα. Τα πολιτικά κόμματα όπως μετά το 1922 δέχτηκαν την καινούρια κατάσταση και ονόμασαν τις ελληνικές εστίες της Ιωνικής γης «Χαμένες Πατρίδες», ομοίως και με την Κύπρο μέρα με την ημέρα διαφαίνεται ότι δέχονται την δημιουργηθείσα κατάσταση και γι’ αυτούς η βόρεια κατεχόμενη Κύπρος είναι άλλη μια «χαμένη πατρίδα».

Από γενέσεως της, η «Χρυσή Αυγή» δεν αποδέχεται τον ηττοπαθή γκιαούρικο όρο «χαμένη πατρίδα». Για μας όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, δεν θα υπάρξουν ποτέ χαμένες πατρίδες μα σκλαβωμένες πατρίδες που ζητούν από εμάς την απελευθέρωσή τους!

Διαβάστε περισσότερα:http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-katastrofh-ths-smurnhs#ixzz4IWFGrIt8

Περί φανουρόπιτας

1abc20c

Η προσφορά τροφής στο θείον απαντάται σε πολλούς λαούς. Μια παιδική αθώα έκφραση πίστης της ανθρώπινης ψυχής. Προχθές Παρασκευή, ημέρα του Αγίου Φανουρίου, γλυκαίνουμε τον νεαρό μάρτυρα για να μας φανερώσει τα χαμένα
Προχθές, στις 27 του μήνα, η γιορτή του Φανουρίου Μάρτυρος. Στενός συνεργάτης. Κολλητός φίλος μου. Νεαρός, με το συγχωρητικό εκείνο πρόσωπο της Ορθοδοξίας που μακροθυμεί, συμπονά, ου περπερεύεται, ου ζητεί τα εμαυτού. Δεν μας τιμωρεί. Ούτε μας μαλώνει. Δεν κρατά φραγγέλιο. Μια λαμπάδα και τον Σταυρό κρατά, φέγγει την ανέσπερη φλογίτσα του και… ιδού των απολεσθέντων πραγμάτων η εύρεσις. Δηλαδή, για σκεφθείτε το, ένας άγιος που του δίνουμε γλυκά. Πόσο τρυφερό. Σε εμένα τουλάχιστον όλα τα φανερώνει. Γιατί τον πιστεύω. Τον έχω καταφυγή και σκέπη και αγαλλίαμα. Πρότινος έδωσα λίγη πίτα στην Ελυτα, Ιταλίδα και καθολική. «Μα μην τη φάμε. Γιατί ενοχλεί τον άγιο με το παραμικρό;» είπε σε τρισχαριτωμένα ελληνικά με ιταλιάνικη μουσικότητα η φίλη μου. Η Δύση, βλέπετε, προσέρχεται στο θείον με συστολή, τηρώντας αποστάσεις ευλαβείας. Στην Ανατολή σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό με μια θερμή οικειότητα. Δεν ενοχλώ τον προστάτη μου, ελπίζω. Εξάλλου σπανιότατα χάνω αντικείμενα και ανθρώπους. Χάνω όμως συχνά το κουράγιο μου, την ψυχραιμία, τον έλεγχο. Δεόμεθα επίσης για τις χαμένες αυταπάτες, τις ελπίδες. Και ο άγιος στέργει. Φανουρόπιτες, όθεν, φτιάχνω συχνά. Οχι μόνο ως τάμα ή αντίδωρο. Σαν ένα σκέτο γλυκό δώρο. Δωρεάν.

Στην Κρήτη και στη Ρόδο ιδιαιτέρως τιμούν τον μάρτυρα. Στην πρωτεύουσα άλλωστε των Δωδεκανήσων βρέθηκε η εικόνα του στα μέσα του 14ου αιώνα. Τυχαίως σε μια ανασκαφή ανεκαλύφθησαν τα ερείπια μιας εκκλησίας. Κατεστραμμένα τα εικονίσματα όλα. Πλην ενός. Του Αγίου Φανουρίου με στρατιωτικά ρούχα και τριγύρω από τη φιγούρα του τα βασανιστήρια που πέρασε. Τίποτε δεν ξέρουμε για το curriculum vitae. Αλλά στον κάθε τόπο διηγούνται κάποια ιστορία για τη μητέρα του. Γι’ αυτό, προτού δαγκώσετε την πίτα, θα πείτε: «Θεός σχωρέσ’ τη μάνα του αγίου». Και για να τη φτιάξετε θα χρησιμοποιήσετε εννέα υλικά. Μα όχι γάλα και αβγά. Δηλαδή νηστίσιμη.

Agios Fanourios

Η ορθόδοξη πίτα με σταφίδες

Στο βιβλίο τους «Σαρακοστιανά» οι κυρίες Μ. Κοκκίνου και Γ. Κοφινά δεν λαμβάνουν υπόψη τον συμβολισμό του αριθμού εννέα. Πρόκειται για την επίσημη και στρέιτ συνταγή του ηδύσματος. Αντιγράφω κατά λέξη:

Υλικά για 24-30 κομμάτια

* 4 φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

* 1 κ.κ. κανέλα

* 1 φλιτζάνι σπορέλαιο

* 1 φλιτζάνι + 2 κ.σ. ζάχαρη

* 12 κ.σ. χυμό πορτοκάλι

* 1/2 φλιτζάνι νερό

* ξύσμα λεμονιού

* 1/2 φλιτζάνι σταφίδες ξανθές

* 1/2 φλιτζάνι σταφίδες μαύρες

* 1/2 φλιτζάνι καρυδόψιχα χοντροκοπανισμένη

* ζάχαρη άχνη

Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα. Βάζουμε σε μπολ το λάδι, τη ζάχαρη, τον χυμό πορτοκάλι, το νερό και το ξύσμα λεμονιού. Δουλεύουμε το μείγμα μερικά λεπτά και ρίχνουμε το αλεύρι, τις σταφίδες και τα καρύδια. Ανακατεύουμε το μείγμα καλά. Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί Νο 32 και το πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι. Το γυρίζουμε και το χτυπάμε για να πέσει το περιττό αλεύρι. Βάζουμε μέσα το μείγμα. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο επί 45′. Οταν κρυώσει κοσκινίζουμε επάνω ζάχαρη άχνη και κόβουμε την πίτα σε τετράγωνα κομμάτια. Είναι καλύτερη μετά από 24 ώρες.

(Σελ. 191, «Σαρακοστιανά», εκδόσεις Ακρίτας)

«Πλακούντας οι πιστοί προσήνεγκαν…»

Οι δικοί μου πλακούντες ποικίλλουν. Και επειδή όλη η κατασκευή τελεί στον χώρο της πίστης, ενός γοητευτικού μυστικισμού, τηρώ τη γητειά των εννέα πραγμάτων. Αρκεί να τηρείται ο λόγος των στερεών προς τις υγρές ουσίες που περίπου μεταφράζεται 2,5 προς 1. Ορμάω, που λέτε, στην κουζίνα και μετρώ:

1) Λάδι. Το αραβοσιτέλαιο θα κάνει την πίτα μας άοσμη και πιο χλωμή στο χρώμα. Το ελαιόλαδο, όσο να ‘ναι, τη σκουραίνει. Και τα οργανοληπτικά του στοιχεία έχουν μια τέτοια ένταση που καπελώνουν τα υπόλοιπα. Ωστόσο ακόμη και στους 180 βαθμούς του φούρνου δεν διασπάται σε συστατικά βλαπτικά για τον οργανισμό μας. Η επιλογή του λαδιού συνεπώς προέχει και καθορίζει τα επόμενα.

2) Ζάχαρη. Λευκή ή καστανή; Η δεύτερη έχει γεύση.

3) Μέλι και για να αναδειχθεί η θυμαρίσια γεύση του θα μεταχειριστούμε αραβοσιτέλαιο. Πολύ μου αρέσει και η μελάσα. Ειλικρινής, αδρή στο στόμα, αγνή. Βεβαίως θα μας δώσει μια μελαχρινή φανουρόπιτα.

4) Αλεύρι. Μαλακό καλύτερα. Προσθέτω επίσης λίγο σιμιγδάλι για να κάνει pastina όπως λένε οι Ιταλοί. Κόκκο δηλαδή. Διότι η υφή συνιστά το μοντέρνο ζητούμενο της μαγειρικής. Καμιά φορά η πιτίτσα μου θυμίζει μπισκότο.

5) Τα φουσκωτικά: σόδα και μπέικιν.

6) Χυμός, αλλά λεμονιού. Ε, δεν τα θέλουμε πια τα πετιμεζάτα.

7) Κανέλα απαραιτήτως.

8) Μπράντι ή κονιάκ. Ακόμη και ουίσκι.

Για το ένατο και τελευταίο σας αφήνω ελευθερία. Μοιάζει λογικό. Στην ανάγκη και εκτάκτως οι νοικοκυράδες σκάρωναν πλακούντες. Εβαζαν λοιπόν στη ζύμη από τα βρισκούμενα. Να μερικές ιδέες: Σουσάμι ελαφρώς καβουρδισμένο. Ψιλοτριμμένη αμυγαλόψιχα, χονδροτριμμένη φιστικόψιχα ή κουκουνάρια. Ψιλοκομμένα ξερά σύκα, βερίκοκκα, δαμάσκηνα. Καρεδάκι από περγαμόντο, φράπα, νεράντζι του κουταλιού μαζί με λίγο, αλλά λίγο, από το μυρωδάτο σιρόπι τους. Ή σιρόπι από γλυκό βύσσινο, όχι όμως με μπράντι, με κιρς. Λίγο τσάι αντί για νερό. Μια ιδιωτική αδυναμία: η γκάμα της φουντουκοπραλίνας. Καβουρδισμένα φουντούκια ή τρεις κουταλιές σούπας φουντουκέλαιο. Δοκίμασα αυτό του οίκου Petrossian που μπορείτε να το παραγγείλετε στο «Amadeus» της λεωφόρου Κηφισιάς, στον Φάρο του Ψυχικού ή στο «Lutece» της οδού Μπότσαρη 12 στη Γλυφάδα. Αφησα ως επίλογο τα μπαχαρικά. Γαρίφαλο, γλυκάνισο άσπρο, πιπέρι. Ναι, ναι, το πιπέρι ταιριάζει και ξυπνά πολλά γλυκίσματα. Το φίνο μοσχοκάρυδο δεν συνάδει με το λάδι ελιάς. Και όλα τούτα σε δικούς σας συνδυασμούς θα μειχθούν ιδεωδώς αν τα αφήσετε για μία νύχτα σε σκεπασμένη λεκανίτσα στο ψυγείο και ψήσετε τη φανουρόπιτα την επομένη.

ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΑΜΗ (+2012)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  29/08/1999
Aπό εδώ