ΕΓΕΡΘΗΤΙ:Η καρδιά της Ελλάδας, η καρδιά μας (αναδημοσίευση)

Η καρδιά της Ελλάδας, η καρδιά μας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός“, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Για λίγες μέρες, την περασμένη εβδομάδα, βρεθήκαμε ο ένας από τους δυο αρχισυντάκτες του ΕΜΠΡΟΣ, Παναγιώτης Παναγόπουλος, και εγώ, στην Πελοπόννησο. Όχι σε όλη την Πελοπόννησο, σε τρεις νομούς, με την υπόσχεση να επισκεφθούμε στο άμεσο μέλλον όσους δεν χώρεσαν σε αυτό το ταξίδι. Μακάρι και άλλες άκρες της Πατρίδας μας. Δεν έχει άλλωστε σημασία το πόσα μέρη θα επισκεφθείς αλλά το τι γωνιές ξεχασμένες της ψυχής σου μπορεί να φωτίσει το ταξίδι, τι σημαίνει κάθε τόπος, κάθε γνωριμία, κάθε ή περίπου κάθε κουβέντα που ανταλλάσσεται με ειλικρίνεια και καθαρή καρδιά.

Πώς το καταλαβαίνει κανείς αν οι προθέσεις είναι καλές; Αυτό είναι δουλειά και εμπειρία μιας ζωής. Πώς διαλέγει κανείς τι να κρατήσει; Αυτό το κάνει μόνος του ο νους και η καρδιά. Καμιά φορά και το χαρτί και το μολύβι, όσο μπορεί να προλάβει την σκέψη. Η δουλειά μας για το ΕΜΠΡΟΣ, μας φέρνει σε επαφή με δεκάδες Έλληνες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, που με τις επιστολές, τα μηνύματα και τα τηλεφωνήματά τους, μοιράζονται μαζί μας τις γνώμες τους, τις αγωνίες και τις ιδέες τους, κάποιοι και τα γραφτά τους. Κι εμείς από την πλευρά μας, παίρνουμε πληροφορίες και ειδήσεις, τις διασταυρώνουμε, τις ιεραρχούμε και τις αξιοποιούμε. Το ταξίδι μας στην Πελοπόννησο, επεφύλασσε στιγμές που μείναμε άφωνοι, άλλες που σταμάτησαν ή μας πήγαν πίσω στο χρόνο, κι άλλες που φωνάξαμε με όλη μας την καρδιά «Εμπρός!»

Πόσες φορές μένουμε εκστατικοί μπροστά σε τοπία εντυπωσιακά, που γίνονται ακόμη πιο ελκυστικά με το ρετούς των σύγχρονων ηλεκτρονικών παρεμβάσεων. Πόσες φορές παγιδευόμαστε από έξυπνες φράσεις που επιδεικνύουν την πολυπραγμοσύνη του γράφοντος. Δεν είναι κακό. Είναι ανθρώπινο, δίνει κίνητρο και μέτρο για το τι είναι η αλήθεια του καθενός μας. Στην δική μου κλίμακα αξιολόγησης, το μέτρο είναι η ειλικρίνεια ενός οπωρώνα, ενός αμπελιού, ενός χωμάτινου δρόμου που διασχίζει τα χωράφια. Είναι οι λίγες κουβέντες ενός ανθρώπου που εμπιστεύομαι που με κάνουν να μιλώ λιγότερο ακόμα και να σκέφτομαι πιο εντατικά. Είναι το μεγαλείο αυτών που σκύβουν πάνω από έναν τόπο και τον κάνουν δικό τους, ξέροντας ότι θα χρειαστεί να ξεχερσώσουν και να ξανασπείρουν πάλι και πάλι, χωρίς να βαριούνται, χωρίς να βαρυγκομούν, χωρίς να ζητούν αποδείξεις προκαταβολικά για το αποτέλεσμα.

Αυτοί κάνουν αυτό που προστάζει η ζωή, ανελέητη, εγωίστρια, πλουσιοπάροχη ζωοδότρα σαν την γη. Ναι, τους θαυμάζω τους ανθρώπους της γης, κι αν χρειαζόμουν ένα πανεπιστήμιο να τελειώσω ακόμα θα έλεγα πως η επίσκεψή μας ήταν σεμινάριο. Αν σήμερα χρειαζόμαστε ένα αζιμούθιο ως άτομα και ως λαός, τότε ο κώδικας βρίσκεται εκεί, στην γη μας, και περιμένει. Τίποτε δεν μπορεί να με κάνει να σταματήσω και να σκεφτώ περισσότερο από τα σκαμμένα από τον ήλιο και την δουλειά χέρια ενός γέροντα της υπαίθρου. Τίποτε πιο σοφό από την ήρεμη κατασταλαγμένη γνώση που κανένας πολιτικός και κανένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να προσφέρει. Τίποτε δεν μπορεί να με κάνει πιο ταπεινή από το μεγαλείο των ανθρώπων που έδωσαν αγώνες για τις Ιδέες τους, που κυνηγήθηκαν από τα άγρια σκυλιά της εξουσίας, που έμειναν να θησαυρίζουν τίποτα από όσα μετρούν οι ποντικοί της εξουσίας, ούτε καν τα μυρμήγκια της πανεπιστημοσύνης, αλλά στιγμές αγώνα, μάχες και πληγές.

Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο μέτρο από την ματιά τους που ανοίγει σαν παράθυρο την γνώση: Ναι, αυτή είναι η ζωή, μια μάχη, μια σημαία, μια γη.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-kardia-ths-elladas-h-kardia-mas#ixzz48EUhTW00

45ΧΡΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΣΤΕΓΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ… ΤΑ «ΚΕΝΤΡΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ» ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΞ’ ΑΝΑΤΟΛΩΝ ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΥΣ!

Homeless in sleeping-bag on the street

 

Ένας άστεγος Έλληνας, ηλικίας μόλις 45 ετών, άφησε την τελευταία του πνοή στο κέντρο των Ιωαννίνων. Ο συμπατριώτης μας αυτός κοιμόταν τα τελευταία δύο χρόνια μαζί με τον αδερφό του –θύματα της πολιτικής των Μνημονίων, ψοφοδεξιών κι αριστερών- κάτω από το Ρολόι που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, ανάμεσα σε χαρτόκουτα τα οποία είχε μετατρέψει σε σπίτι, ενώ άλλες φορές περνούσε τις νύχτες του έξω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννίνων.

Λίγο παραπέρα, λειτουργεί «Κέντρο Φιλοξενίας» απρόσκλητων, με όλες τις σύγχρονες ανέσεις, αλλά δεν χωράει τους Έλληνες αστέγους.

(ΥΓ): Σύμφωνα με πληροφορίες, στον χώρο του Μεντρεσέ έξω από το Πνευματικό Κέντρο, χωρίς καμία μέριμνα και φροντίδα από το φιλόστοργο –σε άλλες περιπτώσεις- μνημονιακό ψευδοκράτος κι άλλοι άστεγοι. Έλληνες, φυσικά…

πηγή

10 Μαΐου 1956: Μνήμη Ηρώων: Μιχαήλ Καραολή – Ανδρέα Δημητρίου

10 Μαΐου 1956: Μνήμη Ηρώων: Μιχαήλ Καραολή - Ανδρέα Δημητρίου

Στις 10 Μαΐου 1956 απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας από τους Άγγλους ο Μιχαήλ Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου. Οι δύο αγωνιστές αποτέλεσαν τους πρωτομάρτυρες του αντιαποικιοκρατικού Κυπριακού Αγώνα δίνοντας τη ζωή τους για την απελευθέρωση και Ένωση της Κύπρου με την Μητέρα Ελλάδα.

Οι Καραολής και Δημητρίου προέρχονταν από την αγροτική τάξη, η οποία στις δεκαετίες των ΄40 και ΄50, επιβίωνε μέσα στη τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Εντάχθηκαν σε νεαρή ηλικία στην ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και αγωνίστηκαν ηρωικά για την απελευθέρωση και την Ελληνικότητα της Κύπρου μας. Η δράση τους στην ΕΟΚΑ πολυδιάστατη.

Ο Μιχαήλ Καραολής μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου κατηγορήθηκαν ότι σκότωσαν σε μια συγκέντρωση του ΑΚΕΛ στις 28 Αυγούστου 1955, έναν συνεργάτη των Άγγλων. Ο Καραολής, αντίθετα με τον Παναγιώτου συνελήφθη αργότερα σε ενέδρα. Οι Βρετανοί που τηρούσαν ακριβέστατο αρχείο στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών τον ανακάλυψαν από το ποδήλατό του που δεν μπόρεσε να πάρει από τη συγκέντρωση.

Ο Ανδρέας Δημητρίου συνελήφθη και κατηγορήθηκε ότι πυροβόλησε και τραυμάτισε στην Αμμόχωστο τον πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, Σίντνεϊ Τέιλορ, στις 28 Νοεμβρίου 1955.

Οι δύο αγωνιστές δεν αποκάλυψαν τίποτα στις αγγλικές αρχές, φυλακίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας και καταδικάσθηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις 10 Μαΐου 1956.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η εκτέλεσή τους προκάλεσε έκρηξη αντιδράσεων στη Μεγαλόνησο. Η Ε.Ο.Κ.Α. εκτέλεσε τους Άγγλους στρατιώτες Γκόρντον Χιλ και Ρόναλντ Σίλτον, που είχαν απαχθεί και κρατούνταν ως όμηροι ενώ σχεδιάστηκε επίθεση στον αστυνομικό σταθμό Παλαιχωρίου η οποία ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή.

Στην Ελλάδα την προηγούμενη μέρα της εκτέλεσης, 3 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 200 τραυματίστηκαν στην Αθήνα, από τις συγκρούσεις αστυνομικών και διαδηλωτών σε μια πρωτοφανούς έντασης διαδήλωση, με κεντρικό αίτημα την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Προς τιμήν των δύο ηρώων, πολλοί δρόμοι στην Ελλάδα και την Κύπρο φέρουν το όνομά τους.

Οι σωροί των δύο ηρώων του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου θάφτηκαν μαζί με άλλους 11 στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», ένα μικρό κοιμητήριο που είχαν κατασκευάσει οι Άγγλοι αποικιοκράτες στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας και το οποίο βρισκόταν δίπλα από τα κελιά των μελλοθάνατων και την αγχόνη.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ
ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/10-maiou-1956-mnhmh-hrwwn-michahl-karaolh-andrea-dhmhtriou#ixzz48EMKPmUa