Μυθιστόρημα ο «όρκος της Ωπης»

Η προπαγάνδα για το πλαστό κείμενο του Μεγαλέξανδρου με τους 9.000 αξιωματικούς,  ο Ζαλοκώστας και η ανάρτησή του σε στρατόπεδα, υπηρεσίες

«Ενα κείμενο που το παρουσιάζουν ως “Ορκο του Μεγάλου Αλεξάνδρου», δήθεν, διανέμεται και κυκλοφορεί ή εκφωνείται παντού. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, σε ιστοσελίδες υπουργείων, στο αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, όπου είναι χαραγμένο σε μαρμάρινη πλάκα, σε εκδοτικούς οίκους, σε περιοδικά και εφημερίδες, σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις… ακόμη και σε έντυπα συλλόγων οδοντιάτρων. Ακόμη και σε σούπερ μάρκετ, όπως έγινε το 1991, τον καιρό των μεγάλων συλλαλητηρίων για τη Μακεδονία! Ο “όρκος” αυτός αποτελεί συχνά αντικείμενο εργασίας σε ξένα γυμνάσια και λύκεια, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ […] Σύμφωνα με τους αδίστακτους προπαγανδιστές, ο “όρκος” αυτός εδόθη από τον Μέγαν Αλέξανδρον και τους παρευρεθέντες “9.000 αξιωματικούς κάθε φυλής, Ελληνες, Μήδους και Πέρσες” […] στην πόλιν Ωπιν της Μεσοποταμίας […] Δεν θα κρίνω εδώ αναλυτικά την ορθότητα ή μη των όσων περιλαμβάνονται στον “όρκο”. Πώς να κρίνης επί της ουσίας τα αναφερόμενα σε ένα κείμενο πλαστό;»
Αλκιβιάδη Μπεναρδή, «Ο βρώμικος πόλεμος κατά του εθνικισμού», εκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 63-64.

Η εξαχρείωση, η διεθνής αταξία και η παγκόσμια απορρύθμιση που αυτολανσάρονται ως «Νέα Τάξη», για να εμπεδωθούν, να αφομοιωθούν από τους λαούς, που θα έχουν υποβιβάσει σε πληθυσμούς, και για να κυριαρχήσουν, χρειάζεται να θέσουν στην υπηρεσία τους τα πανανθρώπινα σύμβολα της κανονικής Τάξης. Φαντάζει αντιφατικό, αλλά είναι μονόδρομος. Οι άχρονες κι αείζωες αξίες τις οποίες υπηρέτησε το ελληνικό θαύμα, που ήταν ο Αλέξανδρος Φιλίππου, πρέπει να θολώσουν με τα λύματα του ψεύδους και να χρησιμοποιηθούν σαν εργαλεία του εθνικού αποχρωματισμού μας. Ενα από τα «τρικ» που έχουν επινοήσει οι συνήθεις ύποπτοι ψευδέμποροι της παγκοσμιοποίησης είναι ο «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου», που υποτίθεται ότι εδόθη από τον Μακεδόνα κοσμοκράτορα στην πόλη Ωπη της Μεσοποταμίας και ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει και τα κάτωθι… χολιγουντιανά: «Να θεωρείτε την Οικουμένη Πατρίδα σας, με Κοινούς Νόμους, όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής […] Δεν χωρίζω τους ανθρώπους, όπως κάνουν οι στενόμυαλοι, σε Ελληνες και Βαρβάρους. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η ράτσα που γεννήθηκαν […] Για μένα, κάθε καλός Ξένος είναι Ελληνας και κάθε κακός Ελληνας είναι χειρότερος από Βάρβαρο».

Ορθός λόγος

Στο βιβλίο του κ. Μπεναρδή, το οποίο κυκλοφορεί ήδη από το 2013, έχει καταρριφθεί αυτός ο μύθος και ο συγγραφεύς έχει αποδείξει ότι αυτός ο ψευδεπίγραφος όρκος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα γέννημα της γόνιμης φαντασίας του γνωστού και αγαπητού στους Ελληνες επιχειρηματία, αθλητή, πολιτικού και συγγραφέα Χρήστου Ζαλοκώστα, ο οποίος γεννήθηκε το 1894 και απεβίωσε το 1975.

Ο όρκος αυτός αναφέρεται πρώτα στο ιστορικό μυθιστόρημα του Ζαλοκώστα με τίτλο «Μέγας Αλέξανδρος, ο πρόδρομος του Ιησού», που εκδόθηκε το 1971! Η προπαγάνδα αξιοποίησε το λογοτέχνημα ως ιστορικό γεγονός για να σκιαγραφήσει έναν Αλέξανδρο ο οποίος, τάχα, λησμόνησε την ελληνικότητά του και προήγαγε πριν από περίπου 23 αιώνες τη μετατροπή του κόσμου σ’ έναν απρόσωπο χυλό, όπου η εξουσία θα καθόριζε τι σημαίνει «αρετή» και εκείνην θα υπηρετούσαν οι «άριστοι».

Ο κ. Ιωάννης Σχοινάς, επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Νέα Θέσις, σχολιάζοντας τη μετατροπή ενός σημαντικού λογοτεχνήματος σε «Ιστορία», σημείωσε: «Ο ορθός λόγος και η αλήθεια ποτέ δεν είχαν καλές… σχέσεις με τους φανερούς και αφανείς εξουσιαστές του κόσμου τούτου, οι οποίοι επιζητούν την παραχάραξη της Ιστορίας μας, την υφαρπαγή της υπεραξίας των συμβόλων και των προσωπικοτήτων του έθνους μας και την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας τυραννίας. Ο υποτιθέμενος “όρκος της Ωπης”, όταν παρουσιάζεται ως ιστορικό γεγονός, προσβάλλει τη νοημοσύνη των Ελλήνων και την προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γι’ αυτό είναι καθήκον όλων όσοι γνωρίζουν την αλήθεια να την αποκαθιστούν στα μάτια του κοινού με ακλόνητες αποδείξεις και επιστημονικά τεκμηριωμένο λόγο».

Κατόπιν τούτων, οι δημόσιες υπηρεσίες (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και ορισμένα στρατόπεδα!) που έχουν αναρτήσει σε περίοπτες θέσεις αυτόν τον «όρκο» πρέπει να επισημάνουν ότι δεν είναι του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά του αειμνήστου Χρήστου Ζαλοκώστα…

Παναγιώτης Λιάκος

πηγή

Εφημερίδα “δημοκρατία”: Επιχειρεί άνοιγμα (τώρα) η Χρ. Αυγή!

 

Τι σχεδιάζει το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου εν όψει του συνεδρίου στις 27 Μαρτίου! Η ιδεολογική διακήρυξη αλλά και η προσπάθεια για να αναδειχθούν καινούργια πρόσωπα

Με κεντρικό σύνθημα «Θέλουμε την πατρίδα μας πίσω», η Χρυσή Αυγή διοργανώνει, την άλλη Κυριακή 27 Μαρτίου, το 8ο τακτικό συνέδριό της σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών. Θα συμμετάσχουν περισσότεροι από 300 σύνεδροι που προέρχονται από την Κεντρική Επιτροπή, τα τοπικά πολιτικά συμβούλια και ένα νέο όργανο που προστίθεται στο καταστατικό του κόμματος, το Εθνικό Συμβούλιο.

Ο στόχος του συνεδρίου είναι τριπλός, καθώς θα παρουσιαστούν επικαιροποιημένες οι πολιτικές προτάσεις και το πρόγραμμα της Χρυσής Αυγής. Θα επαναδιατυπωθούν η ιδεολογική διακήρυξη και ο προσανατολισμός του κινήματος και θα εκλεγούν τα όργανα αυτού: η Κεντρική Επιτροπή που θα ορίσει τον γενικό γραμματέα και αυτός στη συνέχεια θα ορίσει τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου.

Για τη θέση του γ.γ. δεν έχει ακουστεί άλλο όνομα πέραν του Νίκου Μιχαλολιάκου, αν και τυπικά μέχρι την τελευταία στιγμή έχει δικαίωμα οποιοσδήποτε σύνεδρος να θέσει υποψηφιότητα. Μία από τις επιδιώξεις της ηγετικής ομάδας της Χρυσής Αυγής είναι σταδιακά να αναδειχθούν νέα πρόσωπα που θα μπορούν να επικοινωνήσουν με πειστικά επιχειρήματα τις -προσαρμοσμένες στα δεδομένα των καιρών- θέσεις του κόμματος και να προσεγγίσουν όλα τα κοινωνικά στρώματα και δη τις μεγάλες μάζες του πληθυσμού.

Το συνέδριο, που θα έχει τον χαρακτήρα προεκλογικής συγκέντρωσης, ήταν προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2013, ωστόσο με τις δικαστικές περιπέτειες των βουλευτών και των μελών του κόμματος αναβλήθηκε.

Με δήλωσή του στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς αναφέρει: «Εχοντας απόλυτη γνώση της ιστορίας της Χρυσής Αυγής και του μετασχηματισμού της από μια κλειστή ομάδα εθνικά σκεπτόμενων και ανησυχούντων νέων που εξέδιδαν σε τακτά διαστήματα ένα ομότιτλο περιοδικό («Χρυσή Αυγή») και από ένα πολιτικό όργανο σε ένα πολιτικό κίνημα με ιδεολογία τον λαϊκό εθνικισμό, με πρωτότυπες πολιτικές εθνοφελείς προτάσεις, θέλω να τονίσω το εξής: ανέκαθεν στη Χρυσή Αυγή λειτουργούσαν πολύ πιο δημοκρατικά οι διαδικασίες απ’ ό,τι στα υπόλοιπα αστικά κόμματα και τα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού – δημοκρατικού τόξου. Για παράδειγμα», συνεχίζει στη δήλωσή του ο κ. Παππάς, «στο ανοιχτό συνέδριο της Χρυσής Αυγής στο “Κάραβελ” τον Απρίλιο του 1990 αποφασίστηκαν η κάθοδος στην ενεργό πολιτική ζωή και τα νόμιμα πολιτικά μέσα που θα αναδείξουν το κίνημα σε ταγό αυτής της πολιτικής ζωής. Ο ομιλών, στην εισήγησή μου, που έγινε αποδεκτή απ’ όλους τους συνέδρους, είχα μιλήσει για “καμία πολιτική συνάφεια με τα αμερικανόφιλα γκρουπούσκουλα της λεγόμενης Ακροδεξιάς”, καθώς επίσης και για την απόλυτη νομιμότητα και καταδίκη κάθε πράξης βίας».

Ηδη έχουν πραγματοποιηθεί αρκετές προσυνεδριακές εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, με το ενδιαφέρον αρκετών πολιτών να είναι μεγάλο. Ιδιαίτερα έντονο είναι στις περιοχές που φιλοξενούν πρόσφυγες και μετανάστες, όπως η Μακεδονία και τα Δωδεκάνησα, ενώ, αντίθετα, πρόβλημα η Χρυσή Αυγή εμφανίζει στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, τη Β’ Αθήνας, όπου η ανταπόκριση του κόσμου δεν είναι μεγάλη, σε σχέση με τις υπόλοιπες περιφέρειες.

Διείσδυση και στους συνδικαλιστές

Σύμφωνα με πληροφορίες, επιδίωξη της ηγεσίας του κόμματος είναι να σχηματιστούν συνδικαλιστικές παρατάξεις, προσκείμενες στη Χρυσή Αυγή, σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, ενώ ικανοποίηση υπάρχει για τη διείσδυση στους αγρότες. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που προσεγγίζουν τον Λαϊκό Σύνδεσμο είναι νεαρής ηλικίας, κάτω των 35 ετών. Το επόμενο διάστημα η Χρυσή Αυγή αναμένεται να ανεβάσει ακόμα περισσότερο τους τόνους στο Μεταναστευτικό, ενώ σκέψεις υπάρχουν και για την πραγματοποίηση συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας για την κυβερνητική πολιτική αλλά και ευρύτερα το «σάπιο», όπως το χαρακτηρίζουν, πολιτικό σύστημα. «Μπροστά στις ασύμμετρες απειλές κατά του έθνους και της πατρίδας μας, το κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών καλείται να οργανώσει την Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων. Δεν θα σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι να πάρουμε την πατρίδα μας πίσω» λένε στο κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου και αυτό αναμένεται να αναδειχθεί και στο συνέδριο της άλλης Κυριακής.

πηγή

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Το χέρι του φόβου

Το χέρι του φόβου

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

«Δειλούς δ΄ευ έρδοντι ματαιοτάτη χάρις εστίν»

 (Αν τους δειλούς ευεργετείς, μάταιη χάρη κάνεις) 

-Θέογνις, Γνωμολογία

Πριν από μερικές μέρες έφθασε στην ηλεκτρονική διεύθυνση της εφημερίδας, μήνυμα με την υπογραφή «(δια ευνοήτους λόγους) ανώνυμος». Θα αναρωτιέται κανείς τι κατήγγειλε ο αποστολέας και θεώρησε ότι έπρεπε να διατηρηθεί η ανωνυμία του. Αν και μια καταγγελία ή αποκάλυψη για να είναι σοβαρή συνοδεύεται από το όνομα του γράφοντος ώστε να αναλαμβάνει και την ευθύνη των λεγομένων του, θα μπορούσε κανείς να σεβαστεί την μη δημοσιοποίηση του ονόματος εάν επρόκειτο για κάποιον δημόσιο λειτουργό, ή ένα πρόσωπο που θα βρισκόταν εν πάση περιπτώσει σε κίνδυνο εάν αποκαλύπτετο το όνομά του δημοσία.

Όμως όχι. Αυτό που θέλησε να σχολιάσει ο (ίσως) αναγνώστης, ήταν μία ρήσις του Πλαστήρα η οποία δημοσιεύθηκε σε προηγούμενο φύλλο της εφημερίδος στην στήλη «Οι Έλληνες είπαν». Και το ολίγων γραμμών σχόλιο για το οποίο επιθυμούσε να παραμείνει ανώνυμος «δια ευνοήτους λόγους», τους οποίους εννοεί μόνον ο ανώνυμος μη-υπογράφων, αφορούσε την αξία ή μη, και τον ρόλο του Πλαστήρα στην Μικρασιατική εκστρατεία. Η γόνιμη μελέτη της Ιστορίας είναι απαραίτητη για να γίνονται «τα παθήματα μαθήματα», και η εφημερίδα αυτή φιλοξενεί και κείμενα ιστορικά. Το θέμα μας όμως εδώ, είναι άλλο.

Αν κανείς διστάζει να βάλει την υπογραφή του κάτω από το σχόλιό του που αφορά ένα ιστορικό γεγονός, αναρωτιέμαι τι θα κάνει εάν χρειαστεί να προασπιστεί τα Δίκαια του Έθνους. Αυτή η ψευδαίσθηση ελευθερίας με την οποία ταΐζεται ο λαός, έχει ανάγει το διαδίκτυο σε πληροφορητή και ενημερωτή κάθε «εναλλακτικής» πληροφορίας και έχει δώσει βήμα σε κάθε επαναστάτη του πληκτρολογίου να κρίνει και να καταδικάζει όσους έχουν τολμήσει να κάνουν αυτό που μπορούν αντί να λένε τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Πάντα «οι άλλοι».

Ναι, πόσο σοφά το είπε ο ποιητής, θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία. Θέλει να σπάζουν οι συμβάσεις, να φθάνει κανείς στον πυρήνα των όσων πιστεύει. Μα για να τα καταφέρει, πρέπει να έχει σκάψει βαθιά, να έχει αποκριθεί σε αυτό το περίφημο δελφικό παράγγελμα «γνώθι σ΄ αυτόν». Πριν από μερικές μέρες, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (πλην «Νέων Χωρών», δηλαδή ελληνικών εδαφών από την Ήπειρο ως την Κρήτη, τα οποία απελευθερώθηκαν με αίμα Ελλήνων) επισκέφθηκε τους εισβολείς της Πατρίδας μας χωρίς να φορά το εγκόλπιό του.

Και είναι θλιβερό το ότι κάποιοι πιστοί Χριστιανοί χάφτουν την μαρξιστική προπαγάνδα που τους παρουσιάζει την λαθρομεταναστευτική εισβολή ως ευκαιρία… εκχριστιανισμού των μουσουλμάνων, ενώ η Ιστορία έχει αποδείξει -έστω και με μέτρο την «ιεραποστολική» αντίληψη της θρησκείας-, πως οι μουσουλμάνοι εξισλαμίζουν και μάλιστα βίαια, αλλά δεν εκχριστιανίζονται. Με άλλα λόγια, «σφάξε με αγά μου να αγιάσω». Κι αν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει την δικαιολογία ότι βρίσκεται εντός κατεχομένου εδάφους και κυκλοφορεί χωρίς το αντερί του, ο προκαθήμενος της Ελλαδικής εκκλησίας, είναι άραγε και αυτός σε κατεχόμενα εδάφη και φοβάται να φορέσει τον σταυρό του; Και πόση απόσταση χωρίζει αυτόν τον εκκλησιαστικό ηγέτη από τις γυναίκες στην Βρετανία, την Νορβηγία, τις ΗΠΑ, που χάνουν την δουλειά τους και διώκονται γιατί αρνούνται να βγάλουν από τον λαιμό τους τον σταυρό που «προσβάλλει» τάχα τους μουσουλμάνους εισβολείς της Πατρίδας τους.

Έψαξα και βρήκα ολόκληρο το απόσπασμα του Ευριπίδη που, μετά την πρώτη γνωστή φράση, «Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν» λέει τα πιο σημαντικά ακόμη: «Είναι πραγματικά πλούσιος εκείνος που διδάχθηκε πώς να ερευνά συστηματικά τον κόσμο, χωρίς να επιδιώκει την συμφορά των συμπολιτών του και χωρίς να επιδίδεται σε πράξεις άδικες, αλλά συλλαμβάνοντας με την νόησή του την αγέραστη κοσμική τάξη της αθάνατης φύσεως, με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε αυτή και για ποιον σκοπό και πώς ακριβώς. Στο μυαλό τέτοιου είδους ανθρώπων ουδέποτε προσκολλάται η φροντίδα για αισχρές πράξεις».

Σκεφτόμουν μεγαλοφώνως τις προάλλες, πόσες θυσίες, πόσο καλό αίμα χάθηκε στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πόσοι ακολούθησαν ηγέτες άξιους, σαν τον Λεωνίδα, και πόσοι ηγέτες λίγους, προδότες ή δειλούς. Και μου θύμισε αγαπητός συνομιλητής πως στην πρόσφατη Ιστορία το έσκασαν στην Αίγυπτο και την Νότιο Αφρική οι ατομιστές αφήνοντας πίσω τους τους ήρωες να χύσουν το αίμα τους, για να γυρίσουν ύστερα εκείνοι νικητές και να καταλάβουν οφίτσια και εξουσίες. Τι αποκρουστική η δειλία αυτών που εμφανίζονται ως λέοντες μα είναι σκώληκες! Μα ίσως να είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος, η δειλία των φαινομενικά ισχυρών να χρησιμεύει για να αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο το μεγαλείο των φαινομενικά αδύναμων όταν τολμούν να αντισταθούν, ακόμα κι ακολουθώντας ηγεσίες οι οποίες τους προδίδουν.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-cheri-tou-fobou#ixzz43WuE5pOb

Μνήμη Θεόφιλου Γεωργιάδη

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957, στο χωριό Ευρύχου της Κύπρου. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το 1975, ο Θεόφιλος κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην 32α Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού. Εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (Σ.Ε.Α.Π.), στο Ηράκλειο της Κρήτης και στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθοδόξου Πολέμου (Κ.Ε.Α.Π.) στη Ρεντίνα της Θεσσαλονίκης.

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης συνέχισε να υπηρετεί ως έφεδρος στην Εθνική Φρουρά και προάχθηκε στον βαθμό του Υπολοχαγού. Παράλληλα, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Παγκυπρίου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος και δραστήριο στέλεχος. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εξειδικεύθηκε στην τουρκολογία, με σπουδές στη Γαλλία και τη Γερμανία. Με την επιστροφή του στην Κύπρο, αρχικά προσλήφθηκε στην αστυνομική υπηρεσία, με ειδικότητα στα τουρκικά θέματα. Αργότερα, το 1986, η επιστημονική κατάρτιση του Θεόφιλου του επέτρεψε να καταλάβει την θέση του λειτουργού τύπου στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (Γ.Τ.Π. Press & Information Office) της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Βαθύς γνώστης της τουρκικής ιστορίας και γλώσσας, οξυδερκής παρατηρητής και επιστημονικός στρατηγικός αναλυτής της σύγχρονης τουρκικής πραγματικότητας, ο Γεωργιάδης αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο, από αυτή την κυβερνητική θέση, τα προσόντα του προς όφελος της Πατρίδας του. Κύρια αποστολή του Θεόφιλου Γεωργιάδη στο Γ.Τ.Π. ήταν η καθημερινή μελέτη του τουρκικού Τύπου και η υποβολή σχετικών εκθέσεων και εισηγήσεων προς την Κυπριακή Πολιτεία.

Το 1988, μαζί με άλλους ίδρυσαν την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Τότε, ο λαός των Κούρδων διεξήγε τον δικό του Απελευθερωτικό αγώνα κατά του τουρκικού κράτους, μέσω των ανταρτικών οργανώσεων.

Ο Θεόφιλος, ξεκίνησε να συγκρούεται «ανοιχτά» με τις τουρκικές αρχές, αυξάνοντας τις διαλέξεις του σε διάφορες συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις που λάβαιναν μέρος. Έδινε συνεντεύξεις, έγραφε άρθρα, και όλα είχαν αναφορά σε οτιδήποτε είχε σχέση με την κτητική και φονική στάση του τούρκικου κράτους, τον απελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων, το Κυπριακό, τη γενοκτονία των Ποντίων, το Αρμένικο ζήτημα, κλπ. Αρθρογραφούσε και στον ελλαδικό και στον ελληνοκυπριακό τύπο, ενώ αποτελούσε και το βασικό στέλεχος της συντακτικής ομάδας του επίσημου δημοσιογραφικού οργάνου του ΡΚΚ στην Ελλάδα, του περιοδικού «Φωνή του Κουρδιστάν».

Αξίζει να αναφερθούμε ειδικότερα στο Συνέδριο που διοργάνωσε στις Βρυξέλλες 12 και 13 Μαρτίου 1994, στο οποίο ο Θεόφιλος ήταν διοργανωτής και η ψυχή του, όπως τον αποκάλεσαν πολλοί. Δημιούργησε πανικό στην Τουρκία με τις αποκαλύψεις του, με την Ευρωπαϊκή απήχηση του Συνεδρίου. Όλοι οι επίσημοι παρευρισκόμενοι πολιτικοί, κατέκριναν την Τουρκία για αδιαλλαξία, τρομοκρατία και καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στέρηση της Ελευθερίας, παράνομη κατοχή του 40% του εδάφους της Κύπρου και καταπίεση του Κουρδικού Λαού. Να σημειωθεί, ότι έκανε και πολλές ενέργειες που αφορούσαν την ανεύρεση των Αγνοουμένων της Κύπρου.

Το προαναφερόμενο συνέδριο έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την ζωή του Θεόφιλου Γεωργιάδη, διότι στάθηκε ακλόνητο εμπόδιο στα σχέδια των Τούρκων και ο αγώνας του ήταν αποκαλυπτικός και ενοχλητικός. Έτσι, η Τουρκία κατέφυγε στην γνωστή τακτική που χρησιμοποιεί για εκβιασμό και τρομοκρατία, την δολοφονία.

Πράκτορες του τουρκικού κράτους, της ΜΙΤ, είχαν εξαγοράσει ένα από τα κεφάλια του τουρκο”κυπριακού” υποκόσμου με 7.000 κυπριακές λίρες και 4 κιλά ηρωίνη για να κλείσει τη… δουλειά. Αυτός ήρθε σε επαφή με τρεις πουλημένους, αν μπορούμε να τους ονομάσουμε «Έλληνοκύπριους», που ανέλαβαν να εκτελέσουν την «δουλειά» με τα απαραίτητα «οφέλη».

Έτσι φτάσαμε στις 20 Μαρτίου 1994, επτά μόλις μέρες μετά το συνέδριο στις Βρυξέλλες, περίπου στις 10:20 το βράδυ, οπόταν ο Θεόφιλος Γεωργιάδης κατέβηκε από το αυτοκίνητό του έχοντας σταθμεύσει έξω από την οικεία του στην οδό Θουκυδίδου στην Αγλαντζιά. Μόλις, λοιπόν, κατέβηκε από το όχημα του, μία μηχανή που τον περίμενε, μετά από το σήμα του ενός πουλημένου «συμπατριώτη» μας, προδότη, ο οποίος βρισκόταν κρυμμένος, πλησιάζει και πυροβολεί πέντε φορές. Ο Θεόφιλος περνούσε στην αθανασία και επαναλαμβάνεται η ρήση, κατάρα του Ελληνισμού, ότι αυτό το Έθνος πέραν από ήρωες γεννά και προδότες.

Ο εκτελεστής και οι δύο βασικοί συνεργάτες του βρίσκονται δολοφονημένοι λίγες εβδομάδες αργότερα. Είναι και οι τρεις «Έλληνες». Το πτώμα του ενός ανακαλύπτεται σε ορεινή διάβαση της Λάρνακας με εφτά σφαίρες στο κεφάλι, ενώ οι άλλοι δύο ανατινάζονται με βόμβες μεγάλης ισχύος εντός των οχημάτων τους.

Ο 37χρονος Θεόφιλος υπηρέτησε ως το τέλος της ζωής του, τον αγώνα του κυπριακού λαού για ελευθερία και δεν έπαψε ποτέ να καταγγέλλει τα εγκλήματα του τουρκικού κράτους. Ακούραστος αγωνιστής της αντικατοχικής -απελευθερωτικής, ελληνοκουρδικής συμμαχίας, αποτελούσε τον κύριο στυλοβάτη της διεθνοποίησης του Κουρδικού ζητήματος και τον αεικίνητο εκπρόσωπο της τότε Κυπριακής Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν, σφοδρός πολέμιος της Ομοσπονδίας.

Δυστυχώς κανένας πλέον δεν θυμάται την στυγερή του δολοφονία, που η Κυβέρνηση θέλησε να θάψει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

elamcy.com

Διαβάστε επίσης: ΜΝΗΜΗ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ: “Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς θυσίες και η ελευθερία δίχως αίμα”

 

Όταν ο Σαμαράς αναγνώρισε πρώτος τη «Μακεδονία» με επίσημο ευρωπαικό έγγραφο!

Ο Σαμαράς, ο οποίος τοποθετήθηκε υπουργός Εξωτερικών το 1990, χειρίστηκε την εποχή εκείνη δύο μείζονος εθνικής σημασίας θέματα: το άνοιγμα των συνόρων με την Αλβανία και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με το απότοκό της, το Μακεδονικό. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι ουσιαστικά εκείνος που αναγνώρισε την ΠΓΔΜ ως «Μακεδονία» όταν στις 2 Δεκεμβρίου 1991 σε ευρωπαϊκό συμβούλιο που εξέταζε «τις ρυθμίσεις που ισχύουν για την εισαγωγή προϊόντων προέλευσης από τις Δημοκρατίες Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Κροατίας, Μακεδονίας και Σλοβενίας» ουσιαστικά αποδέχθηκε την ονομασία «Μακεδονία».

Η απόφαση του συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε παρουσία του Αντώνη Σαμαρά καταγράφηκε ως επίσημο ντοκουμέντο με τον αριθμό 3567/91 και αποτελεί το πρώτο έγγραφο πρακτικής αναγνώρισης της ΠΓΔΜ ως Μακεδονίας.

Δείτε το έγγραφο

Τελικώς, όπως ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραδέχθηκε χρόνια μετά, η Σύνοδος Κορυφής που δημιούργησε τετελεσμένα για την Ελλάδα αναφορικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς.

Τότε οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΟΚ -και ο Σαμαράς αναμεσά τους- αναγνώρισαν επίσημα τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μητσοτάκη την ημέρα της διαπραγμάτευσης ο Σαμαράς δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματά του, ως τη στιγμή που βγήκε η απόφαση της Συνόδου.
Μόνο αργότερα, στη Σύνοδο της Λισαβόνας, ο Μητσοτάκης κατάφερε να επιβάλει τον συμβιβαστικό όρο να αποκαλούνται τα Σκόπια – FYROM. Για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ήταν ξεκάθαρο πως ο Σαμαράς υλοποιούσε μια δική του ατζέντα εξωτερικής πολιτικής.

Στις 13 Απριλίου 1992 το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, έκλεισε με ένα ανακοινωθέν, που τόνιζε τα εξής:

«Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου ’91, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».

Επομένως το συμβούλιο διατύπωσε την θέση της Ελληνικής πλευράς, που ισχύει (;) έως σήμερα, εξειδικεύοντας τον τρίτο και αμφιλεγόμενο όρο με την διευκρίνηση της μη χρήσης της λέξης «Μακεδονία» στην Ονομασία των Σκοπίων.

Μετά το τέλος του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, ο Μητσοτάκης καρατόμησε τον Σαμαρά από το ΥΠΕΞ και ανέλαβε ο ίδιος υπουργός. Αμέσως μετά την αποπομπή του και την πολιτική του διαπόμπευση από τον ιδρυτή της ΝΔ, ο Σαμαράς εμφάνισε στην κοινή γνώμη, πως διαφωνούσε με τη ΝΔ και τα πολιτικά κόμματα γιατί υπήρξαν υποχωρητικοί στο εθνικό θέμα των Σκοπίων.

Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από βουλευτής, αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και ίδρυσε, στις 30 Ιουνίου 1993, πολιτικό σχήμα με την ονομασία «Πολιτική Άνοιξη». Το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές της ΝΔ να ανεξαρτητοποιηθούν, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης με την άρση της εμπιστοσύνης του βουλευτή Κιλκίς, Γιώργου Σιμπιλίδη. Έχοντας χάσει τη δεδηλωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τον Σεπτέμβριο του 1993 η κυβέρνηση παραιτήθηκε και ζήτησε την διεξαγωγή εκλογών τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Την κυβέρνηση Μητσοτάκη, διαδέχθηκε αυτή του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου που υπήρξε ο νικητής των εκλογών του 1993.

«Νίκη ή Θάνατος»: Η αφοσίωση στα Εθνικά Ιδανικά είναι η καλύτερη απόδοση Τιμών στους προγόνους μας

του Ηλία Κασιδιάρη

Με αυτές τις τρεις λέξεις γραμμένες στην πολεμική τους σημαία, χρώματος λευκού με γαλάζιο σταυρό, ξεκίνησαν τον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας οι Μανιάτες στις 17 Μαρτίου 1821. Η ημέρα αυτή σημαίνει πολλά για όσους βιώνουν την ζωή τους μέσα στον ιστορικό χρόνο και διαισθάνονται τους μεταφυσικούς τους δεσμούς με τις περασμένες και τις επόμενες γενιές. Ανοίγω παρένθεση: η γενιά του 1821 υπήρξε άτυχη και τυχερή συγχρόνως. Άτυχη, γιατί αντιμετώπισε την απόλυτη εξαθλίωση, ανείπωτες σφαγές και εξανδραποδισμούς, φτώχεια και πείνα μέχρι λοιμοκτονίας, όλες τις κακουχίες και τα βάσανα ενός ολοκληρωτικού πολέμου. Τυχερή συγχρόνως, γιατί βίωσε μία εποχή ενδιαφέρουσα, όπου μπορούσες – αν ήθελες – να γράψεις ο ίδιος την Ιστορία, οι πράξεις σου να μείνουν αθάνατες στους αιώνες και να ζήσεις «μέσα σε μία ζωή, χίλιες ζωές». Κλείνει η παρένθεση και επανέρχομαι στην 17η Μαρτίου.

Είναι για μένα σημαντικό κάθε χρόνο στις 17 Μαρτίου να είμαι παρών στις επετειακές εκδηλώσεις στην Αρεόπολη. Δεν είναι μόνο η αγάπη για την ιδιαίτερη Πατρίδα μου, που με καλεί στην μυστηριακή γη της Μάνης. Είναι πρώτα απ’ όλα οι μεταφυσικοί παλμοί του τόπου, απόρροια της συγκλονιστικής Ιστορίας που γράφεται σε αυτόν εδώ και χιλιετίες. Ένα υπόγειο κάλεσμα, μία ανεξήγητη έλξη που ξεπερνά τα υλικά όρια της εφήμερης ύπαρξής μας και μας κάνει ένα με τις γενιές που έγραψαν την Ελληνική Ιστορία. Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με την ραγδαία άνοδος του Κινήματος της Χρυσής Αυγής, η παρουσία μας στις εορταστικές εκδηλώσεις για την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης απέκτησε μία ακόμη πιο έντονη χροιά. Η Μάνη θεωρείται, δικαίως, η «καυτή έδρα του Λαϊκού Συνδέσμου» καθώς ολόκληρες περιοχές, όπως η κοινότητα Λάγειας από την οποία και κατάγομαι, μας αναδεικνύουν πρώτη δύναμη.

Η ατμόσφαιρα το πρωινό της 17ης Μαρτίου στην Αρεόπολη είναι μαγική. Δεν είναι μόνο οι  παραδοσιακές φορεσιές των μαθητών, τα στρατιωτικά αγήματα και τα μικρά παιδιά που περπατούν ζωσμένα πιστόλες και μαχαίρια για να θυμίζουν το αρειμάνιο πνεύμα της εποχής, από το οποίο πήρε το όνομά της η πρωτεύουσα της Μάνης. Είναι ταυτόχρονα η αίσθηση πως βρισκόμαστε στην κοιτίδα και έδρα μας. Πως επιστρέφουμε στον σκληρό πυρήνα της Χρυσής Αυγής, που δεν είναι απλά ένα Κίνημα πολιτικό, αλλά είναι η ίδια η φωνή της φυλετικής ψυχής σε καιρούς που η Ελλάς κινδυνεύει να χαθεί. Κατά τις καταθέσεις στεφάνων, την στιγμή που ο εκφωνητής αναγγέλει τον εκπρόσωπο του Λαϊκού Συνδέσμου, ένα κύμα επευφημιών ξεκινά από την κεντρική πλατεία, καλύπτει τα λιθόστρωτα δρομάκια, διαχέεται στα απάτητα γύρω βουνά και έπειτα χάνεται στον γαλανό ουρανό. Εντελώς αυθόρμητα, χιλιάδες Έλληνες ενωμένοι υψώνουν φωνή στεντόρεια, που ξεπερνά τα όρια της εποχής μας και αντηχεί για πάντα μέσα στον ιστορικό χρόνο. Η φωνή αυτή δεν παράγεται από τον παλμό των φωνητικών χορδών, αλλά από τον ανεπαίσθητο παλμό της φυλετικής ψυχής, που με τόνο τραγικό κραυγάζει και πάλι το αιώνιο σύνθημα της Μάνης: «Νίκη ή Θάνατος».

Οι Μανιάτες του 1821 ζούσαν ελεύθεροι γι’ αυτό και δεν συνέδεσαν την πολεμική εποποιία τους με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» των υπόλοιπων Ελλήνων. Ζούσαν ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από τον ζυγό της δουλείας και της υποταγής στον ξένο κατακτητή. Ταυτόχρονα διήγαγαν βίο λιτό και σκληρό, απελευθερωμένο από κάθε ψεύτικη ανάγκη και ταυτισμένο με την άγρια και άνυδρη όψη του τόπου τους. Η Ελευθερία των Μανιατών είναι το όραμα κάθε ελεύθερου ανθρώπου και έχει σημασία διττή. Συμβολίζει την απαλλαγή από τα δεσμά κάθε ξένου αφέντη, αλλά και κάθε ξένης ανάγκης, κάθε ανάγκης που αλλοτριώνει την ελεύθερη φύση του ανθρώπου. Το σύνθημα της Μάνης με εμπνέει ακόμα και σήμερα, που – σύμφωνα με τους καθεστωτικούς νόμους – έχω στερηθεί την ελευθερία μου, στην πραγματικότητα όμως αισθάνομαι περισσότερο ελεύθερος από ποτέ. Βιώνω την ελευθερία, όπως ακριβώς την όρισε ο Νίκος Καζαντζάκης, ταυτίζοντάς την με την απαλλαγή από κάθε αίσθημα φόβου και ελπίδας. Όπως ακριβώς οι παλαιοί Μανιάτες, που χωρίς φόβους και ελπίδες, φορώντας αόρατες παρωπίδες για να βλέπουν μπροστά τους μόνο την Νίκη, ξεκινούσαν εκείνο τα αθάνατο πρωινό του 1821 να ελευθερώσουν την Ελλάδα.

Αναζητώντας τα αρχεία της εποχής, ανακάλυψα τα ονόματα δύο προγόνων μου πολεμιστών, που έλαβαν Αριστείο Ανδρείας από τον βασιλιά Όθωνα. Οι συγκεκριμένοι τιμητικοί τίτλοι δόθηκαν σε αγωνιστές που συμμετείχαν σε πολεμικές επιχειρήσεις, διακρίθηκαν και παρέμειναν εν ζωή όταν η Ελλάς έγινε ανεξάρτητο κράτος. Θυμήθηκα λοιπόν μία αφήγηση του πατέρα μου, που μου άρεσε να ακούω όταν ήμουν μικρός. Σύμφωνα με αυτή, τον Μάρτιο του 1821, όταν ξεκίνησε η εξόρμηση της Ανατολικής Μάνης για την απελευθέρωση των κάστρων της Πελοποννήσου, έφυγε από το χωριό μας ένα σώμα τριάντα ενόπλων ανδρών. Στο τέλος του Αγώνα επέστρεψαν μόνο δύο. Τα ιστορικά αρχεία επαλήθευσαν την αφήγηση αυτή. Αριστείο ανδρείας έλαβαν από το Ελληνικό Βασίλειο δύο πρόγονοί μου, ο Λεούτσης (δηλαδή Λεωνίδας) και ο Πέτρος Κασιδιαράκος (η γραφή του ονόματος άλλαξε μερικές δεκαετίες αργότερα και στους εκλογικούς καταλόγους του 1870 συνάντησα για πρώτη φορά το όνομα Κασιδιάρης). Αξίζει να σημειωθεί πως στον ίδιο κατάλογο πολεμιστών εμφανίζεται αρκετές φορές το όνομα Μιχαλολιάκος, αλλά και δεκάδες άλλα ονόματα παιδιών που μετέχουν ενεργά στον αγώνα της Χρυσής Αυγής. Κάθε χρόνο, στην επέτειο της 17ης Μαρτίου, τιμούμε πρώτα απ’ όλα αυτούς τους άνδρες. Για μία στιγμή λοιπόν μου κακοφάνηκε, που φέτος δεν μπόρεσα να δώσω το παρόν στις εορταστικές εκδηλώσεις της Αρεόπολης.

Το συναίσθημα αυτό δεν κράτησε για πολύ. Γρήγορα εννόησα πως αποδίδουμε τιμές πρωτίστως με τις πράξεις μας και με τον βίο που εν γένει διάγουμε και δευτερευόντως με παρελάσεις και τιμητικούς στεφάνους. Η προσήλωση μας στα εθνικά ιδανικά, παρά τις φυλακίσεις και τους πολιτικούς διωγμούς, είναι ο καλύτερος τρόπος απόδοσης τιμών στους προγόνους μας. Αργότερα θυμήθηκα τον Πέτρο Μαυρομιχάλη, το άγαλμα του οποίου κοσμεί την κεντρική πλατεία της Αρεόπολης και στην σκιά του καταθέτουμε κάθε χρόνο το στεφάνι της Χρυσής Αυγής. Ο Αρχιστράτηγος των Σπαρτιατικών Στρατευμάτων, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος φυλακίστηκε – άδικα – από τον Καποδίστρια, ο οποίος εκτελέστηκε – άδικα – από τον αδελφό και τον υιό του Πετρόμπεη. Ούτε κατά διάνοια δεν συγκρίνω την προσωπική μου ασημαντότητα με τους γίγαντες της εποχής εκείνης. Πλην όμως συνειδητοποιώ πως στην Ελλάδα υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας: να φυλακίζεσαι όταν αποφασίζεις να αντισταθείς στην εκάστοτε εξουσία και να αγωνιστείς υπέρ Πατρίδος.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/nikh-h-thanatos-arthro-tou-hlia-kasidiarh#ixzz439qmbKhE

8Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΛΑΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: “ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ”! ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ

8o_synedrio__article

Με κεντρικό σύνθημα «Θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω» την Κυριακή 27 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί το 8ο συνέδριο του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή.

Μπροστά στις ασύμμετρες απειλές κατά του Έθνους και της Πατρίδας μας το κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών καλείται να οργανώσει την Εθνική Αντίσταση των Ελλήνων.

Δεν θα σταματήσουμε τον Αγώνα μέχρι να πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ #140: από την Σύνταξη

EMPROS-2.jpg

Με τούτο το φύλλο, συμπληρώνουμε 140 «Εμπρός». Εκατόν σαράντα αποφασιστικά βήματα στον αγώνα κόντρα και ενάντια στην σιωπή, την προπαγάνδα και την αδιαφορία, για ενημέρωση έγκυρη, σφαιρική, με γνώμονα το συμφέρον του Έθνους και σκοπό την επίτευξη της Εθνικής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Με την λαθρομεταναστευτική εισβολή να συνεχίζεται χωρίς κανέναν, πολιτική ή στρατιωτική ηγεσία, να προτίθεται να την σταματήσει. Με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας να κάνει μετάνοιες στον Νταβούτογλου. Και με την σύμμαχο Ευρωπαϊκή Ένωση να στηρίζει και να υπερασπίζεται την Τουρκία, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Ελλάδα με τις παρούσες κυβερνήσεις δεν έχει μέλλον και ο λαός μας δεν έχει τίποτε να περιμένει από κυβερνήσεις και κόμματα που απέτυχαν παταγωδώς.

Την εβδομάδα αυτή η κατηφορική πορεία της κυβέρνησης έλαβε νέα τροπή μετά την δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Μάρδα, στην οποίαν επί λέξει ανέφερε: «Δεν δεχόμαστε τις συγκεκριμένες θέσεις των Τούρκων. Διπλωματικά, όμως, πρέπει να κινηθούμε, κινούμαστε και δεν βλέπουμε να υπάρχει άλλος τρόπος. Διαφορετικά, πόλεμος! Εγώ δεν βλέπω άλλη λύση!»

Εκτός από την αποτυχία της κυβερνητικής στρατηγικής, εάν υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε εξαρχής κάποιο σχέδιο, η δήλωση Μάρδα φανέρωσε και την πραγματική κατάσταση της χώρας μας.

Τα φοβικά διλήμματα, στα οποία παγιδεύονται και παγιδεύουν τον λαό μας οι πολιτικάντηδες, επαναλαμβάνονται ως τακτική, με άλλες λέξεις: «Καραμανλής ή τανκς». «Μνημόνια ή δραχμή». Και πάντοτε η απάντηση η οποία επιβάλλεται είναι αυτή που εξυπηρετεί την κυρίαρχη εξουσία, εγχώρια και διεθνή.

Μετά τον εξευτελισμό των (πάλαι ποτέ Ενόπλων) ενστόλων Δυνάμεων καταστολής των Ελλήνων και εξυπηρέτησης των επιδραμόντων αλλοφύλων, το δίλημμα που ετοιμάζεται να θέσει η κυβέρνηση είναι: Είτε δεχόμαστε να γίνει η Ελλάδα παράρτημα της Ευρωπαϊκής και της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε πηγαίνουμε σε πόλεμο.

Ακόμα και ως απειλή, η ομολογία Μάρδα αποκαλύπτει το αδιέξοδο της ελληνικής πολιτικής. Η Τουρκία στέλνει καραβάνια μεταναστών στις ελληνικές ακτές (σελ. 3), τους οποίους αντί να τους απωθούμε, τους υποδεχόμαστε, τους στεγάζουμε και τους αποκαθιστούμε οικονομικά. Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες ετοιμάζονται στην ελληνική μεθόριο (σελ. 4) προς εξυπηρέτηση των πολυεθνικών. Και οι μόνοι που τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους είναι οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής. Είτε αρέσει είτε όχι, σε επαναστάτες του καναπέ και πολεμιστές του πληκτρολογίου, αυτοί είναι οι μόνοι που έχουμε.

Στο νέο δίλημμα της εξουσίας, ο καθένας ας διαλέξει την απάντηση.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 140) 

Ελληνες άστεγοι απέναντι από τα γραφεία των “ανθρωπιστών” του ΣΥΡΙΖΑ

0ii001

Στο σύνολό τους τα ελληνικά ΜΜΕ δείχνουν τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες μες στην βροχή. Να όμως άστεγοι Ελληνες απέναντι από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου. Για αυτούς προφανώς δεν υπάρχει ΜΚΟ…

Από εδώ και εδώ.

 

 

Ο Δημήτρης Καμπουράκης θα εκφωνήσει πανηγυρικό στη Μάνη για την Εθνεγερσία. Τα ύστερα του κόσμου, δηλαδή

r242q34rf

Η Επανάσταση του 1821, στην τιμημένη γη της αδούλωτης Μάνης, ξεκίνησε νωρίτερα από την 25η Μαρτίου. Στις 17 Μαρτίου του ιδίου έτους οι πρόκριτοι και οι ένοπλοι Μανιάτες συγκεντρώθηκαν στην Αρεόπολη, ύψωσαν σημαία επαναστατική, κήρυξαν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έδωσαν όρκο νίκης ή θανάτου. Φέτος, στην Αρεόπολη, στους επίσημους εορτασμούς, έπειτα από την αναπαράσταση της ορκωμοσίας των μανιάτικων οικογενειών, την οποία θα κάνουν μαθητές λυκείων από τα λύκεια της Μάνης, ο Δημήτρης Καμπουράκης, ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας, θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας! Τι θα πει άραγε; Ισως κάποιο απόσπασμα από το βιβλίο του «Μια σταγόνα Ιστορία», το οποίο είχε κάνει ράλι πωλήσεων την εποχή της κυκλοφορίας του. Ας θυμηθούμε τι έλεγε ο κ. Καμπουράκης στις σελίδες 56 & 57: «Η δημοκρατική Αθήνα άφησε μυριάδες μαρτυρίες του περικαλλούς πολιτισμού της, ενώ η στρατοκρατική κοινωνία της Σπάρτης δεν άφησε σχεδόν τίποτε. Η γνώση μας περιορίζεται στον Καιάδα, που πετούσαν τα ανάπηρα παιδιά, στον Ευρώτα, που έκαναν μπάνιο, στις καλαμωτές που κοιμόντουσαν…»

Ρεπούση

«…στο μέλανα ζωμό που έτρωγαν και στο ‘ή ταν ή επί τας’ που έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες στους πολεμιστές γιους τους που έφευγαν για τη μάχη». Στη σελίδα 363 του ιδίου πονήματος το πνεύμα της γραφής του Καμπουράκη έχει μια… αύρα που παραπέμπει στα ανατολίτικα πατσουλιά με τα οποία έχει πασπαλιστεί η ρεπουσική ανάγνωση της ιστορίας. Ιδού τι πιστεύει για την Οθωμανική Αυτοκρατορία εκείνος που θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό για την Εθνεγερσία:

«Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ένα υπόδειγμα πολυεθνικού κράτους, καμία εθνότητα δεν κυριαρχούσε, παρά τις περί αντιθέτου αντιλήψεις μας. Υπήρχαν Τούρκοι, Ελληνες, Αρμένιοι, Κούρδοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Εβραίοι, Αραβες, Σύριοι, Αιγύπτιοι και δεκάδες άλλες εθνότητες. Τα μόνα που έπρεπε να δέχονται όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας ήταν το ισλάμ και ο σουλτάνος με τη διοίκησή του».

Κρίμα, δηλαδή, που χαλάσαν οι Μανιάτες τέτοιο υποδειγματικό «μαγαζί», επαναστατώντας…

Από τον
Παναγιώτη Λιάκο

πηγή