Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ 1821

12705332_1575008072811568_3001918226322032391_n

Η κομμουνιστική σκέψη στη πατρίδα μας υιοθέτησε κατά καιρούς διαφορετικές «θέσεις» αντίθετες μεταξύ τους για την επανάσταση του 1821. Πρώτη θέση (ιδεολογική). Στην αρχική, προρωσική εποχή του ο κομμουνισμός ήταν ένα όργανο επαναστατικής κριτικής που ξένο προς κάθε συμβιβασμό, απόρριπτε όλες τις αξίες, (έθνος-πατρίδα). Οι πρώτοι κομμουνιστές πίστευαν φανατικά στην επαγγελία της “Διεθνούς”, “κάτω τα σύνορα και οι πατρίδες” (το ακούμε συχνά και τώρα αυτό), διότι δεν είχε ακόμη εφευρεθεί η “μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα”. Ακολουθώντας αυτή τη τακτική και οι εδώ κομμουνιστές στέκονται αντίθετοι προς τη πατρίδα και τα σύμβολά της. Οι ήρωες του 1821 δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους, η επανάστασή τους εξυπηρέτησε μονάχα τους “αστούς”, ότι το όνειρο της λυτρώσεως όλου του Ελληνισμού είναι “ιμπεριαλιστικό” και πως η 25η Μαρτίου είναι εφεύρεση των αστών για να φανατίζουν το λαό. Η θέση αυτή κράτησε για πολύ καιρό παρόλο την αλλαγή του Κ.Κ.Ε. το 1934 επάνω στα εθνικά θέματα. Στις 23 Μαρτίου 1935 ο “Νέος Ριζοσπάστης” σε κύριο άρθρο “Σαμποτάρετε τις εθνικιστικές γιορτές” γράφει : “Η κεφαλαιοκρατία προπαρασκευάζεται πυρετωδικά για την εθνική γιορτή της 25ης του Μάρτη. Εθνικά μνημόσυνα, παράτες, δοξολογίες με σκοπό να παρασύρει και να φανατίσει τις μάζες με τα εθνικιστικά ιδεώδη. Οι εργαζόμενες μάζες πρέπει να σαμποτάρουν τις εθνικιστικές γιορτές”.
Δεύτερη θέση (Δογματική). Η θέση αυτή είναι συγγενική και χρονικά παράλληλη με τη πρώτη. Εχει ως βάση το μαρξιστικό δόγμα που “προσπαθεί” να ερμηνεύσει όλα τα κοινωνικά φαινόμενα με το θαυματουργό κλειδί της “πάλης των τάξεων”. Με αυτό οι κομμουνιστές επιχειρούν να αξιολογήσουν το 1821,όπου κατά την άποψή τους το έθνος είναι ασήμαντος παράγοντας του ιστορικού γίγνεσθαι. Έχοντας ως βασική κινητήρια δύναμη την “τάξη” της ανάγουν μεταφυσικό νόημα. Έθνος ,άτομα, εκκλησία, κρυφά σκολειά, κλεφτουριά κτλ. χάνονται δια μαγείας και στο προσκήνιο της ιστορίας μένουν μόνο οι λυσσωδώς αντιμαχόμενες μεταξύ τους τάξεις. Μια από αυτές η “αστική” έκανε τις επαναστάσεις του 17 και 18 αιώνος, οπότε αυτή η τάξη έπρεπε να είχε κάνει και την Ελληνική επανάσταση του 1821 και όχι το Έθνος. Και ο λόγος που έκανε την επανάσταση ήταν για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα, δηλαδή να φτιάξει ένα δικό της κράτος (όπως μας λένε και σήμερα περί γεννήσεως ενός κράτους) για να εκμεταλλεύεται ανενόχλητη τον Ελληνικό λαό. Οι αστοί λοιπόν οργάνωσαν και προσέλκυσαν αγρότες ,ναύτες και εργαζομένους που δεν απόλαυσαν τίποτα μετά την νίκη τους. Αυτό  είναι το δογματικό “σχήμα” με το οποίο ο  Γ. Κορδάτος ερμήνευσε την Εθνεγερσία του 1821.(Κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, έτος 1924).
Τρίτη θέση (ωφελιμιστική). Ο κομμουνισμός έχει  γίνει πλέον καθεστώς στη Ρωσία  και χάνει την πρώτη ιδεολογική ορμή και πως και τη δεύτερη θέση στο δόγμα και το (όφελος) κάθε θέσεως. Σημασία έχει πλέον αν υπηρετεί τις επιδιώξεις του κινήματος, τη κομματική γραμμή και όχι αν μια άποψη εκφράζει σωστά το μαρξισμό. Η θέση του Κορδάτου είναι η μόνη “γνησίως” μαρξιστική αλλά δεν ήταν πλέον ωφέλιμη μιας και “παραχωρούσε” το έπος του 1821 στους “αστούς” και έφερνε το κόμμα σε αντίθεση προς την εθνική παράδοση και το απομόνωσε από το λαϊκό αίσθημα. Άλλως τε και επιστημονικά η θέση του Κορδάτου δεν στεκόταν καλά, το 1821 ως έργο της αστικής τάξης δεν υφίστατο διότι δεν υπήρχε καν αστική τάξη διαμορφωμένη με τη κυριολεκτική και  μαρξιστική έννοια του όρου, αλλά και ώς αποτέλεσμα δε γέννησε αστιδημοκρατικό κράτος αλλά μία απόλυτη μοναρχία. Έτσι αρχίζει το 1933 η αποκήρυξη της δογματικής θέσης και εξαπολύεται γενική επίθεση κατά του Κορδάτου. Ο Ζέβγος πρώτος στην “Κομμουνιστική Επιθεώρησι” αρχίζει την επίθεση με μια σειρά άρθρων με το πρώτο να έχει τίτλο “Ο μαρξιστής Κορδάτος ιστορικός της μπουρζουαζίας” και το τελευταίο “Ο Κορδάτος αντιπροσωπευτικός τύπος αναθεωρητή του μαρξισμού-λενινισμού”. Ταυτοχρόνως ο Ζέβγος άρχισε να διαμορφώνει τη …νέα κομμουνιστική θέση έναντι του 1821 στο βιβλίο του “Σύντομη μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας” (1944).Σύμφωνα με αυτή την επανάσταση δεν την έκαναν οι αστοί αλλά ο λαός και προ πάντων οι αγρότες. Βέβαια για να διατηρηθεί  ο “ταξισμός” και να μην πνιγούν οι τάξεις μέσα στο έθνος ο Ζέβγος υποστηρίζει ότι η επανάσταση είχε χαρακτήρα αστικό γιατί αστικές ήταν οι επιδιώξεις της, αλλά οι τσιφλικάδες δεν τη θέλησαν και αντέδρασαν σε αυτήν. Έτσι λοιπόν έχουμε μια  αστική επανάσταση που την κάνουν οι αγρότες… (που κατά το μαρξισμό δεν είναι επαναστατική τάξη)παρά τη θέληση των αστών…. παράνοια. Οι αστοί δεν θέλησαν την επανάσταση διότι δεν ήταν κανονικοί αστοί της Δυτικής Ευρώπης και την ιδιόμορφη αυτή αστική τάξη την αποτελούσαν, κατά το Ζέβγο,”ο χειροτέχνης, ο πραματευτής, ο καραβοκύρης, ο έμπορος, ο γραμματικός, ο διανοούμενος”.Έτσι λοιπόν για τις ανάγκες της περιστάσεως οι χειροτέχνες και γραμματικοί μετατρέπονται σε τρομερούς μπουρζουάδες και αφού η ιστορία δείχνει πως δεν έπαιξαν το ρόλο που άρμοζε σε μπουρζουάδες ανακηρύσσονται προδότες της τάξεως και της επαναστάσεώς τους. Όπως ήταν φυσικό όλες αυτές οι αντιθέσεις της “νέας” θέσης μπέρδεψαν τόσο πολύ τους οπαδούς που ο Π. Ρούσσος αναγκάσθηκε να γράψει “Ίσως οι νέοι αστοί της Ελλάδος  (το 1821)να μην είχαν συνείδηση της τάξεως τους και να μην είχαν βασικά διαμορφωθεί σε τάξη.. Ο εθνικός ζυγός αβάσταχτος κάνει να ζωντανεύει πάνω από όλα η λαχτάρα της αποτίναξής του και της εθνικής απελευθέρωσης…” (Κομμουνιστική Επιθεώρηση” Μάιος 1946). Και ο ίδιος ο Ζέβγος αφήνει να του ξεφύγει η φράση: “Όλες οι τάξεις παίρνουν μέρος στον αγώνα που γίνεται ..πανεθνικός”. Προς στιγμή η κομμουνιστική σκέψη εφάπτεται με τη πραγματικότητα, το ότι δηλαδή το έθνος είναι πάνω από τις τάξεις, φυσικά μετά από λίγο η επαφή με τη πραγματικότητα χάνεται και οι αντιφάσεις συνεχίζονται. Οι αντιφάσεις ήταν μοιραίες  διότι ο Ζέβγος κατά τη δημιουργία της θέσεως δε ξεκίνησε από ιστορικά γεγονότα αλλά από τη κομματική γραμμή. Εργάσθηκε κινημένος από την ανάγκη να εφοδιάσει τους συντρόφους του με ένα οξύ όπλο πάλης” (Τ. Βουρνάς, Κομμουνιστική Επιθεώρηση Μαίου1947).
Τέταρτη Θέση  (Σοβιετική ἠ Σοβιετιστική). Ο Κομμουνισμός έχει μετατραπεί σε όργανο του Ρωσικού ιμπεριαλισμού και όλα τα κομμουνιστικά κόμματα οφείλουν να την υπηρετούν. Για αυτό το λόγο η θέση του Ζέβγου έπρεπε να προσαρμοσθεί στις ανάγκες του σοβιετικού ιμπεριαλισμού. Αυτό δεν το είχε στα υπόψη του όταν κατασκεύαζε την άποψή του, και στο βιβλίο του διαπίστωνε ότι η καθυστέρηση στην ανάπτυξη της νεοελληνικής κοινωνίας οφείλετε από την μή απελευθέρωση όλων των Ελληνικών εδαφών.( Πράγμα που δικαίωνε έμμεσα τις διεκδικήσεις στη Β. Ήπειρο και αντέκρουε τις σοβιετικές βλέψεις για έξοδο στη Μεσόγειο μέσω των εδαφών της Β. Ηπείρου…). Αυτό έπρεπε να κτυπηθεί. Έτσι λοιπόν στη 12 ολομέλεια το 1945 ο Ζαχαριάδης κατακρίνει το Ζέβγο ως “Μεγαλοιδεάτη” και το βιβλίο του βγαίνει σε β’ έκδοση το 1946 με τροποποιημένη τη σχετική διαπίστωση. Γενικά εξαπολύεται μεγάλη επίθεση κατά της Μεγάλης Ιδέας που η συντριβή της θεωρείται “προϋπόθεση της νίκης του λαού” (Β. Μπαρτζιώτας, Ιδεολογικά προβλήματα του Κ.Κ.Ε.1952). Επίσης ο Ζέβγος στη μελέτη του κατέκρινε το Τσαρισμό ως αντιδραστικό και μιλούσε γιατί “εξαπλωτικές τάσεις” του, ανέφερε για την αντίθεση της Ρωσίας προς την δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Όλα αυτά έπρεπε να ανατραπούν, οπότε από το 1946 ξεκινά επιμόνως η θεωρία ότι η Ρωσία είναι η μοναδική προαιώνιος φίλη μας και η μόνη δύναμη που μας βοήθησε το 1821.Αρθρο του Ζαχαριάδη στην “Κομμουνιστική Επιθεώρηση” Ιανουάριος 1946 όπου εκθειάζεται η ομόδοξη Ρωσία, και ότι αυτή συνεχίζει τη “προοδευτική θρησκευτική  χριστιανική παράδοση του Βυζαντίου” που σε άλο σημείο του άρθρου το Βυζάντιο είναι αντιδραστικό διότι έθαψε την αρχαιολογική κληρονομιά. Ακολουθούν άρθρα του Ζέβγου με τίτλο “Οι Έλληνες και οι βόρειοι γείτονες” όπου υποστηρίζεται ο Φαλμεράυερ τον οποίον αρνούνται οι “ιστορικοί της ολιγαρχίας” όπως και η άποψη του  Χέρτσεμπεργκ ότι είμεθα ένα “γραικοσλαύικον έθνος μιγάδων”.Το 1947 ο Α. Δημητρίου με σειρά άρθρων για τον “προαιώνιο φίλο” μας ,τη Ρωσία, χαρακτηρίζει αναγκαία  και δικαιολογημένη την προσπάθειά της να βγει στη Μεσόγειο. Ο Μπαρτζιώτας τέλος χαρακτηρίζει τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 ως “αιματοκυλίσματα” που τα προκάλεσε η Ελληνική πλουτοκρατία…
Συμπέρασμα.  Έτσι στο τέλος διαμορφώθηκε μία θέση για το 1821 που ούτε σχέση είχε με την αντιπατριωτική κομμουνιστική ιδεολογία, ούτε με ταξικό, ούτε με μαρξιστικό δόγμα, υπηρετεί όμως τη κομματική γραμμή, γιατί εμφανίζει τη Ρωσία ως προαιώνιο φυσικό προστάτη και το 1821 ως έργο των “εργαζομένων μαζών” που απόγονοί τους είναι οι κομμουνιστές, (Άρα αυτοί είναι οι μοναδικοί άξιοι κληρονόμοι και συνεχιστές του 1821…) που με τη βοήθεια της Ρωσίας θα απελευθερώσουν την Ελλάδα. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να επιδιώκουν σκοπούς διαφορετικούς από την ολοκληρωτική απελευθέρωση του έθνους που ονειρεύονται οι ήρωες του 1821. Έτσι το 1922 “όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μ. Ασία μα και επιδιώξαμε” (Ριζοσπάστης 12 Ιουλίου 1935),το 1923 αποφασίζουν την απόσπαση της Μακεδονίας και της Θράκης από την Ελλάδα, το 1925 μαζί με το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας αποφασίζουν τον αγώνα για αυτονομία των Δωδεκανήσων και όχι για την ένωση τους με την Ελλάδα, (Ριζοσπάστης 22 Ιουλίου 1925),το 1934 καταγγέλλουν επισήμως την “εθνικιστική προπαγάνδα του ιμπεριαλιστικού αλυτρωτισμού για Β. Ήπειρο, Κύπρο, Δωδεκάνησα (απόφαση 2 ολομέλειας)Το 1949 αποφασίζουν την απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα, στη Κύπρο αποκαλύπτουν τη ταυτότητα του Διγενή και στιγματίζουν των αγώνα της ΕΟΚΑ και απέχουν από αυτό. Τέλος αντιτάσσονται στην “σωβινιστική αξίωση κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας” για την Β. Ήπειρο( απόφαση ολομέλειας 1956).

Μ. Χρήστος, Ην. Βασίλειο

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/h-fwnh-tou-laou-mhnumata-epistoles-deutera-28-martiou-2016#ixzz44BBuiDTn

Ολόκληρη η πανηγυρική εκδήλωση λήξης του 8ου συνεδρίου του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή – ΒΙΝΤΕΟ

Στην κατάμεστη από χιλιάδες Εθνικιστές αίθουσα κεντρικού ξενοδοχείου των Αθηνών πραγματοποιήθηκε το 8ο συνέδριο του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/8o-sunedrio-laikou-sundesmou-chrush-augh-theloume-thn-patrida-mas-pisw-kuri#ixzz44B8WaAdK

Αποθεώθηκε ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής! Εθνικός Ύμνος, Ύμνος Κινήματος – 2 ΒΙΝΤΕΟ

Ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Ν. Γ. Μιχαλολιάκος καταχειροκροτήθηκε από χιλιάδες Έλληνες Εθνικιστές κατά την είσοδό του στο 8ο συνέδριο του Κινήματος.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ 8ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΘΑ ΜΕΤΑΔΟΘΕΙ  ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 19:20 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΤ1

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/apothewthhke-o-archhgos-ths-chrushs-aughs-ethnikos-umnos-umnos-kinhmatos-bi#ixzz44B7F7Skh

Μήνυμα Νίκης από το 8ο συνέδριο της Χρυσής Αυγής: Θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω! Φωτορεπορτάζ

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ 8ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΘΑ ΜΕΤΑΔΟΘΕΙ  ΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 19:20 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΤ1

Μέσα σε πανηγυρικό κλίμα και με την συμμετοχή χιλιάδων Εθνικιστών από κάθε άκρη της Ελλάδας πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση λήξης του 8ου συνεδρίου της Χρυσής Αυγής με κεντρικό σύνθημα: “Θέλουμε την πατρίδα μας πίσω!”

Με τις ενθουσιώδεις εκδηλώσεις των παρευρισκομένων και με εθνικιστικό παλμό ο Συναγωνιστής Νίκος Κωνσταντίνου κήρυξε την έναρξη της εκδήλωσης, παρουσιάζοντας συνοπτικά τις αποφάσεις του 8ου συνεδρίου.

Εν συνεχεία προβλήθηκαν τα μηνύματα των Συναγωνιστών που τους έχει επιβληθεί από το καθεστώς η απαγόρευση συμμετοχής στις εκδηλώσεις του κόμματος, του Μιχάλη Αρβανίτη, Αντώνη Γρέγου και Ηλία Κασιδιάρη.

Προβλήθηκε χαιρετισμός του ευρωβουλευτή και αντιπροέδρου της Λέγκας του Βορρά, Λορέντζο Φοντάνα, ενώ παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Γερμανός ευρωβουλευτής Udo Voigt, ο υποψήφιος δήμαρχος Ρώμης, Simone Di Stefano, ο Daniel Carlsen από το Εθνικιστικό Κόμμα της Δανίας και ο Αλεξάντερ Μπόλε από το Βελγικό “Nation”.

Μια ιδιαίτερη στιγμή του συνεδρίου ήταν ο χαιρετισμός του Ρώσου εθνικιστή διδάκτορα του Διεθνούς Δικαίου, και συνηγόρου του Μιλόσεβιτς, Μιχαήλ Κουζνέτσοφ, ο οποίος υπό τα συνθήματα “Ελλάς – Ρωσία – Συμμαχία” εξέφρασε την στήριξή του στον Αγώνα της Χρυσής Αυγής.

Ο Συναγωνιστής Γιάννης Λαγός ανέλυσε τις ιδεολογικές θέσεις της Χρυσής Αυγής, ενώ στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Συναγωνιστής Αρτέμης Ματθαιόπουλος ο οποίος σκιαγράφησε περιληπτικά τις πολιτικές θέσεις του κόμματος.

Τελευταίος στο βήμα ανέβηκε καταχειροκροτούμενος ο Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος, ο οποίος αφού σημείωσε ότι οι πολιτικές διώξεις, οι σφαίρες και οι φυλακές δεν λύγισαν τους Έλληνες Εθνικιστές, βράβευσε τον Αλέξανδρο Γέροντα, τον ηρωικό Συναγωνιστή που δέχθηκε τις σφαίρες των παρακρατικών τρομοκρατών που δολοφόνησαν τον Γιώργο Φουντούλη και τον Μανώλη Καπελώνη, αλλά παρέμεινε όρθιος.

Ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής επισήμανε ότι για την Πατρίδα μας θα γράψουμε Θερμοπύλες, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Δεν ξέρω αν θα νικήσουμε, ξέρω ότι θα πολεμήσουμε με Τιμή μέχρι το τέλος”.

Τόνισε πως το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα ξεριζώνει τον παλαιοκομματισμό και εισάγει το όργανο του “Εθνικού Συμβουλίου”, το οποίο θα είναι κατ΄ ουσίαν το κοινοβούλιο της Ελεύθερης Ελλάδας. Από το βήμα του 8ου συνεδρίου προειδοποίησε πως όταν η Χρυσή Αυγή γίνει δυνατή, θα ξεβολέψει τους βολεμένους, επισημαίνοντας ότι το Κίνημα δεν άλλαξε στάση και θέση απέναντι στα εθνοκτόνα Μνημόνια, παραμένοντας πιστό στην γραμμή: Όχι στα Μνημόνια, Όχι στην υποταγή!

Πάγια θέση της Χρυσής Αυγής είναι η γεωπολιτική στροφή προς την εθνικιστική ορθόδοξη Ρωσία και ο Αγώνας για Λευτεριά στις σκλαβωμένες Πατρίδες, ο οποίος συνοψίζεται στην φράση: Του Χρόνου στην Κωνσταντινούπολη!

Ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή δεν κινδυνεύει από κανέναν πολιτικάντη του συστήματος, από την στιγμή που και σε αυτό το συνέδριο επιβεβαιώθηκε πως σε κάθε γωνιά της Πατρίδας μας υπάρχει η εθνικιστική σπίθα που θα φέρει την Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού!  Οι εργασίες του 8ου συνεδρίου ολοκληρώθηκαν με άπαντες να ψάλλουν σε στάση προσοχής τον Εθνικό Ύμνο και τον Ύμνο του Κινήματος.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/chiliades-ethnikistes-esteilan-mhnuma-nikhs-mesa-apo-to-8o-sunedrio-ths-chr#ixzz44B60cvop

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Σόλωνος απόλογος

solon

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”Ειρήνης Δημοπούλου στην στήλη “Εγέρθητι”.

Το ποίημα αυτό του Άγγελου Σικελιανού σηματοδότησε την απαρχή της γνωριμίας μου με τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής, Νικόλαο Μιχαλολιάκο, όταν το απαγγείλαμε μαζί, στο σαλόνι του σπιτιού του, συμπληρώνοντας φράσεις ο ένας του άλλου, είκοσι δύο χρόνια πριν. Καθώς το κόμμα των Ελλήνων Εθνικιστών πραγματοποιεί τις μέρες αυτές το 8ο συνέδριό του, το καταθέτω ως κτήμα όλων των αγωνιστών της Πατρίδας, και ως υπενθύμιση πως οι «ωραίοι τρελοί» είναι αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, και πολλές φορές τα καταφέρνουν.

«Γιγνώσκω, και μοι φρενός ένδοθεν
άλγεα κείται, πρεσβυτάτην εσορών
γαίαν Ιαονίας καινομένων»
(Ελεγεία Σόλωνος, εν Αριστ. Αθηναίων Πολιτεία.ν)

Ο Σόλων γέροντας, θυμάται τον καιρό όπου υποκρίθη τον τρελλό για να παρορμήση τους Αθηναίους ν’ ανακαταλάβουνε τη Σαλαμίνα, νοσταλγεί την ώρα αυτή, και μονάχος του λέει:

«Σα βγήκα, κισσοστέφανος,
στη μέση από το δρόμο,
τριγύρα μου, με τρόμο
ζυγώσαν τα παιδιά,

μα ως είδανε π’ ανάδευα
δίχως μιλιά το στόμα,
γιατί τα λόγια ακόμα
μου τάπνιγε η καρδιά,

Ξεθάρρεψαν απάντεχα
κι‘ όλα κρατώντας το ίσο,
με πήρανε από πίσω,
φωνάζοντα: “Ο τρελλός!”

Και με, που ο λόγος κέντριζεν
ετούτος, πιο παρ’ άλλος,
γιατί βαθειά μου ο σάλος
επλήθαινε, θολός.
με τέτοιο τσούρμο γύρα μου
στην Αγορά όταν πήγα
– λες μ’ άγγιξεν η μυίγα-
τραβώντας το σπαθί,
τα ίδια μου στήθη εχτύπησα
και πια δεν είταν ψέμμα,
από τις φλέβες το αίμα
επήδαε να χυθεί…
Κι’ ως είδα πια τριγύρα μου
τη μαζωμένη Αθήνα,
φωνάζω: “η Σαλαμίνα,
μ’ ακούτε, καρτερεί,
κι’ ομπρός να τη γλυτώσουμε
κι’ είνε δικιά μας πάλι,
μικρή παιδιά είν’ η πάλη
μα η νίκη είν’ ιερή!”
Κι’ ως κάποιοι τότ’ εμάντεψαν
τα λόγια τούτα γύρα,
σα ν’ άσπρωξαν μια θύρα,
εκράξαν όλοι “ομπρός”.
Και να, σε λίγο εβάδιζα
ανάμεσα στα πλήθη,
μ’ αιματωμένα στήθη,
προβόδαα, σα γαμπρός.
Κι’ η Σαλαμίνα επάρθηκε
κι’ ο μόχτος μου στεριώθη,
και μώγιναν οι πόθοι
πώβλεπε ο νους θολός,
μα πια, από τότε, μια φωνή
σαν των παιδιών εκείνη,
δεν άκουσα να κλείνει
το μένος μου “ο τρελλός”.
Γύρα, “ο τρελός” σαν έκραζαν,
κι’ ολοένα επροχωρούσα,
τι αληθινά μπορούσα
τρελλός και να γενώ,

απ’ της καρδιάς μου το άδυτο,
το μέγα αν θέλημά μου,
δεν άστραφτε μπροστά μου
ψηλά, ως τον ουρανό!
Μα πια, από τότε τα κοινά
φροντίζοντας ολοένα,
κατόπι από τη γέννα
την πρώτη της καρδιάς,
γνώση στη γνώση εμάζεψα,
και τώρα πια είμ’ απάνω
στο σύνορο το πλάνο,
της ύστερης βραδυάς…
Μα να, σ’ αυτό το σύνορο
που ο νους μου πια την τάξη
κλωτσάει, και θέλει πράξη
και τούτος να γενή,
κι’ ίσως να γίνει δύνονταν
και πάλι αυτό το τάμμα,
αν γύραθέ μου, ω θάμμα
ακούονταν μια φωνή,
σαν των παιδιώνε τη φωνήν
ολοένα να με σπρώχτει,
σα για μιαν άλλων όχτη
και για μια νέα ζωή,
αν μόνο, λέω, ακούγονταν
βαθειά κι’ ολόγυρά μου,
αδόκητα, ω χαρά μου,
της τρέλλας η άγια βοή!…
Κι’ α, χύσου πια απ’ τον Όλυμπο,
ή από τα Τάρταρα έλα,
ιερή μεγάλη τρέλλα,
και πάρε μου το νου,
και τη σοφία σπατάλα μου
για μιαν αθάνατη ώρα,
μιαν ώρα νικηφόρα,
σα νάταν αλλουνού!»