Οδηγός μας η φύση

Οδηγός μας η φύση

Η πιο ειλικρινής μορφή προσευχής είναι η επικοινωνία με την φύση. Δεν είναι λεκτική, μα αισθαντική. Ξεφεύγει από τα επίγεια και επιφανειακά ανθρωποκεντρικά συστήματα. Ήταν, είναι και θα είναι εκεί. Αιώνια. Αέναη. Οι άνθρωποι χάνονται, ο κόσμος αλλάζει, η τεχνολογία εξελίσσεται. Οι ιδέες, όμως, παραμένουν. Υπάρχουν μέσα σου είτε το γνωρίζεις, είτε όχι. Ζουν στο ασυνείδητο και πολλές φορές στο συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου σου. Είναι σαν μια συνεχή αναβλύζουσα ενέργεια που σε αγκαλιάζει σιωπηλά κάθε ημέρα και νύχτα, ένας ατέρμων βρόχος. Η δική μας προσευχή, είναι βαθειά κρυμμένη μέσα στην ψυχή μας, ζει στο σώμα μας, χορεύει στο ρυθμό της καρδιάς μας και δακρύζει στο άκουσμα του Εθνικού μας Ύμνου.

Η δική μας Ιδέα, είναι Αθάνατη. Η δική μας Προσευχή, είναι Ιερή. Όπως κάθε τι εθνικό, η Ιδέα μας υπάγεται στην φύση. Άλλωστε, η φύση, είναι το σπίτι της δημιουργίας, της αρμονίας, του ρομαντισμού και όλων των ευγενών αρετών. Αν όχι εκεί, που αλλού θα μπορούσε να ανήκει ο Εθνικισμός; «Μα πολλά δημιουργήματα της φύσης είναι υπό εξαφάνιση! Αν αυριο τελειώσει;» Πως μπορεί να τελειώσει κάτι που δεν έχει ούτε αρχή, μα ούτε τέλος; Όπως κάθε μέρα πέφτει το σκότος μέχρι να έρθει η Αυγή που θα πλημμυρίσει με φως και θα διώξει το σκοτάδι, έτσι κι η Ιδέα μας δεν τελειώνει ποτέ. Σκοτώνεται και ξαναγεννιέται. Όσα χρόνια κι αν χρειαστούν, θα γυρίσει, κι όταν γυρίσει θα είναι πιο δυνατή από πριν. Γι’αυτό δε λυγίζουμε, δεν προσκυνάμε, δεν παραιτούμαστε, δεν υποκύπτουμε και δεν υποχωρούμε σε τίποτα. Κοιμηθήκαμε στη σκιά, ζήσαμε στη νύχτα και περάσαμε μέσα από το ίδιο το έρεβος. Μα, μετά το έρεβος, ακολουθεί πάντα το ξημέρωμα που θα διαλύσει την καταχνιά της νύχτας. Ακολουθεί η Αυγή.

Άλλωστε: «Πρέπει να είσαι έτοιμος να καείς στην ίδια σου τη φλόγα: πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη; Μα, όταν ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου, ποιος θάνατος μπορεί να σε τρομάξει;»Φρειδερίκος Νίτσε

Αντεπίθεση

 

Εκατοντάδες Εθνικιστές στην προσυνεδριακή συνδιάσκεψη Πελοποννήσου – Πρώτες εικόνες

Εκατοντάδες Εθνικιστές στην προσυνεδριακή συνδιάσκεψη Πελοποννήσου - Πρώτες εικόνες

Εκατοντάδες Εθνικιστές, υποστηρικτές και φίλοι της Χρυσής Αυγής έχουν γεμίσει ασφυκτικά την αίθουσα εκδηλώσεων στα Ίσθμια Κορινθίας, όπου πραγματοποιείται η προγραμματισμένη προσυνεδριακή συνδιάσκεψη Πελοποννήσου.

Παρόντες στην εκδήλωση είναι δεκάδες στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Ακολουθούν φωτογραφίες:

Πλήρες ρεπορτάζ αύριο 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/sumbainei-twra-ekatontades-ethnikistes-sthn-prosunedriakh-sundiaskepsh-pelo#ixzz40sfFDDqX

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Περί ελευθερίας

Περί ελευθερίας

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Επί μια δεκαπενταετία έμεινα στα Γιάννενα. Έμαθα να ζω με τα βουνά και αγάπησα τα τοπία της Ηπείρου. Σύντροφοι και συνομιλητές στα καλά και τα άσχημα, σκεπασμένα πότε με παχιές καθησυχαστικές ομίχλες και σπανιότερα, με τα πιο φανταχτερά χρώματα που επιφυλάσσει η Φύση στα μάτια του ανθρώπου. Με διαπέρασε η υγρασία και η μουσική της, τόσο διαφορετική από την ιδιοσυγκρασία μου. Εκεί εκπαιδεύτηκα σε πολλά αναγκαία της ενήλικης ζωής, εκεί πήγαν σχολείο τα τρία μου παιδιά. Η Επέτειος της Απελευθερώσεως της πόλεως, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, είναι συνδεδεμένη στην μνήμη μου με σχολικές γιορτές, οι οποίες, προς αμηχανία, κάποτε και δυσαρέσκεια κάποιων παρισταμένων, έκαναν να φουρτουνιάζει στα μάτια μου, ο καημός της σημερινής υποτέλειας.

Στον νου μου έρχονταν οι εικόνες των νεαρών ανδρών και γυναικών, στρατιωτών και νοσοκόμων που άφησαν τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για την μακρινή γη του Εθνικού Οράματος. Μια δεκαετία αργότερα, ο δικός μου προπαππούς θα έφευγε για την Μικρά Ασία, απ’ όπου θα γύριζε μόνο για να πεθάνει στον πατρογονικό του Μωριά κι αργότερα ο παππούς μου, εικοσάχρονος έφιππος, για την σκλάβα γη της Βορείου Ηπείρου, την οποία αναπολούσε ως τα βαθιά του γηρατειά. Έβλεπα τα παιδιά, τα δικά μου και τα άλλα ελληνόπουλα, σαν αγγέλους με λευκά πουκάμισα και καστανόξανθα μαλλιά, να τραγουδούν την δόξα και τον πόνο τους. «Δεν με φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μον’ με φοβίζει η παγωνιά, του Μπιζανιού τα χιόνια».

Αργότερα, τα καμάρωνα στις παρελάσεις, ντυμένα με τις εθνικές ενδυμασίες του τόπου του πατέρα τους, ντυμένα όπως θα’πρπε να ντύνονται όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον μια μέρα κάθε χρόνο, για να νιώθουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού είναι ο προορισμός τους. Πολλοί προσπάθησαν να καταργήσουν τις παρελάσεις, πότε στο όνομα της ειρήνης, πότε για λόγους δήθεν οικονομίας.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, λίγες μέρες πριν την Επέτειο της Απελευθερώσεως ενός τόπου που όλοι θεωρούμε αναπόσπαστο τμήμα της Πατρίδας μας, ευγνωμονώ όσους καθιέρωσαν αυτές τις γιορτές. Κουραστικές, γραφικές, κενές νοήματος, όταν όλα όσα θύμιζαν θεωρούνταν δεδομένα, κατάφεραν να καλλιεργήσουν πάνω από όλα, -φρόνημα, καλαισθησία, τέχνη-, το έθος της τιμής στους Ήρωες του Έθνους μας. Στις φωτογραφίες της εποχής, έφιπποι Έλληνες μπαίνουν στην πόλη από τον δρόμο του σπιτιού μου, πριν ανοίξουν οι μεγάλες εθνικές οδοί και λεωφόροι, όταν οι δρόμοι ήσαν χωμάτινοι και οι άρρωστοι πήγαιναν να θεραπευτούν στα μοναστήρια. Όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανάγκη να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου για να βρουν τον εαυτό τους, ή για να γνωρίσουν τον κόσμο. Γιατί ο κόσμος όλος βρισκόταν κλεισμένος στον κάθε κόκκο χώματος της γης τους.

Πριν λίγες μέρες, δυο εθνικιστές βουλευτές, οι κ.κ. Κασιδιάρης και Παππάς, ξεσήκωσαν σάλο όταν τόλμησαν σε μια επιτροπή της εκκλησιάς των πολιτικών κομμάτων να απευθυνθούν στην ηγεσία της χώρας και του στρατεύματος και να τους αποκαλέσουν τους μεν «προδότες», τους δε υπηρέτες των εισβολέων της Πατρίδας μας. Μπορεί ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία των δειλών και των συμβιβασμένων να διαφωνούν με τον τρόπο ή την ένταση. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτοί που ως προτεραιότητα έχουν το συμφέρον του κατακτητή της χώρας μας, αυτοί που έχουν συστηματικά και από πρόθεση νεκρώσει κάθε υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα και τώρα δίνουν την χαριστική βολή στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας, τους πατεράδες και τις μανάδες του λαού μας, αυτοί που στέλνουν στον θάνατο και στην συνέχεια περιφρονούν τους νεκρούς Ήρωές μας και δίνουν το Αιγαίο στους Τούρκους, τους Γερμανούς, το ΝΑΤΟ, ναι, είναι προδότες.

Στερήσεις και θυσίες, αγώνες, μάχες και θάνατοι ακόμα, έχουν νόημα και φέρνουν καρπό όταν η φλόγα της καρδιάς κινεί την μηχανή του μυαλού. Όταν όσα κάνεις γίνονται για την χώρα σου και όχι για τους ξένους. Στις πολύνεκρες μάχες στο άπαρτο οχυρό του Μπιζανίου πολέμησαν Έλληνες από ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να ζητήσουν καμιά διαβεβαίωση για το αποτέλεσμα, εκτός από την εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους και την πεποίθηση που είχαν σπείρει και αναθρέψει στις καρδιές τους οι γονείς τους, πως όλα έχουν νόημα και αξία όταν τα κυβερνά η ανιδιοτελής αγάπη της Πατρίδας:

«Ένα πουλάκι ν’ έβγαινε πομέσ’ απ’ το Μπιζάνι,
είχε θολά τα μάτια του και μαύρα τα φτερά του,
κι η Ρούμελη το ρώτησε κι η Ρούμελη του λέγει:
-Για πες μας, πες μας βρε πουλί, κανά καλό χαμπέρι.
-Τι να σου πω, βρε Ρούμελη, τι να σου μολογήσω;
Τα ευζωνάκια πολεμούν στο ξακουστό Μπιζάνι.

Κι επειδή το Μπιζάνι ήταν άπαρτο, ένας έξοχος παράτολμος αξιωματικός ονόματι Βελησσαρίου, το εκτίμησε όπως έπρεπε, και αντί να επιμείνει παθητικά, το παρέκαμψε, μαζί με τους φουστανελάδες του, για να φθάσει στον σκοπό, στην απελευθέρωση που την πήγε στο πιάτο στον Διάδοχο Κωνσταντίνο στο χάνι του Εμίν Αγά. Κι εκεί, μπροστά στον βασιλιά-στρατηλάτη, έγειρε ο Τούρκος το σπαθί του και του παρέδωσε την πόλη. Ναι, θέλω κι εγώ να δω τον Τούρκο να σκύβει εμπρός στον Έλληνα και να του παραδίνει το σπαθί του. Θέλω να δω την Πατρίδα μου δυνατή και τον λαό μου όρθιο. Και είμαι σίγουρη πως αυτό θέλουν και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, ακόμα κι αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν ή το πιο πιθανό φοβούνται να το παραδεχθούν.

Κλείνοντας την επετειακή αναφορά, θα χρησιμοποιήσω ως γέφυρα με το παρόν ένα ποίημα του Γεωργίου Χατζή -«Πελλερέν», γιατί εκφράζει με τρόπο ιδανικό την απάντηση στην σημερινή αδήριτη ανάγκη για λύση και λύτρωση της Πατρίδας και του Λαού μας. Μέσα από τις υγρές πέτρινες φυλακές του Κάστρου, όπου εκρατείτο καταδικασμένος σε θάνατο για την εθνική του δράση, ακούγοντας το κανονίδι από την τελευταία επίθεση του ελληνικού στρατού στο Μπιζάνι, ο εκδότης της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΟΣ, γράφει στις 20/2/1913, παραμονή της απελευθέρωσης, ετούτο το ποίημα.

Τέτοιο γλυκό τραγούδημα από καμμιά φλογέρα
ποτές έτσι δεν γλύκανε ανθρώπων την καρδιά,
όπως απόψε η τρομερή, που σχίζει τον αέρα
ολόγυρα στα Γιάννενα η αγριοκανονιά!

Ποτές κανένα φέξιμο γλυκό μεσ’ στο σκοτάδι
Της φυλακής δεν έριξε στο σκλάβο έτσι λαό
Όπως ετούτη η τρομερή φωτιά, που απόψε βράδυ
φλογεί όλα τα Γιάννενα με φώτο φοβερό!

Γλυκό κανόνι να ’ξερες πόσο γλυκειά η λαλιά σου!
-Κάψε! Μια σύγκαρδη φωνή όλη η πόλη υψώνει.
-Κι αν είν’ αντάμα κι ουρανός και χώμα να σμιχτούν!
Τζαμί μαζί κι η εκκλησιά ας γκρεμιστούν κανόνι,
Τα Γιάννενά μας ’λεύθερα μονάχα απόψε ας βγούν!”

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/peri-eleutherias#ixzz40sdNOkMD

Μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων σε Χομς και Δαμασκό: Οι τζιχαντιστές έσπειραν τον θάνατο στις ελεύθερες πόλεις της Συρίας

 

Μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων σε Χομς και Δαμασκό: Οι τζιχαντιστές έσπειραν τον θάνατο στις ελεύθερες πόλεις της Συρίας

Σύμφωνα με το φιλοαντιπολιτευόμενο SOHR τουλάχιστον 46 άτομα σκοτώθηκαν από διπλή τρομοκρατική επίθεση στη Χομς και άλλοι 32 από εκρήξεις στην Δαμασκό.

Η τηλεόραση Al Ikhbariya αναφέρει ότι οι εκρήξεις σημειώθηκαν στη συνοικία al-Zahra που κατ΄ εξακολούθηση έχει χτυπηθεί από ανάλογες επιθέσεις, δείχνοντας εικόνες ερειπίων, τραυματίες και αυτοκίνητα να φλέγονται. “Δύο εκρήξεις σημειώθηκαν στην al-Zahra, στο κέντρο της Χομς. Η μια από τις βόμβες ενεργοποιήθηκε από καμικάζι. Υπάρχουν νεκροί και τραυματίες που ανήκουν στον άμαχο πληθυσμό”, δήλωσε πηγή προερχόμενη από την τοπική αστυνομία. Η πόλη της Χομς ελέγχεται από το συριακό στρατό.

Το συριακό Sham Fm μεταφέρει ότι υπάρχουν μέχρι στιγμής καταμετρημένοι 42 νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Οι επιθέσεις σημειώθηκαν σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες με αυτοκίνητα. Το δεύτερο όχημα ανατινάχθηκε σε μια απόσταση 20 μέτρων από το πρώτο. Κατά πάσα πιθανότητα καμικάζι οδηγούσαν τα οχήματα.

Νωρίτερα ο  κυβερνήτης της Homs,Talal Barazi, δήλωσε στο SANA ότι οι τρομοκράτες ανατίναξαν 2 οχήματα παγιδευμένα με μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών κοντά στην είσοδο της συνοικίας al-Arman. “Η διπλή επίθεση προξένησε το θάνατο 32 μαρτύρων και 39 άτομα τραυματίστηκαν εκ των οποίων κάποια είναι σε κρίσιμη κατάσταση”, ανέφερε. Ο ανταποκριτής του SANA σημείωσε ότι η επίθεση προκάλεσε σοβαρές υλικές ζημιές σε σπίτια και δεκάδες λεωφορεία και οχήματα δημόσια και ιδιωτικά που ήταν σταθμευμένα, ο πρωθυπουργός της χώρας Dr Waël Halaqi, και το υπουργικό συμβούλιο καταδίκασαν την επίθεση.

Μετά την πολύνεκρη διπλή τρομοκρατική επίθεση στη συνοικία Zahra στη Χομς όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 46 άτομα και τραυματίστηκαν δεκάδες άλλοι. Νέα τρομοκρατική επίθεση συγκλόνισε αυτή τη φορά την συριακή πρωτεύουσα τη Δαμασκό. Από έκρηξη που σημειώθηκε σκοτώθηκαν 22 άτομα και τραυματίστηκαν δεκάδες αναφέρουν οι πρώτες δημοσιογραφικές πληροφορίες. Η έκρηξη σημειώθηκε από παγιδευμένο αυτοκίνητο που οδηγούσε καμικάζι αυτοκτονίας και πραγματοποιήθηκε στη συνοικία Zainab της Δαμασκού.

“Επειδή ηττώνται σε όλα τα μέτωπα οι τρομοκράτες επιχειρούν να πάρουν μια άνανδρη ρεβάνς σκοτώνοντας δεκάδες πολίτες” αυτή είναι η εκτίμηση σύριων υψηλών αξιωματούχων.

Ανταποκριτής του Sham Fm αναφέρει ότι σημειώθηκαν 4 εκρήξεις στην περιοχή  Zainab στη νότια Δαμασκό. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες μεταδίδει ότι οι εκρήξεις ήταν το αποτέλεσμα επίθεσης με παγιδευμένο όχημα και επίθεση αυτοκτονίας. Δεκάδες ασθενοφόρα κατευθύνονται στο σημείο της επίθεσης. Αναφέρονται και σημαντικές υλικές ζημιές.

Άλλη έγκυρη πολεμική ανταποκρίτρια μιλάει για 4 επιθέσεις τρομοκρατικές στην περιοχή. Τελευταίες δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών υπερβαίνει τους 30. Η  Cumhuriyet κάνει λόγο για τουλάχιστον 34 νεκρούς.

Με πληροφορίες από το dimpenews.com

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/mparaz-tromokratikwn-epithesewn-se-choms-kai-damasko-oi-tzichantistes-espei#ixzz40sYBkirm