Τρέμουν την λαϊκή οργή: Έκτακτη σύσκεψη συγκάλεσε η Δούρου για το «προσφυγικό» αποκλείοντας την «Ελληνική Αυγή»

Τρέμουν την λαϊκή οργή: Έκτακτη σύσκεψη συγκάλεσε η Δούρου για το «προσφυγικό» αποκλείοντας την «Ελληνική Αυγή»

Σήμερα Δευτέρα 29/2 η Περιφερειάρχης Αττικής κα Δούρου συγκάλεσε εκτάκτως και στα μουλωχτά σύσκεψη της περιφέρειας Αττικής με τους επικεφαλής όλων των παρατάξεων (πλην της Ελληνικής Αυγής) με αντικείμενο τις ραγδαίες εξελίξεις στο «προσφυγικό» ζήτημα, αλλά και για την αρωγή της Περιφέρειας στις εθνοκτόνες αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , οι οποίες έχουν και την ανοχή των υπολοίπων κομμάτων «του συνταγματικού τόξου» πλην της Χρυσής Αυγής.

Όλως τυχαίως σε αυτή την συνάντηση δεν εκλήθη ο επικεφαλής της «Ελληνικής Αυγής για την Αττική» Παναγιώταρος Ηλίας, ο οποίος εκπροσωπεί την Χρυσή Αυγή, ενώ το αρμόδιο γραφείο της περιφερειάρχη από το οποίο ζητήσαμε εξηγήσεις δήλωσε αναρμόδιο να μας απαντήσει!!! (σφύριζαν κλέφτικα…). Είναι τόσος δε ο πανικός τους για την παράταξη μας όπου ενημέρωση δεν υπήρχε ούτε προς τους υπαλλήλους που εργάζονται στο κεντρικό κτήριο της περιφέρειας όπου έγινε και η εν λόγω συνάντηση.

Είναι προφανές πως συνεχίζεται η αήθης τακτική της περιφερειακής αρχής να αγνοεί συστηματικά την παράταξη μας με προκλητικό τρόπο ενάντια σε κάθε αρχή αντικειμενικότητας, ισονομίας και δημοκρατίας (που τόσο πολύ την επικαλούνται).

Καλό είναι να θυμούνται οι εμπνευστές τέτοιων Σταλινικών μεθοδεύσεων πως με αυτό τον απαράδεκτο τρόπο ουσιαστικά αγνοούν τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες οι οποίοι μας τίμησαν με την ψήφο τους και μας κατέστησαν τέταρτη πολιτική δύναμη ανάμεσα σε 10 συνδυασμούς που εξελέγησαν στο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής, καθώς και πολλών άλλων που δεν εξελέγησαν.

Το μεγαλύτερο ατόπημα της κα. Δούρου δεν είναι οι διαλυτικές ως προς την συνοχή του Έθνους και του κράτους αποφάσεις της αλλά το ότι λειτουργούν με αντιδημοκρατικό Σταλινικό τρόπο και με μεθοδολογία κρυφής ατζέντας και αποκλείουν ένα νόμιμα εκλεγμένο συνδυασμό (όποιος κι αν είναι αυτός).

Καταγγέλουμε την παράταξη της πλειοψηφίας, καθώς και τις υπόλοιπες παρατάξεις του αυτοαποκαλούμενου «συνταγματικού τόξου» για παραβίαση των αυτονόητων θεσμικών κανόνων και προσπαθειών απαξίωσης του συνδυασμού μας και δηλώνουμε για πολλοστή φορά πως θα συνεχίσουμε, παρά τον πόλεμο και την απομόνωση, τον νόμιμο πολιτικό αγώνα μας συνεπείς και με σεβασμό στους συμπολίτες μας που μας εμπιστεύθηκαν.

Ας σταματήσουν κάποια στιγμή τα υποκριτικά κηρύγματα ήθους και δημοκρατίας από την «πρώτη φορά αριστερά» διότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να εξευτελίζονται τελικά οι ίδιοι και οι θλιβεροί συνοδοιπόροι τους από τις απανωτές κυβιστήσεις μεταξύ λόγων και έργων τους.

Καταγγέλουμε την κα. Δούρου και την παράταξη της ότι σε συνδυασμό με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υλοποιούν την κρυφή ατζέντας τους η οποία έχει σαν στόχο τον εθνολογικό και θρησκευτικό διαμελισμό της Ελληνορθόδοξης Πατρίδος μας και την ταχύτερη Ισλαμοποίηση της κόντρα στους νόμους και το Σύνταγμα των Ελλήνων.

Η Ελληνική Αυγή για την Περιφέρεια Αττικής, οι παρατάξεις της Ελληνικής Αυγής σε Περιφέρειες και Δήμους, καθώς και ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι οι μόνοι θεματοφύλακες, το τελευταίο ανάχωμα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι!

«Ελληνική Αυγή για την Αττική»
Ηλίας Παναγιώταρος

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/tremoun-thn-laikh-orgh-ektakth-suskepsh-sugkalese-h-dourou-gia-to-prosfugik#ixzz41YewSsbZ

Κι άλλος “πολιτισμός” : Μόσχα: Γυναίκα φώναζε «Αλλάχου Άκμπαρ» και κρατώντας το κομμένο κεφάλι παιδιού, απειλούσε να ανατιναχθεί!

ImageHandler
Σύμφωνα με ρωσικά ΜΜΕ, το πρωί αστυνομικοί στη Μόσχα εντόπισαν το ακέφαλο σώμα ενός παιδιού, ενώ προσπαθούσαν να σβήσουν μια φωτιά που είχε ξεσπάσει σε ένα διαμέρισμα στην πόλη

Συναγερμός σήμανε πριν από λίγη ώρα στο κέντρο της Μόσχας καθώς μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα απείλούσε να ανατιναχθεί έξω από έναν σταθμό του μετρό.

Η γυναίκα φώναζε «Αλλάχου Άκμπαρ», ωστόσο, το πιο σοκαριστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι κρατούσε το κομμένο κεφάλι ενός μικρού παιδιού!

Σύμφωνα με ρωσικά ΜΜΕ, το πρωί αστυνομικοί στη Μόσχα εντόπισαν το ακέφαλο σώμα ενός παιδιού, ενώ προσπαθούσαν να σβήσουν μια φωτιά που είχε ξεσπάσει σε ένα διαμέρισμα στην πόλη.

Όπως όλα δείχνουν οι δύο υποθέσεις συνδέονται, ενώ το θύμα φέρεται να είναι ένα κοριτσάκι τριών ή τεσσάρων ετών.

Αστυνομικές πηγές αναφέρουν πως η γυναίκα πρέπει να σκότωσε το παιδί και μετά τον φόνο να πήγε κατευθείαν σε έναν σταθμό του μετρό, εκεί όπου την σταμάτησε τυχαία για έλεγχο ένας αστυνομικός. Τότε, εκείνη έβγαλε από την τσάντα της το κεφάλι του παιδιού και άρχισε να φωνάζει ότι το δολοφόνησε!

Η γυναίκα φώναζε επίσης «Αλλάχου Άκμπαρ» και απειλούσε να ανατιναχθεί, ωστόσο, τελικά αστυνομικοί κατάφεραν να την συλλάβουν και αυτή την ώρα κρατείται σε αστυνομικό τμήμα της Μόσχας.

Οι τελευταίες πληροφορίες, που μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti -επικαλούμενο αστυνομική πηγή- λένε πως η γυναίκα που κρατείται είναι η νταντά του άτυχου παιδιού.

πηγή

 

Δρίτσας: Θα γεμίσουμε όλη την Ελλάδα με hot spot και λαθρομετανάστες!

Δρίτσας: Θα γεμίσουμε όλη την Ελλάδα με hot spot και λαθρομετανάστες!

Την εμμονή των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου» την έχθρα εναντίον των Ελλήνων εξέφρασε ο σύντροφος της κυρά Τασίας, Δρίτσας, σε σχετικές δηλώσεις του. Όπως αποκάλυψε ο αποκαλούμενος και Δριτσώφ, το σχέδιο της κυβέρνησης για το «προσφυγικό» περιλαμβάνει ένα hot spot σε κάθε γειτονιά, πλην Εκάλης βεβαίως.

Συγκεκριμένα, όπως είπε: «Εφόσον δεν υπάρξει ευρωπαϊκή λύση ο καλύτερος τρόπος για να αντεπεξέλθουμε,  χωρίς να σταματάμε τις προσπάθειες σε διπλωματικό επίπεδο, είναι η ισοκατανομή των βαρών σε όλη τη χώρα. Δεν αποκλείεται να οργανώσουμε σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες της Βόρειας Ελλάδας ένα μέρος της διαχείρισης να το αναλάβουν και άλλες περιοχές εκτός του Πειραιά»

Κοινώς, θα γεμίσουν όλη την Ελλάδα με λαθρομετανάστες και hot spot, απαιτώντας από τους Έλληνες, των οποίων η ζωή υποβαθμίζεται, να το βουλώσουν και να αποδεχτούν την ζοφερή αυτή προοπτική για την ζωή τους. Γιατί, αλήθεια, δεν κάνουν οι «δημοκράτες» ένα δημοψήφισμα για το ζήτημα, να αποφανθεί ο Λαός, αφού οι ίδιοι είναι ανίκανοι;

Επιπλέον αυτού, αξίζει να τονισθεί ότι η προοπτική φύλαξης των συνόρων δεν περνάει καν από το μυαλό των συριζαίων!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/dritsas-tha-gemisoume-olh-thn-ellada-me-hot-spot-kai-lathrometanastes#ixzz41XoU8OK5

Αυτή την Ελλάδα θέλετε;

Musulmanespunies

Μουσουλμάνες που τιμωρήθηκαν γιατί θέλησαν να ζήσουν ελεύθερες, πρώην ανήλικες “σύζυγοι” για τους ομοεθνείς τους και τώρα πλέον για τα κρεβάτια των παρακμιακών ευρωπαίων.

Το Μάιο του 2012, ένα βίντεο έκανε την εμφάνισή του από ένα χωριό στο βόρειο Πακιστάν. Στο βίντεο φαινόντουσαν τέσσερις νέες γυναίκες να χτυπάνε παλαμάκια, ενώ δύο άντρες χόρευαν στον ρυθμό της μουσικής. Οι γέροντες του χωριού θεώρησαν αυτή τη συγκέντρωση προσβλητική, που πήγαινε κόντρα στους «κανόνες» που διαχωρίζουν τους άντρες από τις γυναίκες στις συγκεντρώσεις και ζήτησαν τον θάνατο όσων ήταν στο βίντεο, αλλά και των οικογενειών τους.

Οι γυναίκες και μία από τις αδερφές τους, μόλις 12 ετών, φυλακίστηκαν για ένα μήνα και βασανίστηκαν, προτού εκτελεστούν. Οι άντρες κατάφεραν να ξεφύγουν και να κρυφτούν, αλλά τρία από τα αδέρφια τους δολοφονήθηκαν.

Αυτόν τον πολιτισμό φέρνουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και των συνιστωσών, η συνένοχη Δεξιά, οι “φιλάνθρωποι με το αζημίωτο” των ΜΚΟ και οι ανόητοι Ελληνες που επιμένουν να στηρίζουν την εισβολή αντί να απαιτούν την φύλαξη των συνόρων μας όπως κάνουν όλες οι γειτονικές μας χώρες και οι χώρες της Ευρώπης.

 

EΓΕΡΘΗΤΙ: Το μεταναστευτικό είναι κίνδυνος για την Δημοκρατία

Το μεταναστευτικό είναι κίνδυνος για την Δημοκρατία

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας “Εμπρός”, Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη “Εγέρθητι”

Εκατομμύρια «παρατύπων μεταναστών», «προσφύγων» ή «τουριστών» όπως τους προσμετρά ο κυβερνητικός στρουθοκαμηλισμός, εισβάλλουν στην Ευρώπη. Ανήλικα παιδιά χρησιμοποιούνται ως μέσον αποδοχής και ασπίδα προστασίας τους. Χιλιάδες άλλα θα γεννηθούν επί ευρωπαϊκού εδάφους, θα χρισθούν ισότιμοι ευρωπαίοι πολίτες, με αστικά και πολιτικά δικαιώματα, και θα διαδώσουν τα ήθη των γονιών τους στις ευρωπαϊκές πόλεις και τα χωριά. Εξ αυτών, χιλιάδες θα γίνουν κρέας στα κρεβάτια των παιδόφιλων συντοπιτών τους, όπως συμβαίνει άλλωστε στις κουλτούρες από τις οποίες προέρχονται, αλλά και παρακμιακών Ευρωπαίων που θα τα υποδεχθούν ως «νύφες» και «γαμπρούς».

Ίσως αυτό να εξηγεί και την βιασύνη των κοινοβουλίων των ευρωπαϊκών κρατών να νομοθετήσουν υπέρ των ιδιαιτέρων γενετήσιων προσανατολισμών, συντονισμένα και μαζικά, με τελευταία προσθήκη την συντηρητική, αλλά ανεκτική Ελλάδα. Στην Ελλάδα, όπου τόσο η διυλίζουσα τον κώνωπα των λόγων των Εθνικιστών Εκκλησία, όσον και οι «δημοκρατικές» ανθρωπιστικές οργανώσεις σιωπούν, καταπίνοντας την κάμηλο του άγους. Ο μόνος λόγος ανησυχίας είναι γι’ αυτούς «η άνοδος του ρατσισμού», την οποία επιβάλλουν ως φόβητρο χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο.

Σε μια Ελλάδα ξεχαρβαλωμένη από τα μνημόνια και τις παλινωδίες των κυβερνήσεων της μνημονιακής ορθότητας, είναι ευκόλως προβλέψιμο το πώς θα συμπεριφερθούν οι έποικοι. Μαθημένοι σε συνθήκες δικτατορικής διακυβέρνησης επειδή προφανώς αυτού του τύπου οι κυβερνήσεις ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία τους, διαφορετικά θα τις είχαν ανατρέψει, θα «επιβάλλουν» δια της παρουσίας τους την αφορμή για την απολυταρχική στροφή των ελληνικών μνημονιακών πολιτικών. Γιατί, οι αντιδράσεις της ελληνικής πλευράς είναι ακριβώς αυτό: Αντιδράσεις. Η ελληνική κυβέρνηση είναι παράλυτη. Ενέργειες οι οποίες θα δρομολογούσαν την επίλυση του προβλήματος δεν υπάρχουν.

Όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα, ο όποιος διαπραγματευτικός προσανατολισμός της ελληνικής πλευράς είναι αποκλειστικά οικονομικός. Η φθισική ελληνική εξωτερική πολιτική έχει βάλει την Ελλάδα, φύσει και θέσει κυρίαρχη στην περιοχή, στο περιθώριο κάθε ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Υπό αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να πούμε ξεκάθαρα κάποιες αλήθειες. Οι συμπατριώτες μας δεν είναι έτοιμοι να τις δεχθούν. Η πραγματικότητα, όμως, θα τους αναγκάσει να τις δουν ως αυτό ακριβώς που είναι: η μοναδική λύση στα αδιέξοδα της χώρας. Πρώτον, οι τωρινοί Ελληνες δεν δικαιούμαστε ως άτομα και για το κοντόφθαλμο και διαστρεβλωμένο συμφέρον της Ε.Ε. να διαπραγματευτούμε την εξαγορά της κρατικής μας υπόστασης και της επιβίωσης του λαού μας. Δεν θα εξαγοραστούμε για να πληρώσουμε με τα νέα δανεικά του ΔΝΤ και της ΕΚΤ τον βιολογικό μας αφανισμό. Δεύτερον, εάν η φωνή της Ελλάδος δεν γίνεται ακουστή, η χώρα πρέπει να πάψει να επιδιώκει την εφαρμογή οδηγιών ή επιταγών προερχομένων από τις δομές της Ε.Ε. υπό την παρούσα τουλάχιστον μορφή και ηγεσία της, και όσο ακολουθεί τις συγκεκριμένες καταστροφικές πολιτικές.

Τρίτον, θα είναι αναμφίβολα κοπιαστικός, αλλά ο δρόμος της εθνικής ανασυγκρότησης είναι ο μοναδικός για να την ανάταξη της Πατρίδας και το μέλλον του Λαού μας. Και πρέπει να υλοποιηθεί όσο υπάρχουν ακόμη δομές, προτού ο κρατικός μηχανισμός καταρρεύσει ολοσχερώς και οι ξένες δυνάμεις επιβάλλουν με το πρόσχημα της ανάσχεσης την δια των όπλων παρουσία τους στην ελληνική επικράτεια. Τέταρτον, τις αποφάσεις αυτές μπορούν να λάβουν μόνον εθνικά σκεπτόμενες ηγεσίες. Αυτό εξαιρεί όσους φορούν πεισματικά παρωπίδες, ελπίζοντας σε βοήθεια και υποστήριξη από όσους κατέστρεψαν την χώρα. Οι κυρίαρχες ελίτ, οι νοσταλγοί του Σταλινισμού όπως η Άγκελα Μέρκελ που ανδρώθηκε στην νεολαία της Ανατολικής Γερμανίας Κομσομόλ, η Αριστερά, αλλά και η Δεξιά, η οποία έχει αποδειχθεί πρόθυμη στέγη «πρώην» Αριστερών που έχουν περάσει μετ’ επαίνων τις νοητικές και ψυχολογικές εκπαιδεύσεις στο ΚΚΕ, τον Ρήγα και το ΕΚΚΕ, έχουν κάθε λόγο να επιθυμούν την επιβολή ενός αυταρχικού καθεστώτος. Κοντά σε αυτούς και οι νέοι μαυραγορίτες, οι επιχορηγούμενοι από ξένες κυβερνήσεις υποστηρικτές της μεταναστευτικής εισβολής και οι ενεργούντες συναλλαγές πάνω στα ερείπια της ζωής απελπισμένων Ελλήνων. Σε αυτό το πλαίσιο οι εκκλήσεις για «ενότητα» προ των καυτών προβλημάτων, αποτελούν επιχείρηση παραπλάνησης και επιδίωξη συνενοχής και εξομοίωσης θυμάτων και θυτών.

Η δρομολογούμενη δημιουργία κυβέρνησης όλων των κομμάτων του μνημονιακού τόξου, όπως έχουν ήδη ζητήσει τα δεκανίκια της σαθρής κομματοκρατίας, θα είναι άλλη μια πραξικοπηματική κατάργηση της λαϊκής εντολής. Για τις κυρίαρχες ελίτ οι εθνικές εκλογές πρέπει να καταργηθούν για να αποφευχθεί η «αποσταθεροποίηση της οικονομίας», δηλαδή η καταστροφή του ιστού στον οποίον έχουν παγιδεύσει την Ελλάδα. Στο αμέσως προσεχές διάστημα τα καθεστωτικά ΜΜΕ θα επιστρατεύσουν τεχνοκράτες και «ψύχραιμους» αναλυτές, για να αναπαράξουν την προπαγάνδα του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και του πολιτικού προσωπικού των τοκογλύφων.

Ο απογαλακτισμός της Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας από την μηχανή των Βρυξελλών, το ΝΑΤΟ και την καταδυνάστευση του ευρώ, σύντομα θα αποδειχθούν ο μονόδρομος της εθνικής επιβίωσης

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/to-metanasteutikokindunosgia-thn-dhmokratia#ixzz41UWmDd8m

 

Μίκης Μάντακας: Ζει και Μάχεται! 40 Χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του

1947838_783039681800605_4056609963932238674_n

Τη δεκαετία του 1970 η πολιτική ζωή στην Ιταλία βρίσκονταν σε αναβρασμό. Οι απεργίες, οι πορείες και οι διαδηλώσεις, ήταν καθημερινό φαινόμενο, ενώ οι πλατείες και οι δρόμοι των μεγάλων πόλεων είχαν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες εξαιτίας των συγκρούσεων μεταξύ διαδηλωτών (κυρίως ακροαριστερών) με την αστυνομία, καθώς και μεταξύ αριστερών και εθνικιστών.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 το ιταλικό κομμουνιστικό κόμμα ήταν πανίσχυρο. Τα ποσοστά που λάμβανε στις εκλογές άγγιζαν το 35%, ενώ ξεπερνούσαν το 50% σε πολλές περιοχές, ειδικά στην Βόρεια Ιταλία. Εκτός από το ΚΚΙ υπήρχαν πολλές ακόμη οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (Lotta Continua, Potere Operaio, κ.λπ.) με αρκετά από τα στελέχη τους να προβαίνουν σε βίαιες ενέργειες και δολοφονίες.

Το σύνθημα που κυριαρχούσε στους κύκλους των ακροαριστερών ήταν: “Uccidere un fascista non e’ reato” («Το να σκοτώνεις έναν φασίστα δεν είναι έγκλημα»).

Η χρονική περίοδος από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 (με τη «σφαγή της Piazza Fontana» στο Μιλάνο) μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 (με τη «σφαγή στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια»)  έχει καταγραφεί στην πολιτική ιστορία με την ονομασία «Μολυβένια Χρόνια»  («Anni di Piombo»). Κατά τη διάρκειά των «μολυβένιων ετών» έγιναν δεκάδες  βομβιστικές επιθέσεις, εκατοντάδες ένοπλες συγκρούσεις αριστερών με την αστυνομία, δολοφονίες πολιτικών προσώπων, δικαστών, κομματικών στελεχών και αθώων πολιτών.

Aναμνηστική πλακέτα στην πλατεία Risorgimento όπου αναγράφεται: «Εδώ έπεσε στις 28-2-1975, δολοφονημένος από το κομμουνιστικό μίσος  ο Μίκης Μάντακας, Μάρτυρας του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού»

Πάνω από 20 ήταν οι εθνικιστές, που δολοφονήθηκαν από αριστερούς τρομοκράτες. Ανάμεσα τους και ο Έλληνας φοιτητής της Ιατρικής Μίκης Μάντακας, που δολοφονήθηκε στη Ρώμη στις 28 Φεβρουαρίου του 1975. Να σημειωθεί ότι οι δολοφόνοι του (όπως και οι δολοφόνοι των δικών μας παλικαριών Γιώργου Φουντούλη και Μάνου Καπελώνη) παραμένουν ακόμη ασύλληπτοι.

Ο Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ)

Λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς , στις 21 Απριλίου 1967, ιδρύθηκε στην Ιταλία ο Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ), γνωστός με την επωνυμία LEGA.

O ΕΣΕΣΙ απαρτίζονταν από ένα πολιτικά ετερόκλητο πλήθος Ελλήνων φοιτητών, που προέρχονταν από διαφορετικούς χώρους της δεξιάς. Είχε στις τάξεις του πρώην στελέχη της ΕΡΕ, βασιλικούς κ.λπ. Είχε όμως και πολλούς εθνικιστές, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι καιροσκόποι, που όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, ήταν και οι περισσότεροι. Ήταν αναπόφευκτο, λοιπόν, να υπάρχουν προστριβές και πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών του.

Ο ιδρυτής και επικεφαλής του ΕΣΕΣΙ Σπύρος Σταθόπουλος (1940- 2012), φοιτητής Πολιτικών Επιστημών τότε στο πανεπιστήμιο της Νάπολης, διαχειριζόταν, τις περισσότερες φορές επιτυχώς, το δύσκολο έργο που ήταν  να εξισορροπεί τις εντάσεις από τις αντιμαχόμενες φράξιες εντός του ΕΣΕΣΙ.

Δεύτερος στην ιεραρχία του ΕΣΕΣΙ ήταν ο Θεόδωρος Καραμπέτσος (1939-2014), φοιτητής Κτηνιατρικής τότε στο Πανεπιστήμιο της αριστεροκρατούμενης Μόδενας της Β. Ιταλίας.

Αρκετά στελέχη και μέλη του ΕΣΕΣΙ είχαν επαφές, σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, με το MSI (Movimento Sociale Italiano, Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα) του οποίου Γενικός Γραμματέας ήταν τότε ο Giorgio Almirante  και την FUAN (Fronte Universitaria di Azione Nazionale, Πανεπιστημιακό Μέτωπο Εθνικής Δράσης), φοιτητική οργάνωση του MSI.Η δράση των ορισμένων Ελλήνων φοιτητών  που επρόσκειντο  στον ΕΣΕΣΙ είχε ενοχλήσει κάποιους αξιωματούχους της επταετίας, οι οποίοι τους θεωρούσαν  ακραίους, ακόμη και «αναρχικούς» ή «κομμουνιστές», ενώ δεν δίσταζαν να προτείνουν  τρόπους για τον απομόνωσή τους ή τον εξοστρακισμό τους από την Lega.O ΕΣΕΣΙ, αρχικά, είχε τοπικούς συνδέσμους και διατηρούσε γραφεία σε όλες τις ιταλικές πόλεις, όπου φοιτούσαν Έλληνες, με αρκετές χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, τα οποία με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να λιγοστεύουν. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 60 και τις αρχές του 70, σε αρκετές περιοχές, ιδιαίτερα στις «κόκκινες» πόλεις της Βόρειας Ιταλίας (Μπολόνια, Μιλάνο, Βερόνα κ.λπ.), τα γραφεία άρχισαν ένα — ένα να κλείνουν και τα μέλη του ΕΣΕΣΙ να διώκονται από τους Έλληνες και Ιταλούς κομμουνιστές.

Όλοι σχεδόν οι Έλληνες Εθνικιστές εκδιώχθηκαν για τα πιστεύω τους. Δεν είχαν θέση στα αριστεροκρατούμενα πανεπιστήμια, δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στις σχολές τους, να δώσουν εξετάσεις, να γευματίσουν στα φοιτητικά εστιατόρια.  Τα αριστερά αποβράσματα βιαιοπραγούσαν εναντίον τους συχνά με ύβρεις και ξυλοδαρμούς. Όποιος ανήκε στον ΕΣΕΣΙ αυτομάτως βαφτιζόταν ως “spia dei colonelli” («χαφιές των συνταγματαρχών») και του απαγορευόταν η είσοδος στον  πανεπιστημιακό χώρο. Ήταν τέτοιο το μένος των αριστερών καθαρμάτων, ώστε έφθαναν στο σημείο να διώχνουν και τους φοιτητές εκείνους που συναναστρέφονταν όποιον είχε χαρακτηριστεί ως «φασίστας». Το σύνθημα που κυριαρχούσε τότε στους πανεπιστημιακούς χώρους ήταν “Fuori i fascisti dall’ universita” («Έξω οι φασίστες από τα πανεπιστήμια»). Οι θρασύδειλοι Έλληνες αριστεροί τραμπούκοι προέβαιναν σε αυτές τις ενέργειες, έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση του ΚΚΙ, καθώς και των άλλων κομμάτων του «αντιφασιστικού μετώπου» (σοσιαλιστές, φιλελεύθεροι, χριστιανοδημοκράτες  και σοσιαλδημοκράτες). Πολλοί Έλληνες εθνικιστές αναγκάστηκαν να μετεγγραφούν σε άλλες πόλεις ή να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους.

Όπως συμβαίνει συνήθως, η συντριπτική πλειονότητα των τότε στελεχών του ΕΣΕΣΙ συμβιβάστηκε με το σάπιο μεταπολευτικό καθεστώς της διαπλοκής κομμάτων- «νταβατζήδων» και της κλεπτοκρατίας.  Οι περισσότεροι από αυτούς  εντάχθηκαν στην αστικοφιλελεύθερη ψοφοδεξιά, λιγότεροι στο κλεφτοΠΑΣΟΚ και ελάχιστοι στο ΕΝΕΚ (όπως ο Καραμπέτσος) και στην ΕΠΕΝ (όπως ο Σταθόπουλος). Κάποιοι άλλοι (όπως ο γιατρός Αλέξανδρος Κουτούζος, συγγραφέας του βιβλίου «ΕΣΕΣΙ- Που πήγαν εκείνα τα παιδιά», ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, 1989), διακεκριμένοι επιστήμονες σήμερα, παρέμειναν στην Ιταλία, όπου εντάχθηκαν και ανέπτυξαν δράση σε διάφορα εθνικιστικά κόμματα και οργανώσεις.

Να σημειωθεί ότι και πολλοί Ιταλοί εθνικιστές φοιτητές εκείνης της περιόδου, υψηλά στελέχη του MSI, ενσωματώθηκαν αργότερα στο Σύστημα. Χαρακτηριστικά αναφέρω τον Gianfranco Fini, Γενικό Γραμματέα της νεολαίας και αργότερα Γ. Γ. του MSI, ο οποίος έγινε κεντρώος, ένθερμος υποστηρικτής της Νέας Τάξης και πρόεδρος της ιταλικής βουλής.

Ο Μάντακας φοιτητής στην Ιταλία

Ο Μίκης Μάντακας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου του 1952 και μεγάλωσε στου Παπάγου. Ήταν γιος του υποστράτηγου εν αποστρατεία Νίκου Μάντακα και της Καλλιόπης. Το 1970, μόλις τέλειωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο, πήγε στην πολιτικά και κοινωνικά τρικυμιώδη Ιταλία για να σπουδάσει Ιατρική. Γεμάτος ελπίδες και όνειρα, έφτασε για πρώτη φορά στην Μπολόνια, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του αρχαιότερου πανεπιστημίου του κόσμου. Εκεί άρχισε να  δημιουργεί φιλίες με Ιταλούς συμφοιτητές του και με άλλους Έλληνες φοιτητές,  κάποιοι από τους οποίους ήταν μέλη του ΕΣΕΣΙ. Παρά το γεγονός ότι ήταν αντικομμουνιστής, είχε αποφασίσει να αφοσιωθεί πρωτίστως στις σπουδές του και να μην ασχοληθεί με την πολιτική.

Τα πράγματα όμως δεν ήλθαν όπως τα είχε προγραμματίσει. Σύντομα, στοχοποιήθηκε  από Έλληνες αριστερούς φοιτητές και ενεπλάκη, αν και ακουσίως, στις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Υπήρξε συχνά αντικείμενο ύβρεων και προκλήσεων από τους κομμουνιστές ενώ πολλές φορές είχε εκδιωχθεί με τη βία από το Ινστιτούτο Βιολογίας, προπύργιο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, όπου πήγαινε να παρακολουθήσει τα μαθήματά του.

Ο Μίκης Μάντακας πρώτος από κάτω, ανάμεσα σε φίλους στην Ιταλία

Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης κομμουνιστών στο πανεπιστήμιο, ο Μίκης έτυχε να περάσει ανάμεσά τους. Κάποιοι Έλληνες κομμουνιστές φοιτητές, θρασύδειλα ανθρωπάκια, τον υπέδειξαν στους Ιταλούς τραμπούκους συντρόφους τους ως «Έλληνα φασίστα και προβοκάτορα». Οι τελευταίοι του επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια, με αποτέλεσμα ο Μίκης να εισαχθεί στο νοσοκομείο με πολλά τραύματα σε όλο του το κορμί. Από εκεί πήρε εξιτήριο με μια πρόγνωση 40 ημερών. Λίγο καιρό αργότερα δέχθηκε εκ νέου προκλήσεις, απειλές και ύβρεις από τα αριστερά καθάρματα. Η παραμονή του στην «κόκκινη»  Μπολόνια  είχε καταστεί πλέον προβληματική.  Ως εκ τούτου, ο Μάντακας αποφάσισε να μετεγγραφεί στην Ιατρική Σχολή της Ρώμης, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του. Στην ιταλική πρωτεύουσα  νοίκιασε ένα μικρό διαμέρισμα κοντά στη Via Lanciani, το οποίο μοιραζόταν με δύο άλλους φοιτητές. Στη Ρώμη ο Μίκης δημιούργησε καινούργιες φιλίες, κυρίως με νέους που ανήκαν στη στην φοιτητική οργάνωση του MSI, την FUAN, και συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις εκδηλώσεις της. Κατά τη διάρκεια μια γιορτής, που διεξήχθη από τους Ιταλούς συναγωνιστές του, γνώρισε μια κοπέλα, την Sabrina Andolina, που ανήκε στην οργάνωση και με την οποία σύναψε σχέση.

Η επιθετικότητα και η βία των κομμουνιστών  έναντι των εθνικιστών, τον είχαν πείσει για την αναγκαιότητα ενός πιο δυναμικού πολιτικού ακτιβισμού. Σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων φίλων του, ο Μίκης ήταν γοητευμένος από την «Αιώνια Πόλη», την οποία θεωρούσε την πιο όμορφη του κόσμου. Μάλιστα σκόπευε να εγκατασταθεί μόνιμα στην ιταλική πρωτεύουσα, μετά το πέρας των σπουδών του και να εξασκήσει το ιατρικό επάγγελμα, που τόσο επιθυμούσε. Η Μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια.

Η δολοφονία του Έλληνα Εθνικιστή

Στις 16 Απριλίου του 1973 αριστεροί τραμπούκοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς πυρπολούν το σπίτι του Γραμματέα του MSI Mario Mattei, στη συνοικία Primavalle της Ρώμης.  Από τον εμπρησμό κάηκαν ζωντανοί οι δύο γιοι του: ο 22χρονος Stefano   και ο μόλις 8 ετών Virgilio. Υπεύθυνοι της φρικτής  δολοφονίας είναι οι Achille Lollo, Marino Clavo, Manlio Grillo, και οι τρεις τους μέλη της ακροαριστερής οργάνωσης “Potere Operaio” («Εργατική Δύναμη»).

Η δίκη των τριών δολοφόνων ξεκινά στις 24 Φεβρουαρίου του 1975. Παρών για να δικαστεί ήταν μόνο ο Lollo μιας και οι άλλοι δύο είχαν διαφύγει στο εξωτερικό.  Σύσσωμος σχεδόν ο αριστερός τύπος καλεί τους «δημοκράτες» σε κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις υπέρ του Lollo.

Εντύπωση προκάλεσε εκείνη την περίοδο ότι πολλοί πολιτικάντηδες και διανοούμενοι – παρανοούμενοι έσπευσαν να συμπαρασταθούν τον ακροαριστερό δολοφόνο Lollo. Ανάμεσά τους ο κομμουνιστής γερουσιαστής Umberto Terracini, o σοσιαλιστής βουλευτής Riccardo Lombardi, o συγγραφέας Alberto Moravia, η Ιταλοεβραία κομμουνίστρια συγγραφέας Natalia Ginzburg, o θεατράνθρωπος Dario Fo με την σύζυγό του, την κομμουνίστρια ηθοποιό Franca Rame.

Οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν από νωρίς περικυκλώσει το κτίριο, όπου θα διεξαχθεί η δίκη, ενώ οι αριστεροί οργανώνονται σε πολυπληθείς ομάδες κρούσης, που παρεκτρέπονται και βιαιοπραγούν, κραυγάζοντας “Lollo libero” («Ο Lollo ελεύθερος»). Παράλληλα εκσφενδονίζουν πέτρες, τούβλα, μπουκάλια  και μολότοφ.

Οι οδομαχίες μαίνονται και για τις επόμενες μέρες. Την τέταρτη μέρα της δίκης πραγματοποιείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας από τα μέλη του MSI, μέσω της οποίας καταγγέλλεται η αδράνεια της χριστιανοδημοκρατικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα επεισόδια και τις βιαιότητες των αριστερών. Από μεριά τους, οι αριστεροί θεωρούν την συγκέντρωση ως φασιστική πρόκληση και συνεχίζουν τις βιαιοπραγίες.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1975 αρκετοί Ιταλοί εθνικιστές , ανάμεσά τους και ο Μάντακας, βρίσκονται στην αίθουσα του δικαστηρίου, παρακολουθώντας τη δίκη. Έξω από το δικαστήριο τα βίαια επεισόδια λαμβάνουν ανησυχητικές διαστάσεις, με συμπλοκές και πυροβολισμούς. Ένας πολίτης τραυματίζεται από σφαίρα και ένας δημοσιογράφος από τούβλο. Το μεσημέρι, μετά τη διακοπή του δικαστηρίου, ο Μάντακας και οι συναγωνιστές του κατορθώνουν να ξεφύγουν από τον κλοιό των συγκεντρωμένων και να συγκεντρωθούν στα γραφεία του MSI στην οδό Ottaviano 9, κοντά  στην Piazza Risorgimento. Μια ομάδα εκατό περίπου αριστερών τραμπούκων, ανάμεσά τους και οι Alvaro Lojacono και Fabrizio Panzieri (ο ακροαριστερός που κατηγορήθηκε επίσης για τη δολοφονία του Μάντακα), τους ακολουθεί. Όταν φθάνουν στο κτήριο όπου στεγάζονται τα κομματικά γραφεία, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν βόμβες μολότοφ  προς την κεντρική είσοδο, η οποία τυλίγεται στις φλόγες.  Ο Μάντακας και οι συναγωνιστές του, ανάμεσα στις φλόγες και τους καπνούς, προσπαθούν να εξέλθουν από το κτήριο. Οι ακροαριστεροί, πολλοί από τους οποίους ήταν οπλισμένοι με πιστόλια, ανοίγουν πυρ. Μια σφαίρα βρίσκει τον Μάντακα στο κεφάλι. Εν μέσω πυρών, δύο συναγωνιστές τον μεταφέρουν υποβασταζόμενο σ’ ένα παραπλήσιο γκαράζ. Οι κομμουνιστές προσπαθούν λυσσαλέα να εισβάλλουν στο χώρο, πυροβολώντας και χτυπώντας με σιδερολοστούς τις κλειστές πόρτες. Μια ομάδα εθνικιστών επιστρέφει από την γειτονική Piazza Risorgimento και τους απωθεί. Οι αριστεροί τραμπούκοι οπισθοχωρούν, συνεχίζοντας να πυροβολούν. Από τα πυρά τους ένα μέλος της FUAN τραυματίζεται στον ώμο. Η αστυνομία όλο αυτό το διάστημα ήταν κραυγαλέα απούσα.

Όταν κόπασε η αναταραχή, έφτασε ένα ασθενοφόρο που παρέλαβε τον βαριά τραυματισμένο Έλληνα φοιτητή για να τον μεταφέρει στο πλησιέστερο νοσοκομείο, το Santo Spirito. O Μίκης βρίσκεται σε κώμα και δέχεται συνεχείς μεταγγίσεις αίματος. Από εκεί μεταφέρεται στο νοσοκομείο San Camillo. Οι γιατροί που αναλαμβάνουν να τον χειρουργήσουν δεν δίνουν ελπίδες, μιας και το βλήμα είχε εισχωρήσει στην αριστερή περιοχή του βρεγματικού οστού και διέσχισε το σύνολο σχεδόν του κρανίου. Το παλικάρι υποβάλλεται σε εγχείρηση, που κράτησε 2 περίπου ώρες  και αφήνει την τελευταία του πνοή στις 18.30 περίπου την αποφράδα εκείνη ημέρα της 28ης Φεβρουαρίου του 1975.

Λίγες μέρες μετά την άνανδρη δολοφονία του, χιλιάδες Ιταλοί εθνικιστές συγκεντρώθηκαν στην Piazza Risorgimento για το πρώτο πολιτικό μνημόσυνο αφιερωμένο σ’ αυτόν, φωνάζοντας το σύνθημα “Avete ucciso l’uomo ma non l’idea” («Σκοτώσατε τον Άνθρωπο αλλά όχι την Ιδέα»)

Δολοφόνος του Μάντακα είναι ο Alvaro Lojacono (γενν. 1955), μέλος της ακροαριστερής οργάνωσης Potere Operaio και αργότερα μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, γνωστός στους κύκλους των κόκκινων τρομοκρατών με το ψευδώνυμο “Otello” («Οθέλλος»). Ο Lojacono είχε εμπλακεί, επίσης, στις δολοφονίες του Χριστιανοδημοκράτη Aldo Moro και των Ιταλών δικαστών Riccardo Palma και Girolamo Trataglione, το 1978. Για τη δολοφονία του Μάντακα, ο Λογιάκονο καταδικάστηκε ερήμην, το 1981, σε ποινή κάθειρξης 16 ετών, ενώ για την δολοφονία των υπολοίπων σε ισόβια κάθειρξη. Το 1980 κατέφυγε αρχικά στην Αλγερία, από εκεί στη Βραζιλία και ακολούθως στην Ελβετία, ενώ το 2000 εντοπίστηκε στην Κορσική. Ο κομμουνιστής δολοφόνος Λογιάκονο κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος.

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά το θάνατό του, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Secolo d’ Italia” (επίσημο όργανο του MSI) μια συγκλονιστική ανοικτή επιστολή της κοπέλας του Μίκη, της συναγωνίστριας Σαμπρίνας, το κείμενο της οποίας ενέπνευσε τον τραγουδοποιό Κάρλο Βεντουρίνι της εθνικιστικής μουσικής μπάντας “Gli Amici del Vento” («Οι φίλοι του Ανέμου») να γράψει το τραγούδι “Nel suo nome” («Στο όνομά του»), αφιερωμένο στον Μάντακα.

Ragazza che aspettavi un giorno come tanti,
un cinema e una pizza, per stare un po’ con lui,
dai apri la tua porta, che vengo per parlarti:
“Sai, stasera, in piazza… erano tanti, e…
il tuo ragazzo è morto… è morto questa sera”.

Vent’anni sono pochi per farsi aprir la testa,
dall’odio di chi invidia la nostra gioventù,
di chi uno straccio rosso ha usato per bandiera,
perché non ha il coraggio di servirne una vera.
La gioventù d’Europa stasera piangerà
chi muore in primavera per la sua Fedeltà.

Le idee fanno paura a questa società,
ma ancora più paura può far la Fedeltà:
la Fedeltà a una terra, la Fedeltà a un amore,
son cose troppo grandi per chi non ha più cuore.
Un fiore di ciliegio tu porta tra i capelli,
vedendoti passare ti riconoscerò e…
Sole d’Occidente che accogli il nostro amico,
ritorna a illuminare il nostro mondo antico.
Dai colli dell’Eterna ritornino i cavalli,
che portano gli eroi di questo mondo stanchi.

Ragazza del mio amico che è morto questa sera,
il fiore tra i capelli no, non ti appassirà.
Di questo tuo dolore noi faremo una bandiera,
nel buio della notte una fiamma splenderà.
Sarà la nostra fiamma,
saranno i tuoi vent’anni,
la nostra primavera
sarà la libertà.

Κοπέλα που περίμενες μια μέρα σαν τόσες άλλες,

στον κινηματογράφο η στην πιτσαρία, να βρεθείς λίγο με αυτόν,

έλα άνοιξε την πόρτα σου, έχω κάτι να σου πω:

“Ξέρεις, απόψε, στην πλατεία…ήταν πολλοί, και…

το αγόρι σου είναι νεκρό… σκοτώθηκε απόψε.”

 

Είκοσι χρόνια είναι λίγα για να χυθεί αίμα,

από το μίσος αυτού που τα νιάτα μας ζηλεύει,

αυτού που ένα κόκκινο κουρέλι χρησιμοποίησε για σημαία,

γιατί δεν έχει το θάρρος να υπερασπιστεί μια αληθινή.

Η Νεολαία της Ευρώπης θα κλάψει απόψε,

γι’ αυτόν που σκοτώθηκε την άνοιξη για την πίστη του.

 

Οι ιδέες προκαλούν φόβο σ’ αυτήν την κοινωνία,

αλλά ακόμα περισσότερο φόβο προκαλεί η Πίστη:

η Πίστη σε μια Γη, η Πίστη σε μια αγάπη,

είναι πράγματα πολύ μεγάλα για όποιον δεν έχει πια καρδιά.

Ένα άνθος κερασιάς βάλε στα μαλλιά σου,

Κι’ εγώ βλέποντάς σε να περνάς θα σε αναγνωρίσω και…

Ήλιε της Δύσης που υποδέχεσαι τον φίλο μας,

γύρισε να φωτίσεις τον Αρχαίο μας Κόσμο.

Από τους λόφους της Αιώνιας Πόλης επιστρέφουν τ’ άλογα,

που μεταφέρουν τους κουρασμένους ήρωες αυτού του κόσμου.

 

Κοπέλα του φίλου μου που πέθανε απόψε,

το λουλούδι ανάμεσα στα μαλλιά σου δεν θα μαραθεί.

Από τον πόνο σου εμείς θα φτιάξουμε μια σημαία,

στο σκοτάδι της νύχτας μια φλόγα θα φωτίσει.

Θα είναι η δική μας φλόγα,

θα είναι τα είκοσί σου χρόνια,

η δική μας Άνοιξη

θα είναι η Λευτεριά.

Οι ελληνικές φυλλάδες για το θάνατο του Μάντακα

Σχετικά με την δολοφονία του Έλληνα φοιτητή, υπήρξαν και αρκετά ευφάνταστα σενάρια που σκαρφίστηκαν  οι νοσηροί εγκέφαλοι κάποιων αριστερών «δημοσιογράφων» και των πατρώνων τους.  Για παράδειγμα, την Τετάρτη, 5 Μαρτίου του 1975, ο Antonio Capranica είχε γράψει για την κομμουνιστική εφημερίδα “Unità”: «…Προσπαθούμε να εστιαστούμε, εν τω μεταξύ, στην προσωπικότητα του νεαρού Έλληνα που σκοτώθηκε πρόσφατα. Ωστόσο, κάποια ασαφή στοιχεία καθιστούν μάλλον περίπλοκο το έργο αυτής της προσπάθειας. Γνωστά άτομα του φοιτητή, βεβαιώνουν, για παράδειγμα, ότι ο Μάντακας ελάμβανε συνεχώς χρήματα – μερικές φορές και σημαντικά ποσά – από την φοιτητική οργάνωση του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος FUAN. Πρόσφατα μάλιστα,  ο νεαρός άνδρας φαίνεται να αρνήθηκε να επιστρέψει ένα ποσό υψηλότερο από το συνηθισμένο, δύο ή τρία εκατομμύρια

Σημείωση: ο αρθρογράφος αναφέρεται σε λιρέτες, που αντιστοιχούσαν σε 100.000 ή 150.000 δραχμές, ποσό σχετικά υψηλό εκείνη την εποχή]. Βέβαιο είναι ότι για να υπάρξει  πλήρης διαλεύκανση του αιματηρού επεισοδίου της  περασμένης Παρασκευής, είναι απαραίτητο να επιβεβαιωθούν όλα αυτά τα στοιχεία…».

Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του ένα εκτενές αφιέρωμα στην εβδομαδιαία εφημερίδα της νεολαίας του MSI “La Sfida” («Η Πρόκληση»)  με τίτλο “Morire a Roma” ((Πεθαίνοντας στη Ρώμη»).

Μέσω αυτού του ψευδούς, συκοφαντικού  και κατάπτυστου κειμένου, ο άθλιος κομμουνιστής «δημοσιογράφος», ούτε λίγο, ούτε πολύ, άφηνε να εννοηθεί ότι ο Μάντακας ίσως και να ήταν  ένας καταχραστής, που σκοτώθηκε από ομοϊδεάτες του σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών, αποφεύγοντας ωστόσο να είναι κατηγορηματικός μέχρι «την επιβεβαίωση των στοιχείων».

Τα σενάρια αυτά αναπαράχθηκαν από ελληνικές κιτρινοφυλλάδες (το ίδιο ξεπουλημένες τότε όπως και σήμερα) τόσο της ψοφοδεξιάς (Βραδυνή, Μακεδονία κ.λπ.) όσο  της αριστεράς (Αυγή, Ριζοσπάστης κ.λπ.).

Αριστεροί και δεξιοί δημοσιογραφίσκοι, στα κατάπτυστα κείμενά τους για την δολοφονία του παλικαριού, έκαναν λόγο  για συνωμοσίες κατά της ιταλικής δημοκρατίας, για εμπλοκή της CIA, για δεσμούς χούντας και νεοφασιστών κ.λπ. ακόμη και για την ….. δολοφονία του Μάντακα από νεοφασίστες (sic!).

Ας δούμε τι έγραφαν τότε μερικές από αυτές.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 5 Μαρτίου 1975

Νέες Βίαιες συγκρούσεις στο κέντρο της Ρώμης μεταξύ αριστερών και νεοφασιστών

Πορείες διαμαρτυρίας και πυροβολισμοί – Πύρινος λόγος του Αλμιράντε – Διάβημα προς τις αρχές

Ρώμη 4 Μαρτίου 1975 (Ρώϋτερ) – «Νέες βιαιότητες εξέσπασον σε διάφορα σημεία της Ρώμης, όπου νεαροί νεοφασίσται διαδηλωταί, οπαδοί της «ιταλικής σοσιαλιστικής κινήσεως» [Σημείωση: προφανώς ο μεταφραστής ήθελε να πει «του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος»] συνεκρούσθησαν με αριστερούς σπουδαστές κατά τη διάρκεια μιας πορείας στο κέντρο της πόλεως, σε ένδειξιν διαμαρτυρίας για τον φόνο, την περασμένη Παρασκευή, του Έλληνος φοιτητού Μάντακα. Μαχητικότεροι από κάθε άλλη φορά οι νεοφασίστες, εμπνεόμενοι, προφανώς και από την παρουσία του αρχηγού τους Τζιόρτζιο Αλμιράντε [Σημείωση: Πρόκειται  για τον Γενικό Γραμματέα του MSI Giorgio Almirante (1914-1988)], o οποίος εξεφώνησε και ένα φλογερό λόγο στην μνήμη του Έλληνος φοιτητού και εναντίον της ιταλικής κυβερνήσεως, επετέθησαν με σφοδρότητα εναντίον των αντιπάλων των και των αστυνομικών, τρεις από τους οποίους έστειλαν στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα.

 Το Σάββατο και την Κυριακή, εξ άλλου, σε άλλες επιθέσεις νεοφασιστών, είχαν τραυματισθεί ένδεκα τουλάχιστον αντίπαλοί των. Η επιτροπή συνεργασίας των δημοκρατικών κομμάτων (Χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλισταί και κομμουνισταί) [Σημείωση: Το “συνταγματικό” τόξο της Ιταλίας την περίοδο εκείνη, ύστερα από τον «Ιστορικό Συμβιβασμό» (“Compromesso Storico”) μεταξύ Κομμουνιστών με επικεφαλής τον Γ.Γ. του ΚΚΙ Ενρίκο Μπερλίνγκουερ (1922-1984) και των Χριστιανοδημοκρατών με πρόεδρο τον Άλντο Μόρο (1916-1978). Να θυμίσουμε ότι ο Μόρο εκτελέστηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες το 1978] εζήτησε από την κυβέρνηση να πατάξει την παράνομη δραστηριότητα των νεοφασιστικών οργανώσεων».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 21 Μάρτη 1975, σελ. 8

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΤΑΚΑ

Επιβεβαιώνονται οι δεσμοί χούντας και νεοφασιστών από τα ιταλικά δικαστήρια

ΡΩΜΗ, 20 (Ιδ. Υπηρ.) –Οι Ιταλοί δικαστές, που ενεργούν τις ανακρίσεις για το θάνατο του νεαρού Έλληνα Μάντακα, κατά τα επεισόδια που έγιναν στη Ρώμη τον περασμένο Φλεβάρη, βεβαιώνουν ότι «το καθεστώς των Ελλήνων συνταγματαρχών είχε εγκαθιδρύσει στενούς και σταθερούς θεσμούς με τους Ιταλούς φασίστες».

Οι ιταλικές δικαστικές αρχές κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό μετά τη σύλληψη του Μάρκο Φανιάνι, νεαρού μαχητικού στελέχους των νεοφασιστών που κατηγορείται ότι σκότωσε τον Μίκη Μάντακα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ εξτρεμιστών και αστυνομικών. Ο Μάντακας, μαχητικό νεοφασιστικό στέλεχος, σκοτώθηκε «για να δημιουργηθεί κλίμα έντασης» κρίνει ο κ. Παβόνε, αντικαταστάτης του εισαγγελέα, που απάγγειλε την κατηγορία εναντίον του Μάρκο Φανιάνι. Ο Φανιάνι ήταν μέλος μιας φασιστικής οργάνωσης, που είχε επαφή με Έλληνες εξτρεμιστές, «σταλμένους στην Ιταλία από το καθεστώς των συνταγματαρχών» βεβαιώνουν οι ιταλικές αρχές.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο, 18 Δεκέμβρη 1976, σελ. 8

ΑΠΟΤΥΧΕ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

ΡΩΜΗ, 17 (Ιδ. Υπ.) – Άγνωστοι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν σήμερα στη Ρώμη, τον εισαγγελέα Λουτσιάνο Ινφελίζι, δημόσιο κατήγορο στη δίκη του Ιταλού φοιτητή που κατηγορείται ότι πυροβόλησε και σκότωσε τον Έλληνα σπουδαστή, μέλος ιταλικής νεοφασιστικής οργάνωσης, Μίκη Μάντακα, στη διάρκεια διαδήλωσης το 1975.  Οι άγνωστοι οπλοφόροι απέτυχαν στην απόπειρά τους, αλλά τραυμάτισαν σοβαρά έναν καραμπινιέρο που τον συνόδευε.

Πολιτικοί της αριστεράς επισημαίνουν ότι οι πρόσφατες εκδηλώσεις πολιτικής βίας αποτελούν  μέρος συνωμοσίας για την ανατροπή της Ιταλικής Δημοκρατίας. Στο μεταξύ, για Τρίτη κατά σειρά ημέρα, χιλιάδες Ιταλοί φοιτητές διαδήλωσαν έξω από το δικαστήριο, όπου εκδικάζεται η υπόθεση Μάντακα, ζητώντας την απελευθέρωση του φοιτητή Φαμπρίτζιο Παντζιέρι.

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 17 Μαρτίου

ΡΩΜΗ – Η αστυνομία της Ρώμης χρησιμοποίησε δακρυγόνα για να διαλύσει πλήθος εξοργισμένων αριστερών διαδηλωτών έξω από το δικαστήριο της πόλεως, μετά την καταδίκη ενός αριστερού φοιτητή σε κάθειρξι 9,5 ετών, με την κατηγορία ότι δολοφόνησε έναν Έλληνα φοιτητή της άκρας δεξιάς.  Ο κατηγορούμενος Φαμπρίτσιο Παντζιέρι, 22 ετών, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στο φόνο του  Έλληνα Μίκη Μάντακα, που σκοτώθηκε κατά την διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ αντιπάλων εξτρεμιστικών ομάδων στο κέντρο της Ρώμης τον Φεβρουάριο του 1975. Ένας δεύτερος φοιτητής, ο Αλβάρο Λογιάκονο, ο οποίος συμμετείχε στο φόνο του Μάντακα, αθωώθηκε.

Κάθε χρόνο, στις 28 Φεβρουαρίου, στις 18.30 περίπου, Ιταλοί, Έλληνες και άλλοι Ευρωπαίοι Εθνικιστές, από διάφορες οργανώσεις και κόμματα, συγκεντρώνονται στην Piazza Risorgimento που πήρε πλέον (άτυπα) το όνομα “Piazza Mikis Mantakas” («Πλατεία Μίκη Μάντακα») και τιμούν όλοι μαζί, τη μνήμη του Έλληνα Μάρτυρα της Ευρωπαϊκής Ιδέας, που αγωνίστηκε όσο ζούσε για τον Εθνικισμό, την Πίστη στην Φυλή, ενάντια στον Μαρξισμό και τον Καπιταλισμό. Ένας ταγός θα αναφωνήσει το όνομά του και όλοι οι παρευρισκόμενοι σε στάση προσοχής και με το δεξί χέρι υψωμένο σε ελληνορωμαϊκό χαιρετισμό θα βροντοφωνάξουν “Presente” («Παρών»). Θα ακολουθήσει η καθιερωμένη πορεία στην οδό Ottaviano μέχρι τον τόπο του μαρτυρίου του, με τις σημαίες και τα λάβαρα να κυματίζουν υπερήφανα.

Σήμερα, 40 χρόνια από τη δολοφονία του,  όλοι οι εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές τιμούμε τη μνήμη του και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τις Ιδέες μας, ακολουθώντας την ρήση του μεγάλου Αμερικανού ποιητή Έζρα Πάουντ: «Όποιος δεν είναι πρόθυμος να αγωνιστεί για τις ιδέες του, είτε οι ιδέες του δεν αξίζουν, είτε δεν αξίζει ο ίδιος».

Παύλος Γκάστης

Όλα αυτά, θα έλεγε κάποιος, ανήκουν στο παρελθόν και ίσως είναι λίγο υπερβολικά. Ισχύει όμως αυτό; Στην Ελλάδα του 2015 έξι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου βρίσκονται στην φυλακή χωρίς καμία κατηγορία, ενώ την ίδια ώρα οι αριστεροί τρομοκράτες και τα γαλαζοπράσινα λαμόγια κυκλοφορούν ελεύθεροι. Από την 1η Νοεμβρίου 2013 και ύστερα αποδεικνύεται ότι τα παραπάνω περιγραφόμενα, γύρω από τα λεγόμενα χρόνια του Μολυβιού, δεν είναι καθόλου παρελθόν και καθόλου ανεπίκαιρα. Αριστεροί τρομοκράτες από αυτούς που κατά καιρούς αφήνονται ελεύθεροι από τον Δένδια, είτε αυτός είναι στο υπουργείο ΠΡΟΠΟ, είτε είναι στο υπουργείο Δικαιοσύνης, δολοφόνησαν εμπρός από τα γραφεία της Τ.Ο. Βορείων Προαστίων της Χρυσής Αυγής δύο Χρυσαυγίτες.

Ο Γιώργος Φουντούλης και ο Μανώλης Καπελώνης δολοφονούνται στο Νέο Ηράκλειο από τρομοκράτες που ακόμη αναζητούνται, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της συγκυβέρνησης. Από ότι φαίνεται η αστυνομία είναι εξαιρετικώς απασχολημένη με τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης εναντίον της Χρυσής Αυγής, ώστε να ασχοληθούν με την τρομοκρατία, ιδιαιτέρως όταν αυτή συμφωνεί και προωθεί τους σκοπούς της συγκυβέρνησης εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/mantakas#ixzz41BhajzGr

Διαβάστε αύριο στο φ. 138 της εθνικής εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01.qxp

Διαβάστε στο ΕΜΠΡΟΣ που κυκλοφορεί

το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

  • Υπό κατάληψη η χώρα- Εγκλωβίζουν χιλιάδες  μετανάστες στην Ελλάδα
  • Τώρα, στροφή προς την Ρωσία
  • Οι καταβολές του Συναρχικού σχεδίου για την Νέα Παγκοσμιοποιημένη Τάξη
  • Το μεταναστευτικό, κίνδυνος για την δημοκρατία
  • Όταν περισσεύει η υποκρισία των ισχυρών της Ευρώπης
  • Νέος ευρωπαϊκός φόρος υπέρ μεταναστών
  • 150.000 σπίτια και άδειες λαϊκών αγορών μόνο για αλλοδαπούς
  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: «Θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω».
  • Γελούν οι Πολωνοί με τις υποδείξεις των Βρυξελλών
  •  Οι πολιτικές μπίζνες του υιού Σαδίκ
  • Διονύσιος ο Φιλόσοφος: «Τρίκκη Βυζάντιον ανακτήσει»
  • Αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Καστοριά
  • Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας: Στον απόηχο της παλιάς μεγαλοπρέπειας
  • Να λειτουργήσουν ξανά τα στρατιωτικά φυλάκια ζητούν οι Ηπειρώτες
  • Πατριωτισμός και Εθνικισμός
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Renaud Camus: Οι μετανάστες είναι το όπλο των καινούριων κομμουνιστών
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Χρήστος Χατζησάββας: Οι τοπικές κοινωνίες έχουν καταλάβει πλέον ότι πρέπει να αντιδράσουν».
  • Εργο των Ενόπλων Δυνάμεων η ακεραιότητα της χώρας
  • Η «Αραβική Ανοιξη» σήμερα

 

Eβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας  

 

Κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

και κάθε Σάββατο με 1 ευρώ

 

Οριάνα Φαλάτσι: Ξυπνήστε! Φοβάστε μην σας πουν ρατσιστές! Κινδυνεύει ο Χριστιανισμός από τις ορδές του Ισλάμ

oriana-falatsi prisonplanetgr

Η Οριάνα Φαλάτσι ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, γνωστή για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη, ο οποίος έδρασε κατά της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.

Οπότε η τοποθέτησή της δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ακροδεξιά.

Συγκλονίζουν τα γραφόμενά της στο βιβλίο ««Η Οργή και η Υπερηφάνεια», το οποίο αποτελεί καταπέλτη για την σημερινή θολοκουλτούρα και τον δήθεν «αντιρατσισμό».

«Ξυπνήστε, άνθρωποι μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές, δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει», αναφέρει εννοώντας προφανώς το σχέδιο της Νέας Τάξης να γεμίσει την Ευρώπη με μουσουλμάνους για να δημιουργηθεί χάος και να επιβληθεί η πανθρησκεία ως «λύση ειρήνης».

Η ασυμβίβαστη Οριάνα Φαλάτσι, με το ελληνικό αίμα από την Magna Grecia να βράζει μέσα της, γράφει μέσα στο βιβλίο, όπως τα βρήκαμε σε μέσο ενημέρωσης:

Στην σημερινή Ιταλία και Ευρώπη (…) οι μετανάστες έρχονται, όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας.

Από την στιγμή, που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν.

Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις, που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας, για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους ή κόκκινες σημαίες).

Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ…

H Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινά πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές, που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία, που ονομάζεται Χριστιανισμός, σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα είναι και ψέμα.

Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα, όταν γεννήθηκα, ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες.

Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή την μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία, που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Ντάντε Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.

Μέσα από αυτήν έχω μάθει, τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με την γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι, τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση, που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και μα τον Θεό…

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα την λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ, ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα;
Και εν τέλει ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων.

(…)

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι, ότι εμείς oι Ιταλοί δε βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διαφόρων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια ιθαγένεια.

Εννοώ, ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από την χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών, που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς… και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς.
Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους.

Αυτό που εννοώ είναι, ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι′ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα.

Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία, την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σαν να ξεπουλούσα την χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

πηγή

Κόκκινη Χούντα: Η Ελλάδα κατελήφθη από λαθρομετανάστες και η κυβέρνηση στέλνει εισαγγελείς στους αγρότες!

 

Κόκκινη Χούντα: Η Ελλάδα κατελήφθη από λαθρομετανάστες και η κυβέρνηση στέλνει εισαγγελείς στους αγρότες!

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες έχουν εισβάλλει στην Πατρίδα μας και διαχέονται σε όλη την ελληνική επικράτεια προκαλώντας ένα πρωτοφανές χάος, η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ προχωρά μέσω της δικαστικής εξουσίας σε μια κίνηση η οποία στρέφεται ευθέως κατά των αγροτών και των δίκαιων κινητοποιήσεών τους!

Συγκεκριμένα, με παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ε. Κουτζαμάνη προς τους εισαγγελείς όλης της χώρας ζητείται η παρέμβασή τους με τη συνδρομή των αστυνομικών αρχών, προκειμένου να σπάσουν τα αγροτικά μπλόκα. Η παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου προς τους εισαγγελείς Εφετών και Πρωτοδικών, έχει ως εξής:

«Προς τους κ.κ. Εισαγγελείς Εφετών της Χώρας και δι’ αυτών στους κ.κ. Εισαγγελείς Πρωτοδικών της περιφερείας τους

Το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται το φαινόμενο του αποκλεισμού της κυκλοφορίας σε δημόσιες οδούς από  τους συμμετέχοντες κλπ. στις κινητοποιήσεις των αγροτών. Η συμπεριφορά αυτή, όπως γνωρίζετε, συνιστά κατ’ αρχάς την αξιόποινη πράξη της παρακώλυσης συγκοινωνιών (άρθρο 292 ΠΚ, όπως ισχύει). Η πρόβλεψη του εγκλήματος αυτού, το οποίο διώκεται αυτεπαγγέλτως, έγινε για την προστασία της εύρυθμης λειτουργίας των κάθε είδους συγκοινωνιακών εγκαταστάσεων, που προορίζονται για κοινή χρήση, ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο και θεωρούνται κοινωνικά αγαθά σημαντικής αξίας.

Θεωρώ υποχρέωσή μου, να υπομνήσω σε εσάς το αυτονόητο καθήκον σας για παρέμβασή σας, με τη συνδρομή των αστυνομικών αρχών, με σκοπό, αφενός τη βεβαίωση του πιο πάνω εγκλήματος, ενδεχομένως δε και άλλων εγκλημάτων, και αφετέρου την εξακρίβωση των στοιχείων των δραστών και τη δίωξή τους».

Είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη κίνηση συνιστά την εκδικητική, σταλινική απάντηση της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ (με την ανοχή φυσικά της ΝΔ), στην άρνηση των αγροτών να συμφωνήσουν με τα εθνοκτόνα μνημονιακά μέτρα τα οποία θα θέσουν την ταφόπλακα του ελληνικού αγροτικού κόσμου.

Έλληνες Αγρότες, συνταχθείτε στις τάξεις του μοναδικού Λαϊκού Κινήματος, της Χρυσής Αυγής: ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/kokkinh-chounta-h-ellada-katelhfthh-apo-lathrometanastes-kai-h-kubernhsh-st#ixzz416ZZsVKN