ΠΕΡΙ … “ΓΑΜΗΜΕΝΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ”…

2012AM

Δεν είναι δική μου η έκφρασις αγαπητέ αναγνώστη. Ούτε και συνηθίζω, υβριστικώς ή περιπαικτικώς, τους περί το γενετήσιον ένστικτο όρους να χρησιμοποιώ στο εν γένει, πολλώ δε μάλλον στο καθημερινό, λεξιλόγιο. Ωτακουστής κι’ αναγνώστης της φράσεως υπήρξα κι’ εγώ, από στόματος εκφερομένης ανθρώπου τινός, του οποίου την ύπαρξιν παντελώς αγνοούσα. Ανθρώπου που ως “συμβίος” αυτοσυστήθηκε εις το Πανελλήνιον, γνωστού ηθοποιού εκλιπόντος λίαν προσφάτως, του οποίου ομοίως αγνοούσα τον τρόπον του βίου του ιδιωτικού, απλούστατα διότι μου είναι αδιάφορον, και μόνον ως ηθοποιόν ικανότατο γνώριζα. Τον εγνώριζα ως “Μηνά Χατζησάββα” κι’ αυτό το “Μηνούλη μου” που άκουσα εκ του αυτοσυστηθέντος ως “συμβίου” αυτού, με σημασίαν μειωτική για το κύρος του καλλιτέχνη στ’ αυτιά μου αντήχησε. Κι’ επειδή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, θα θυμίσω στον κύριο “συμβίο” μια λέξη πανάρχαια της οποίας την ετυμολογία πολλοί αγνοούν, εξ ου και το “υ” (ύψιλον) με το οποίο ανορθόγραφα τη συντάσσουν σε κείμενα, και μερικοί ίσως και να το κάνουν επίτηδες. “Κίναιδος” είναι αυτός που “κινεί την αιδώ”, δηλαδή την ντροπή (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ομολογουμένως, μονοσήμαντα δεν κινείται, περιοριζόμενη στην προς τους άλλους “απήχηση” μιας …συγκεκριμένης και μόνον “συμπεριφοράς”, αλλά μπορεί και να σχετίζεται και με τον τρόπο που και η ίδια αυτή συμπεριφορά “κριτικάρεται” ). Και τη δική μου την ντροπή, όντως κατάφερε να την κινήσει ο “συμβίος”.

Άκου, λοιπόν “συμβίε” :
Μπορεί να πονούσες στ’ αλήθεια απ’ το χαμό του αγαπημένου προσώπου, μπορεί και να κέρδισες το τέταρτο της δημοσιότητας που σ’ αναλογεί, μπορεί κι’, απλά, ευκαιρία να βρήκες για “σπέκουλα”. Μόνο που εμένα, καρφί δεν μου καίγεται, για την …ιδιωτική σου συνήθεια. Και πριν προλάβεις να με πεις “ομοφοβικό” (sic), θα σου πω πως αγαπημένος μου ποιητής είν’ ο Καβάφης, και του Τσαρούχη ένας πίνακας κοσμεί τον πιο αγαπημένο μου χώρο : το πατρικό π’ ανακαίνισα. Αλλά μέχρις εκεί. Ομοίως, όπως και μιας γειτόνισσάς μου τα ντολμαδάκια, θεσπέσιο γευσιούργημα μπορεί και να θεωρούσα από μικρός, παντελώς αδιάφορος για το …”επάγγελμα” που φημολογείτο στη γειτονιά πως ασκεί. Κι’ αν ακόμη πίσω από μια γραφίδα ή μια πινελιά διακρίνω στοιχείο “ιδιωτικό” ( ποιο άλλωστε οιασδήποτε έκφανσης “ιδιωτικό” στοιχείο, του όποιου δημιουργού, παραμένει αμέτοχο στην όποια δημιουργία ; ), από έφεσιν δεν επικεντρώνω (ευτελίζοντας την ποιότητα της θέασης πρωτίστως της δικής μου ή της ανάγνωσης) σ’ αυτό, αλλά, αποκλειστικώς, σ’ ό,τι συνηθίσαμε ν’ αποκαλούμε “τεχνοτροπία”.
Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην “κινηθεί η αιδώς” μου, βλέποντας κι’ ακούγοντάς σε να επικεντρώνεις στο “ιδιωτικό” στοιχείο μιας προσωπικότητας πολυσχιδούς, που δεν έδωσε ποτέ “δημόσια” αφορμή. Γι’ αυτό (και μόνο γι’ αυτό, κι’ όχι για κείνο που θα …’θελες, για να κρυφτείς πίσω από φτηνές υπεκφυγές …”ομοφοβίας καταγγελλόμενης” ), την ιδιότητα κείνη, την προκύπτουσα απ’ την πανάρχαια λέξη, την κερδίζεις “επάξια”. Αγόγγυστα δέξου λοιπόν και …τα θερμά μου (για τούτο) συλλυπητήρια…
ΥΓ : Δεν είναι μόνο που το αίτημα της λεγόμενης “σεξουαλικής απελευθέρωσης”, από μικρός, το συνέδεσα με την αποσύνδεση της αποδοχής του γάμου, ως προϋπόθεσης για τη ερωτική εμπειρία των φύλων (κι’ ασφαλώς, δεν θα μπορούσα παρά να θεωρώ …ιδιότυπο “συντηρητισμό” κι’ “αναχρονισμό”, ένα …αντεστραμμένο “αίτημα” για …”νομική κατοχύρωση” μιας ομόφυλων “ζεύξης”). Είναι και που μοίρα καλή μ’ αξίωσε, και φιλί στ’ αξύριστο μάγουλο του πατέρα να δώσω και στης μητέρας το τρυφερό πρόσωπο ν’ ακουμπήσω το μάγουλο. Γι’ αυτό και δικαιούμαι να σε ρωτήσω ευθέως : από πού αντλείς το “δικαίωμα” να ζητάς να στερήσεις από παιδί τούτη τη διττή εμπειρία, μεσ’ από κείνο το “σύμφωνο” που ο ίδιος αποκαλείς …”γαμημένο” ; Κι’, εν τέλει, τι ‘ναι ο γάμος, παρά μια, αποδευσμευμένη από την καθαυτό ερωτική επαφή (αφού είμαστε “προοδευτικοί” μην …πελαγοδρομούμε …και σ’ αντιφάσεις) επισημοποίηση μιας σχέσης, σκοπούσα στη, με νομική κατοχύρωση, δημιουργία εκείνου του κοινωνικού κυττάρου που λέγεται “οικογένεια”, γεννώντας και το ανάλογο Δίκαιο ; Δεν είναι ευτελισμός (πέραν της αντιφατικότητας του “αιτήματος”, σε σχέση με το κοινωνικό αίτημα για αποδέσμευση της ερωτικής ζωής από την …κρατική βούλα), της έννοιας του Δικαίου, το να …”τίθεται σφραγίς” και να συμπληρώνονται έγγραφα, “επισημοποιούντα” αυτά που ο λαός μας στην καθομιλουμένη με τα προθέματα (ή πρώτα συνθετικά) …”αλλαξο” και …”πλακο” προσδιόρισε ; Διότι, “άτυπε”, με “τύπων” …αξιώσεις, “συμβίε”, περί αυτού, τελικώς, πρόκειται. Κι’ εν κατακλείδι, “συμβίε”, άκου και τούτο : μιας κι’ (όπως τα καταφέραμε) …”τα γαμήσαμε όλα”,  ας αφήσουμε, τουλάχιστον τα Σύμφωνα …”αγάμητα”…
ΟΔΥΣΣΕΥΣ  ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ